– Ajo më pyeti ku ndodhej gjyshja dhe unë i thashë se kishte shkuar për vizitë te një shoqe.
Pasi fëmijët dolën nga kuzhina, Rozafa iu kthye Bujar Gjeloshit me zë të ulët:
– E di çfarë? As Vjollca Kryeziu nuk më përshëndet më.
– Vërtet? – u habit ai. – Çudi e madhe. Çfarë arsyeje mund të ketë? Nuk besoj se i kemi bërë ndonjë të keqe familjes së saj.
– Nesër do të mundohem ta sqaroj vetë, – tha Rozafa, e vendosur.
Të nesërmen, sapo doli nga pallati, ajo pa pranë hyrjes tjetër një plakë të njohur ulur në stol. Mendoi ta pyeste për Vjollcën. Por sapo e moshuara e kuptoi se Rozafa po afrohej drejt saj, u ngrit me nxitim dhe u largua me hapa të vegjël, si për t’i shpëtuar një përballjeje të padëshiruar.
Kjo sjellje e bëri Rozafën edhe më këmbëngulëse. U kthye menjëherë dhe u ngjit në katin e Vjollca Kryeziut. Duhej ta merrte vesh se çfarë po ndodhte. Derën e hapi vetë zonja e shtëpisë.
– Zonja Vjollca, dua të flasim pak, – nisi Rozafa, duke u përpjekur të ruante qetësinë. – Jemi fqinjë prej vitesh. Nuk më vjen mirë që shmangni përshëndetjen. Ju kemi lënduar në ndonjë mënyrë?
– Jo, – u përgjigj shkurt ajo.
– Atëherë pse kjo ftohtësi? Më tregoni të paktën arsyen.
– Ku është Mimoza Marashi?
– Ka shkuar për disa ditë te një shoqe.
– Dhe si quhet kjo shoqe?
– Sinqerisht, nuk e di…
– Unë e di shumë mirë! – ngriti zërin Vjollca. – “Shoqja” e saj quhet shtëpi për të moshuar!
– Çfarë po thoni kështu?! – u trondit Rozafa.
– E kam parë me sytë e mi. Shkova të vizitoja një mikeshë timen atje. Ajo është rritur në jetimore, s’ka njeri, dhe vetë zgjodhi të kalojë pleqërinë atje. Dhe aty pashë edhe Mimoza Marashin tuaj!
– Ju betohem, ne nuk e kemi çuar atje! – u hutua Rozafa.
– Nuk e paskeni çuar? Atëherë qenka larguar vetë. Po si jetonte ajo në shtëpinë tuaj? Si shërbëtore! Çdo punë mbi supet e saj! Më thuaj pak, kur ka qenë hera e fundit që ajo ka shkuar me pushime?
– Nuk më kujtohet…
– Ndërsa ti me burrin çdo vit në Vlorë apo jashtë shtetit! Apo jo?
– Punojmë shumë… lodhemi… – belbëzoi Rozafa.
– Një herë u ula në divanin e saj, – vazhdoi Vjollca me ton sfidues. – Më mjaftoi ajo vizitë. S’më shkoi më mendja të shkel atje!
– Ajo kurrë nuk është ankuar për divanin, – tha Rozafa me zë të mekur.
– Po natën e ditëlindjes tënde, dimrin e kaluar, në mesnatë, ku ishte ajo? Në këndin e lojërave të fëmijëve! Po të mos isha zgjuar për të pirë ujë dhe të shikoja nga dritarja, do të kishte ngrirë deri në mëngjes.
E zgjova vajzën time dhe e çova ta merrte. Ajo më tha se ju vetë i kishit kërkuar të mos ju pengonte, sepse të ftuarit ishin të rinj dhe do të ndiheshin në siklet. Atë natë fjeti te ne!
– Nuk e menduam që do të dilte në park… – zëri i Rozafës mezi dëgjohej.
– Dhe për 8 Mars çfarë i dhurove? Peshqirë kuzhine! Ajo i mori me gëzim, pa e kuptuar se ishte tallje! Mjaft më, s’dua të flas më me ty!
– Zonja Vjollca, por ne me të vërtetë nuk e kemi dërguar në shtëpinë e të moshuarve…