– Besoj? Po, si s’besoj! – shpërtheu Vjollca Kryeziu me ironi të hidhur. – Ju duhej në shtëpi që t’ju mbulonte punët, të gatuante e të pastronte. Kur mbaronte gjithçka, do ta hiqnit qafe deri ditën tjetër. Kështu e kishit menduar, apo jo?
Rozafa Çuko uli kokën, pa guxuar ta kundërshtonte.
– Nuk të vjen turp? Ta largosh nga shtëpia e saj! Ju jetoni në apartamentin që është i saj! S’mund të të shoh më!
Plaka e përplasi derën me forcë. Rozafa mbeti e mbështetur pas murit, me sytë mbyllur, si pa frymë. Pas pak shtypi sërish zilen.
– Çfarë do tani?! – zëri i Vjollcës ishte ende i trazuar.
– Zonja Vjollca… më jepni adresën e azilit.
– Në Libohovë. Pyet atje, ta tregojnë!
Rozafa telefonoi në punë dhe kërkoi leje urgjente. Më pas mori Bujar Gjeloshin.
– Makina punon?
– S’e di, nuk e kam provuar sot.
– S’ka rëndësi. Marrim taksi. Eja menjëherë në shtëpi!
– Ç’ka ndodhur? – fjalët e saj të copëzuara e trembën.
– Të thashë, shpejt!
– Po vij, jam rrugës.
Kur mbërriti Bujari, Rozafa ishte qetësuar disi. Me zë të dridhur i tregoi se e ëma e tij, Mimoza Marashi, ndodhej në një shtëpi të të moshuarve dhe se duhej ta merrnin menjëherë. Pas dy orësh udhëtim arritën në Libohovë. Në skajin e fshatit ngrihej godina e azilit, e rrethuar me një oborr të vogël.
Sapo hynë brenda, panë disa gra të moshuara të ulura në një stol nën diell.
– Bujar? – u dëgjua një zë i njohur.
Ai hezitoi për një çast; mezi e njohu të ëmën. Dukej më e rregullt, fytyra i ishte zbutur, sytë i shkëlqenin me një qetësi të re.
– Erdhet të më shihni? – buzëqeshi ajo. – Nuk kishte pse të lodheshit, e di që keni plot angazhime. Hajdeni, t’ju çoj në dhomën time.
Mimoza ndante dhomën me dy gra të tjera, që në atë moment ishin në shëtitje. Hapësira ishte e vogël, por e pastër dhe e ngrohtë.
– Uleni, – tha ajo me përzemërsi.
– Mami, kemi ardhur të të marrim me vete. Bëhu gati, – foli Bujari prerë.
Ajo tundi kokën lehtë.
– Jo, bijtë e mi. Nuk kthehem. E dija që ju pengoja. Zija një dhomë të tërë vetëm për vete, sikur të isha zonjë e madhe. Dhe gjithmonë më dukej se ju sillesha rrotull, sidomos në kuzhinë. Mendova se do ta kishit më të lehtë pa mua. Prandaj erdha këtu.
Rozafa ndërhyri me zë të butë:
– Mimoza Marashi, hajde në shtëpi. Vera s’ka mbaruar. Zgjidh një paketë pushimi, shko në ndonjë sanatorium në Vlorë. Ne do t’i mbulojmë të gjitha shpenzimet.
Plaka buzëqeshi me mirënjohje.
– Ju faleminderit, zemrat e mia. Por këtu kam gjetur diçka që nuk e prisja. Kam njohur dashurinë. Qazim Rrota quhet. Është mjek këtu. Në vjeshtë del në pension dhe më ka ftuar të jetojmë bashkë në qytetin e tij. Kemi vendosur të martohemi. Në fund të fundit, jam vetëm shtatëdhjetë vjeçe… Prandaj shkoni te fëmijët tuaj dhe jetoni të qetë.
Gjatë kthimit, Rozafa dhe Bujari rrinin në heshtje, të hutuar. Si mund të merrte dikush një vendim të tillë në atë moshë? Të largohej nga shtëpia, nga familja, e madje të binte në dashuri… Vërtet, të pashpjegueshme janë rrugët e jetës.