– Zemër, e shlyeva kredinë tënde. Shita koleksionin tënd të pullave, ndërkohë që ti ishe te dashnorja, – buzëqeshi lehtë Rozafa Ismaili, duke i zgjatur filxhanin me kafen e mëngjesit.
Gentian Lika mbeti i ngrirë në pragun e kuzhinës. Fjalët, të thëna me një qetësi të zakonshme, nuk depërtuan menjëherë në mendjen e tij. Ai e mori filxhanin mekanikisht, pa ndier ngrohtësinë që i përvëlonte gishtat, dhe vetëm pas pak çastesh kuptimi i asaj që sapo kishte dëgjuar iu përplas si ortek.
– Çfarë… the? – zëri i doli i ashpër, i huaj edhe për veten.
– E shita koleksionin e pullave, – përsëriti Rozafa, me të njëjtën buzëqeshje të qetë. – Të kujtohet ai koleksionisti nga Shkodra që ofronte para të mira? E telefonova. Erdhi dje. Pikërisht kur ti ishe… i zënë.
Gentiani e vendosi filxhanin mbi tavolinë, nga frika se mos i rrëshqiste prej duarve që papritur i ishin dobësuar. Njëzet e pesë vite pasion. Pulla të rralla të kohëve të mbretërisë, seri të vjetra shqiptare, botime të huaja filatelike… Thesari i tij. Streha e tij. Arratisja e vetme.
– Nuk kishe të drejtë… – mezi nxori fjalët. – S’mund ta bëje këtë.
– Të mos flasim për të drejta, – tha ajo, duke u ulur në tryezë e duke rregulluar me kujdes palat e fustanit të shtëpisë. – Më mirë më falendero. Ke tre muaj që nuk paguan këstin e kredisë. Banka ka nisur telefonatat. Unë e zgjidha hallin.
Ai u rrëzua në karrigen përballë, me ndjesinë sikur diçka e akullt po i përhapej brenda kraharorit.
– Sa? – pyeti me zë të ulët. – Për sa e shite?
– Një milion e shtatëqind mijë Lekë, – ajo piu një gllënjkë nga filxhani i saj. – Mjaftueshëm për ta mbyllur plotësisht kredinë.
– Vlefshmëria e saj ishte të paktën dyfish! – shpërtheu ai, duke goditur tavolinën me pëllëmbë.
– Ndoshta, – ngriti supet Rozafa. – Por nuk kishim kohë për ankande e pazare. Dhe, me shumë gjasë, ai e kuptoi situatën dhe përfitoi. Kështu funksionon tregu.
Gentiani mbuloi fytyrën me duar. Një çerek shekulli kërkimesh. Net pa gjumë duke ndjekur ankande, udhëtime për të gjetur ekzemplarë të rrallë, gëzimi i çdo shtese të re… Të gjitha u zhdukën brenda një dite.
– Pse, Rozafa? – zëri i tij u drodh. – Pse e bëre?
– Ta thashë. Për kredinë.
– Mund të gjenim një rrugë tjetër. Mund të merrja orë shtesë në shkollë. Mund të shisja makinën, në fund të fundit!
– Makina jote nuk mbulon as gjysmën e borxhit, – ia ktheu ajo qetësisht. – Sa për orët shtesë… Jam lodhur duke u mbështetur te premtimet e tua. Sidomos pasi kuptova se paratë nuk shkonin vetëm për familjen tonë.
Ai ngriti sytë drejt saj. Përballë qëndronte e njëjta grua e bukur dhe e përmbajtur që kishte njohur njëzet vjet më parë. Por tani në shikimin e saj kishte diçka të re. Një ftohtësi e prerë. Vendosmëri e akullt.
– Më ke ndjekur? – pyeti ai me zë të shuar.
– Jo, – tundi kokën ajo. – Thjesht ndodh që ndonjë faturë darke në restorant të vijë në email-in e përbashkët. Ose që ndonjë kupon nga dyqani i bizhuterive të bjerë nga xhepi i xhaketës. Fillimisht mendova se po më përgatisje një surprizë. Prisja. Pastaj kuptova se surpriza nuk ishte për mua.
Gentiani heshti. Çfarë mund të thoshte? Të mohonte atë që ishte e dukshme? Të shtonte edhe një gënjeshtër mbi të tjerat?
– Po mendoja ta tregoja gjithçka, – tha më në fund ai, duke marrë frymë thellë, – thjesht nuk dija si…