– Thjesht… nuk gjeta dot mënyrën si ta thosha, – përsëriti ai me zë të mekur.
– Sigurisht, – Rozafa Ismaili buzëqeshi lehtë, por shikimi i saj mbeti i ftohtë. – Është e vështirë të zgjedhësh fjalët e duhura kur ke kaq kohë që jeton me dy fytyra. Sa u bënë? Një vit? Dy?
– Dhjetë muaj, – mërmëriti Gentian Lika pothuajse pa zë.
Ajo tundi kokën ngadalë, si dikush që sapo merr konfirmimin e diçkaje që e ka ditur prej kohësh.
– Dhe kredinë e more për të?
– Jo! – ai ngriti kokën me vrull. – Kredinë e mora për rregullimin e shtëpisë në fshat. E di shumë mirë këtë!
– E di çfarë më the, – ia ktheu ajo qetësisht. – Por punimet nuk kanë nisur ende, ndërsa paratë janë zhdukur pa gjurmë. Darka në restorante, netë në hotele, dhurata nga dyqane bizhuterish… Mendon se nuk shoh?
Gentiani uli sytë. Një pjesë e mirë e shumës kishte përfunduar vërtet në dhurata për Hana Prendin, mësuesen e re të letërsisë që ishte punësuar në shkollën e tyre vitin e kaluar. Asgjë nuk kishte qenë e planifikuar. Një kafe pas pune, një bisedë e gjatë për poezi, një prekje e rastësishme… dhe papritur ai ishte zhytur në një ndjenjë që nuk e kishte përjetuar prej vitesh. Nuk kishte menduar për pasojat, vetëm për emocionin që e bënte të ndihej sërish i gjallë.
– Më fal, – arriti të thoshte.
– Për çfarë saktësisht? – Rozafa u ngrit dhe nisi të mbledhë pjatat nga tryeza. – Për tradhtinë? Për gënjeshtrat? Për paratë e shpërdoruara? Apo për faktin që unë shita koleksionin tënd?
– Për gjithçka, – ai vështroi tavolinën, pa guxuar ta shihte në sy. – Nuk doja që gjërat të përfundonin kështu.
Ajo vendosi enët në lavaman dhe u kthye nga ai.
– E di çfarë është ironike? – tha me një qetësi therëse. – Me tradhtinë tënde pothuajse u pajtova. Mendova: krizë e moshës së mesme, një dashuri kalimtare me një vajzë më të re… do t’i kalojë. Madje isha gati të prisja derisa të ngopeshe dhe të ktheheshe. Por kur mora vesh për kredinë dhe borxhet… – ajo ndaloi për një çast. – Ti rrezikove sigurinë e familjes sonë. Nëse banka do të na hidhte në gjyq, mund të humbnim apartamentin.
– Nuk do të arrinte deri aty, – kundërshtoi ai me nxitim. – Do t’i gjeja paratë.
– Ku? Te e dashura jote? – buzëqeshi ajo hidhur. – Apo do të shisje koleksionin? Jo, atë nuk do ta prekje kurrë, as për të na shpëtuar. Prandaj e bëra unë në vendin tënd.
Një valë zemërimi i përshkoi trupin.
– Nuk kishe të drejtë! Ai koleksion ishte e vetmja gjë që më kishte mbetur nga babai. Kujtimi im i fundit prej tij!
– Kujtim? – ajo u kthye vrullshëm. – Po unë? Po vajza jonë? Ne jemi njerëz të gjallë, jo pulla të ruajtura në album. Ti zgjodhe sendet dhe një aventurë kalimtare, ndërsa ne na le në hije.
– Nuk është kështu, – ai u ngrit dhe bëri një hap drejt saj, por Rozafa u tërhoq.
– Mos u afro, – zëri i saj ishte i prerë. – E kam marrë vendimin. Do të ndahemi.
Ai mbeti i ngrirë.
– Nuk mund ta vendosësh kaq lehtë…
– Mundem, – e ndërpreu ajo. – Nuk është vetëm çështje tradhtie. Është çështje besimi të shkelur. Ti vure në rrezik të ardhmen tonë për kapriçot e tua. Kredia është shlyer. Tani je i lirë të jetosh si të duash. Edhe unë po ashtu.
– Po Diella Bushati? – pyeti ai me zë të ulët. – Çfarë do t’i themi vajzës?
– Të vërtetën. Që edhe të rriturit gabojnë dhe duhet të mbajnë përgjegjësi për zgjedhjet e tyre. Ajo është gjashtëmbëdhjetë vjeçe. Do ta kuptojë.
Rozafa u kthye dhe doli nga kuzhina, duke e lënë Gentianin vetëm përballë filxhanit të kafesë që ishte ftohur dhe një bote që sapo i ishte shembur mbi supe. Ai qëndroi i palëvizur, duke u përpjekur të kuptonte se si, brenda pak minutash, gjithçka kishte marrë fund.