Pesëmbëdhjetë minuta kishin mjaftuar që gjithçka të përmbysej. Koleksioni i tij – i zhdukur. Martesa – e copëtuar. Sekreti që kishte fshehur me aq kujdes – tashmë i zbuluar.
Dhe në fillim kishte qenë diçka që dukej e padëmshme. Biseda të zakonshme me një kolege më të re, pak vëmendje që i ushqente egon, ndjesia e harruar se ende mund të ishte i dëshiruar. Një arratisje e vogël nga monotonia e përditshmërisë, nga mendimi i hidhur se vitet më të bukura kishin mbetur pas. Por ajo “e vogël” ishte shndërruar në ortek, dhe tani ai po rrinte nën rrënojat e jetës së vet.
Gentiani nxori telefonin dhe hapi mesazhin e fundit nga Hana Prendi: “Të pres sonte, si gjithmonë.” Fjalë të thjeshta, të zakonshme. Si t’i shkruante se bota e tij sapo ishte shembur? Se nuk kishte më as shtëpi, as qetësi, as të shkuar për t’u mbështetur?
Nga dhoma e Diella Bushatit u dëgjua kërcitja e derës. Vajza doli në korridor, me flokët e shpupuritura dhe sytë ende të rënduar nga gjumi.
– Babi, u grindët? – pyeti ajo, duke hedhur një sy nga kuzhina. – Dëgjova zëra të lartë.
– Jo, zemër, – u përpoq ai të buzëqeshte, edhe pse fytyra i ishte mpirë. – Thjesht po flisnim për disa çështje të rëndësishme.
– Mami po sillet çuditshëm kohët e fundit, – tha Diella ndërsa merrte lëngun nga frigoriferi. – Dje erdhi një burrë. Qëndruan gjatë në zyrën tënde.
Gentiani ndjeu një therje në kraharor.
– Ishte… punë, – mërmëriti ai me vështirësi.
Pra, blerësi kishte qenë aty, në shtëpinë e tij, duke prekur albumet, duke shqyrtuar me kujdes çdo pullë, para se t’i merrte përgjithmonë.
– Shpresoj që gjithçka është në rregull, – shtoi Diella, duke e parë me vëmendje. – Duket shumë i zbehtë.
– Jam mirë. Thjesht s’kam fjetur sa duhet. Puna…
Ajo pohoi lehtë me kokë. Nuk dukej plotësisht e bindur, por nuk këmbënguli.
– Sot do të kthehem vonë, kemi provë, – tha ajo, duke mbaruar lëngun. – Mos më prisni për darkë.
Kur dera u mbyll pas saj, Gentiani u ngrit ngadalë dhe shkoi drejt zyrës. Dollapi i veçantë ku ruante albumet qëndronte i hapur. Raftet ishin bosh. Asnjë gjurmë nga pasuria që kishte trashëguar. Vetëm mbi tavolinë ndodhej një zarf me dokumente bankare – dëshmia se kredia ishte shlyer plotësisht.
Ai u ul në kolltuk, i përfshirë nga një zbrazëti e thellë. Ai koleksion nuk ishte thjesht hobi. I ati e kishte nisur shumë vite më parë, madje para se ai të lindte. Më pas kishin vazhduar bashkë, duke kërkuar, blerë, sistemuar me kujdes çdo pullë. Secila kishte historinë e vet. Kur i ati u nda nga jeta, Gentiani i kishte premtuar vetes se do ta ruante dhe do ta zgjeronte atë trashëgimi.
Tani gjithçka kishte marrë fund. Për shkak të dobësisë së tij. Për shkak të zgjedhjeve të gabuara.
Telefoni dridhi sërish. Mesazh nga Hana: “A je mirë? Pse nuk përgjigjesh?”
Ai e shikoi ekranin gjatë. Çfarë ndjente realisht për të? Ishte dashuri, apo vetëm një aventurë që i jepte iluzionin e rinisë? Mos vallë kërkonte të provonte se ende mund të tërhiqte një grua të re e të bukur? A ia vlente gjithë kjo çmimin që po paguante?
Kur ngriti sytë, pa Rozafa Ismailin te dera. Ishte ndërruar, flokët i kishte mbledhur me kujdes, fytyra e grimuar lehtë. Dukej e përgatitur për të dalë.
– Po shkoj te avokati, – tha ajo me qetësi të ftohtë. – Duhet të flasim për detajet e divorcit. Ke dy ditë kohë të mbledhësh gjërat dhe të largohesh.
– Dy ditë? – u çua ai në këmbë, i tronditur. – Ku do të shkoj?
– Tek e dashura jote, – u përgjigj ajo pa ngritur zërin. – A nuk ishte kjo ajo që ke dashur gjithë këta muaj?
– Nuk kam dashur të ndahemi, – tha ai me zë të ulët. – Thjesht… u hutova.
– Tani gjërat do të jenë më të qarta, – u përgjigj Rozafa. Në tonin e saj nuk kishte më zemërim, as ironi, vetëm një lodhje e thellë që dukej se i kishte zënë vendin çdo ndjenje tjetër.