– Nuk ka më asnjë hutim, – shtoi ajo me qetësi të ftohtë. – Tani gjithçka nis nga e para. Një faqe e bardhë.
U kthye për t’u larguar, por hapi i saj u ndal përpara dollapit të zbrazët. Sytë i mbetën mbi raftet ku dikur qëndronte koleksioni.
– E di? Edhe unë e kam dashur atë koleksion, – tha më butë, thuajse me një mall të fshehur. – Ishte pjesë e jetës sonë, e mbrëmjeve tona, e bisedave me kafenë në dorë. Kur e shita, ndjeva sikur diçka m’u këput brenda. Por mendova me vete: nëse ti ishe gati të vije në rrezik familjen tonë, shtëpinë tonë, për kënaqësitë e tua, pse duhej unë të ruaja thesaret e tua?
Gentian Lika nuk gjeti përgjigje. Fjalët i mbetën të bllokuara në fyt.
– Lamtumirë, – tha Rozafa Ismaili dhe doli nga dhoma e punës. Pas pak sekondash, dera e hyrjes u përplas me një zhurmë të thatë.
Ai mbeti vetëm mes mureve që dukeshin më të ftohta se kurrë. Raftet bosh e shponin me heshtjen e tyre. Telefoni i dridhej mbi tavolinë, por ai nuk e mori mundimin ta kontrollonte. Në vend të kësaj, hapi sirtarin dhe nxori një fotografi të vjetër: ai dhe i ati, të përkulur mbi një pullë të rrallë sapo të blerë. Në anën e pasme, me bojë tashmë të zbehur, lexohej: “Djalit tim. Ruaj atë që ka vërtet vlerë.”
Ironia e atyre fjalëve e goditi si flakë. Ai nuk kishte mbrojtur gjënë më të çmuar – besimin, dashurinë, familjen. Kishte ndjekur një iluzion dhe kishte humbur tokën nën këmbë.
Këtë herë telefoni ra me zile. Në ekran u shfaq emri i Hana Prendit. Gentiani e vështroi disa çaste dritën që pulsonte, pastaj, me një lëvizje të vendosur, refuzoi thirrjen. Hapi listën e kontakteve, gjeti emrin e saj dhe e bllokoi. Nuk do t’i kthente mbrapsht as koleksionin, as martesën, por ishte hapi i parë për të mos e shkatërruar më tej jetën e vet.
Doli nga shtëpia pa një drejtim të caktuar. Ecën gjatë rrugës, ndërsa përpiqej të pranonte se asgjë nuk do të ishte më si më parë. Makina kalonin pranë tij, njerëzit nxitonin për hallet e tyre, dielli i vjeshtës ndriçonte trotuaret. Bota vazhdonte ritmin e saj, ndërsa e tija ishte copëtuar.
Në një kryqëzim pa restorantin ku takonte shpesh Hanën. Për një çast ndjeu një tërheqje të zakonshme, por menjëherë e kuptoi se nuk donte më të shkelte aty. Takime të fshehta, orë të vjedhura, gënjeshtra pa fund… Për çfarë?
U kthye në drejtim të kundërt. Nuk e dinte nëse do të arrinte ndonjëherë të fitonte sërish besimin e Rozafës. Nuk e dinte si do ta përballonte vajza e tyre të vërtetën. As nëse mund ta rindërtonte koleksionin që tashmë ishte zhdukur. Por një gjë ishte e qartë: duhej të ndalonte së mashtruari – të tjerët dhe veten.
Nxori telefonin dhe shkroi një mesazh. Jo Hanës, por Rozafës: “Ke të drejtë. E kam shkatërruar gjithçka. Nuk e di nëse ka rrugë kthimi, por dua të përpiqem. Nëse pranon të flasim, do të jem këtu.”
Nuk priste përgjigje të shpejtë, megjithatë telefoni u drodh pothuajse menjëherë. “Fjalët nuk mjaftojnë më. Është tepër vonë.”
Ai e shtrëngoi celularin fort. Një pikë e nxehtë i rrëshqiti nëpër faqe. Që nga dita e varrimit të të atit nuk kishte qarë. Tani qëndronte në mes të rrugës, si një fëmijë i humbur, duke kuptuar se kishte humbur më të shtrenjtën që zotëronte.
I ati i thoshte shpesh: “Vlera e vërtetë nuk matet me para, por me atë që je gati të sakrifikosh për ta ruajtur.” Gentiani nuk kishte qenë gati të sakrifikonte asgjë për familjen e tij. Ndërsa Rozafa kishte hequr dorë nga koleksioni për të mbrojtur shtëpinë e tyre.
Në atë çast e kuptoi qartë se cili prej tyre e dinte vërtet çmimin e thesareve të jetës.