— Vajza, erdha! — thirri Bledar Dervishi sapo hapi derën dhe, pa humbur kohë, përqafoi Teuta Rexhën.
— Ç’ke sot që po ndriçon kaq shumë? — e pyeti ajo me buzëqeshje të lehtë.
— Mora shpërblim në punë! Po mendoj t’i blejmë Diella Gashit një telefon të ri. Po mëson shumë mirë dhe ka kohë që e kërkon. Po vdes për bukë, a është gati darka?
— Kam bërë specat e mbushur që i ke aq qejf. Shko ndërrohu, laji duart, unë po shtroj tavolinën, — tha Teuta dhe u drejtua nga kuzhina.
— Po ti pse dukesh disi e stepur? Do hash me mua? Dhe Diella pse s’po vjen? — pyeti ai ndërsa u ul dhe nisi të hajë me oreks. Specat e Teutës ishin të mrekullueshëm, sidomos me pak salcë kosi sipër.
— S’kam shumë uri. Diella vjen për pak, ishte te një shoqe, — u përgjigj ajo, duke u ulur pranë tij dhe duke e pyetur për ditën në punë.
Në të vërtetë, humori i saj s’ishte fort i mirë. Megjithatë, nuk donte ta shqetësonte Bledarin me atë që e mundonte. Po ta pyeste më thellë, do t’i duhej të fliste për diçka të çuditshme e të sikletshme — për ish-bashkëshortin e saj.
Edhe Diella u kthye në shtëpi e heshtur, me fytyrë të zymtë.
— Çfarë ndodhi, more ndonjë notë të keqe? — e ngacmoi me shaka Bledari. — Se unë dhe mami kishim menduar të të bënim një surprizë… po ndoshta s’e meriton?
Ai i hodhi një sy me nënkuptim Teutës, por vajza vetëm ngriti supet.
— Gjithçka është në rregull, xhaxhi Bledar, — tha ajo pa shumë gjallëri.
As nuk e pyeti, siç bënte zakonisht, se për çfarë dhurate bëhej fjalë.
Mes Bledarit dhe Diellës lidhja ishte krijuar që në fillim, e ngrohtë dhe e natyrshme.
Babai i saj biologjik, Petrit Dushku, pothuajse nuk e vinte re të bijën. Mund të qeshte kur ajo, e vogël, gabonte ndonjë fjalë, e më pas ta harronte menjëherë, duke u kthyer në indiferencën e tij. Premtonte gjëra që nuk i mbante kurrë.
Kur Teuta ishte martuar me të, Petriti dukej djalë i rregullt. Fliste shpesh për jetë luksoze, për para e për plane të mëdha. Ndërsa Teuta kërkonte vetëm dashuri. Me kalimin e kohës u bë e qartë se atij i interesonin më shumë paratë sesa familja.
Pas lindjes së Diellës, ai pothuajse nuk qëndronte në shtëpi. Herë thoshte se do flinte te nëna, herë mbetej në punë, herë nisej për “udhëtime pune”.
Më vonë u shpërngul përfundimisht te e ëma, duke thënë se ishte më praktike dhe më afër vendit të punës. Në të vërtetë, ishte zhytur në borxhe të mëdha. Kishte provuar edhe të luante bixhoz, por humbi gjithçka dhe u thye shpirtërisht.
Një ditë u paraqit i acaruar, duke bërtitur se sakrifikonte për Teutën, se nuk do ta linte kurrë dhe, nëse do të duhej, do ta merrte me forcë. I kërkoi të mos guxonte ta braktiste.
Më pas u mbyll krejtësisht në vetvete. S’po shkonte më në punë, rrinte shtrirë dhe shikonte tavanin. Pretendonte se ishte i sëmurë. Derisa një natë, në gjumë, zemra i pushoi dhe gjithçka mori fund.
E gjithë ajo periudhë i dukej Teutës si një makth i zgjatur.
Qysh para martesës, Petriti mbante disa kanarina në kafaz. Për to kujdesej me përpikëri, nuk harronte t’i ushqente asnjëherë. Kur u largua, i mori me vete te nëna dhe vetëm për to tregonte merak.
Për vajzën dhe për gruan sikur nuk ekzistonin më në mendjen e tij.
Dhe kështu u zhduk nga jeta e tyre.
Teutës iu desh shumë kohë të rimblidhej pas asaj tragjedie.
Nëna e Petritit shiti apartamentin dhe u transferua te vajza e vogël në një qytet tjetër. Tha se nuk mund të jetonte më aty, sepse çdo cep i shtëpisë i kujtonte të birin.
Për Diellën as që foli, sikur të mos kishte pasur kurrë mbesë.
Teuta nuk e gjykoi; e kuptonte dhimbjen e një nëne që humb djalin.
Ndërsa Diella rrallëherë e përmendte të atin. Në jetën e saj, ai ishte bërë një figurë aq e zbehtë, sa mund të thuhej se nuk kishte ekzistuar kurrë.