Prandaj, kur në jetën e tyre hyri Bledar Dervishi, Diella Gashi e priti me një gëzim të sinqertë, siç gëzohen fëmijët kur ndiejnë se diçka e mirë po troket në derë.
Vetëm pas ardhjes së tij, shtëpia nisi të marrë frymë ndryshe. Më në fund u krijua ajo ndjesia e një familjeje të vërtetë, e qetë, e ngrohtë. Diella tani kishte jo vetëm nënën e saj të dashur, por edhe “xhaxhi Bledarin”, siç e thërriste me përkëdheli.
Ai i lexonte libra para gjumit, luante me të në mbrëmje, e shoqëronte për shëtitje dhe përfshihej me gjithë zemër në botën e saj. Gëzohej për çdo notë të mirë, për çdo arritje të vogël, dhe mërzitej po aq thellë kur ajo zhgënjehej. Sillej me të sikur të ishte vajza e tij e gjakut.
Kjo ishte ajo që e bindi përfundimisht Teuta Rexhën. Frika se mos gabonte sërish në zgjedhje e kishte ndjekur për një kohë të gjatë, por Bledari u tregua njeri i drejtë, i thjeshtë dhe i pastër në shpirt. Çdo herë që kthehej nga puna, mezi hapte derën dhe Diella i hidhej në qafë:
— Xhaxhi Bledar, hajde të luajmë!
Ndërsa Teuta shtronte tryezën për darkë, nga dhoma tjetër dëgjohej e qeshura e tyre e përzier, e çiltër, e gjallë. Për të, ai tingull ishte si ilaç mbi plagët e vjetra të shpirtit.
Megjithatë, kohët e fundit diçka kishte ndryshuar. Është e vërtetë që Diella po rritej — së shpejti mbushte katërmbëdhjetë vjeç — por nuk ishte thjesht mosha. Sjellja e saj ishte bërë e çuditshme, e mbyllur.
Sikur të mos mjaftonte kjo, Teutën kishin filluar ta shqetësonin ëndrrat. Papritur, në to shfaqej ish-bashkëshorti i saj, Petrit Dushku. Në fillim e mori si rastësi, por kur ëndrra u përsërit natë pas nate, ndjesia u kthye në ankth.
Në çdo ëndërr ai i thoshte me një zë të ftohtë:
— Të kam premtuar se do të të marr me vete, çfarëdo që të më kushtojë. Koha erdhi. Mendove se mund të jetoje pa mua dhe të ishe e lumtur?
Ishte vetëm një ëndërr, por zgjohej me zemrën që i rrihte fort.
Bledari e vuri re shqetësimin e saj dhe e pyeste shpesh çfarë kishte. Por Teuta nuk gjente forcë t’i tregonte se po shihte në ëndërr ish-burrin. I druhhej se mos ai do ta keqkuptonte, se mos mendonte që ajo ende e sillte ndër mend të shkuarën. Jo, më mirë të heshtte.
Një mbrëmje, pak para se të flinin, ajo iu drejtua së bijës:
— Pse u ktheve kaq vonë dhe dukesh e mërzitur? Çfarë ka ndodhur?
Diella uli sytë.
— Mami, desha të ta thosha më herët, por… ai nuk më lejoi. Tani nuk di ç’të bëj.
— Kush “ai”? Çfarë do të thotë nuk të lejoi? — u step Teuta.
— Sot shkova te varri i babait. Këtë javë më është shfaqur disa herë në ëndërr. Më thirri të shihja shtëpinë e re ku jeton, thoshte se është e madhe, e bukur… madje ka edhe makinë luksoze atje.
Teuta u mpak.
— Çfarë do të thuash “atje”? Në ëndërr?
— Po. Në botën ku jeton tani. Më tha se e ka rregulluar gjithçka për ne të dyja dhe se do të na marrë pranë tij.
Sytë e vajzës ishin të mbushur me hutim.
— Po si shkove në varreza? Si e more vesh ku është varrosur?
— Ma tregoi vetë. Në ëndërr më dha adresën dhe numrin e parcelës. Dhe tha që askush s’mund ta zëvendësojë babanë e vërtetë. Se vetëm ai është babai im.
— O Zot… — psherëtiu Teuta, e tronditur. — Ti asnjëherë nuk e thirre “baba”. Ai na la vetë, Diella!
Nuk dinte si të reagonte përballë gjithë kësaj.
Papritur, vajza iu afrua dhe me një zë të brishtë, si dikur kur ishte e vogël, tha:
— Mami, mund të flesh sonte me mua? Kam frikë të rri vetëm.
Teuta i tha Bledarit se Diella nuk ndihej mirë. Ai u shqetësua menjëherë, u ofrua të dilte të blinte ndonjë ilaç apo çfarëdo që nevojitej. Por ajo e qetësoi, duke i shpjeguar se s’kishte nevojë për asgjë, vetëm do të rrinte me vajzën. Kishin nevojë të bisedonin pak, si nënë e bijë…