— Po nëse do të flisni për gjëra vajzash, atëherë s’kam pse të përzihem, — buzëqeshi Bledar Dervishi me ngrohtësi. — Gjithsesi, jam këtu pranë. Nëse ju duhet diçka, më zgjoni menjëherë, pa hezitim.
Ai i përqafoi të dyja me dashuri — Teutën dhe Diellën, që prej kohësh e ndiente si vajzën e vet — dhe u tërhoq për të fjetur. Të nesërmen do të ngrihej herët; para se të shkonte në punë, duhej të kalonte nga dega për të marrë disa dokumente të rëndësishme.
Nata kaloi e qetë. Asnjë makth, asnjë zgjim i beftë. Si Teuta, ashtu edhe Diella, pushuan thellë dhe u zgjuan të çlodhura, me një ndjesi lehtësimi që ua zbuti fytyrat.
— Mami, e di çfarë? Nganjëherë më duket sikur babai im i vërtetë është xhaxhi Bledari, — tha Diella me një çiltërsi që i mbushi sytë me dritë. — Ai ka qenë gjithmonë pranë meje. Madje shoqet më kishin zili sa i mirë është.
Rrezet e diellit depërtonin me forcë nga dritarja, duke shpërndarë çdo hije frike të mbetur nga nata. Teutës iu duk se ëndrrat e çuditshme që kishin parë të dyja ishin veçse një përkim i pakuptimtë, një lojë e trurit të lodhur. Ndoshta gjithçka do të merrte fund aty.
Por celulari i saj ra papritur.
Në ekran u shfaq emri i Bledarit. Ajo u përgjigj me gëzim:
— Mirëmëngjes! Ja ku po ta them për herë të parë jo ballë për ballë, por në telefon. Për pak sa s’na zuri gjumi. Ti si mbërrite?
Ai nuk e la të mbaronte. Zëri i tij tingëllonte i trazuar.
— Teuta, diçka e pashpjegueshme më ndodhi. Për pak sa s’u përplasa. Në autostradë kishte një mjegull të dendur që herët në mëngjes, dhe papritur një burrë më doli përpara makinës. E ktheva timonin me vrull nga krahu, por ndjeva sikur godita diçka… si trup njeriu. Gati rashë në kanal. Ndalova menjëherë, dola jashtë — askush. Asnjë njeri. Vetëm një gropë në parakolp. Por e di çfarë ishte më e frikshmja? Kur u përplas, fenerët e ndriçuan fytyrën e tij. Gjithçka u duk sikur u ngrirë për një çast. Ishte fytyra e ish-it tënd. Fiks si në fotografinë që gjeta dikur dhe që ti e grise. Të betohem, m’u duk si vegim. Falë Zotit shpëtova, por ende më rrëqethet mishi.
— Ti je mirë? — pyeti Teuta, duke u përpjekur të mbante zërin të qëndrueshëm, ndërsa duart i dridheshin.
— Jam mirë, mos u shqetëso. Ndoshta ishte lodhje, ndonjë iluzion nga mjegulla… por e pashë qartë. Një çast ishte aty, pastaj u zhduk.
— Do të flasim në mbrëmje. Tani duhet të nisem për në punë, — tha ajo me një qetësi të sforcuar.
Sapo mbylli telefonin, mendimet iu trazuan. Mund të mos besonte në gjëra të mbinatyrshme, por rastësitë po bëheshin tepër të çuditshme për t’u shpërfillur.
Ish-bashkëshorti i kishte thënë dikur se do ta merrte me vete, pavarësisht çmimit. A mos po përpiqej tani ta frikësonte? Njëherë vajzën, tani Bledarin…
Në zyrë kishte një mike të vjetër, Hyrie Çela. Hyria ishte nga ato gra që dukej sikur kishin kaluar përmes stuhive të padukshme dhe gjithmonë dinin si të orientoheshin. Në jetën e saj nuk kishin munguar episode të errëta e të pashpjegueshme.
Shpesh tregonte histori aq të frikshme, të mbushura me detaje dhe fjalë të çuditshme, sa të ngriheshin qimet përpjetë. Sidomos rrëfimi i saj për paralizën e gjumit tingëllonte aq bindës, sa ishte e vështirë të mos e merrje seriozisht.
Hyria e dëgjoi Teutën pa e ndërprerë, pastaj i ngushtoi sytë me kujdes.
— Nëse e kam kuptuar drejt, ti po mendon të sakrifikosh veten që t’i shpëtosh vajzës dhe burrit, apo jo?
Teuta mbeti e shtangur.
— Si e more vesh?
— Ta lexoj në fytyrë. Por kjo s’do të zgjidhë asgjë. Ai nuk do të të lërë të qetë. Shpirti i ish-it tënd nuk ka gjetur prehje dhe endet i trazuar…