— Kur të shfaqej në ëndërr, a ndjeje të ftohtë në dhomë? — e pyeti Hyrie Çela me një ton të prerë.
Teuta Rexha u drodh vetëm nga kujtimi.
— Po… ishte një të ftohtë therës, si në një bodrum të lagësht. Ajri dukej i rëndë, mezi merrej frymë…
— Ja pra. Hapi i parë është ta falësh, — tha Hyria me bindje. — Në shtëpi do ta lexosh tri herë lutjen e faljes për çlirimin nga mëkatet. Ai ka jetuar me ty në atë banesë, apo jo?
— Po, pikërisht aty, — pohoi Teuta me kokë.
— Atëherë dëgjo me kujdes. Do t’i jap unë lutjet. Më pas duhet bërë një shërbesë për shpirtin e tij, por jo si ato të zakonshmet në kishë. Kjo kryhet në shtëpi dhe pa praninë e askujt tjetër.
— E kuptoj, — murmuriti Teuta. — S’e kisha menduar kurrë se do të merresha me gjëra të tilla…
— Mos ki frikë, s’të gjen gjë. Kështu duhet vepruar, — këmbënguli Hyria. — Do të lexosh fjalët për çlirimin nga mundimet dhe për faljen e tij. Pastaj merr një qiri të ndezur, përshko çdo cep të shtëpisë dhe në fund fike. Një gotë me pak pije dhe një copë bukë nxirri jashtë. Pijen derdhe mbi tokë, ndërsa bukën jepua zogjve. Në kishë ndiz qirinj për shëndetin tënd dhe të familjes, kurse për të vendos një për prehjen e shpirtit. A është e qartë?
Teuta e pa me habi.
— Nga i di gjithë këto, Hyrie?
— Gjyshja ime ishte vejushë. Ajo merrej me larjen e të vdekurve dhe shpesh u vinte në ndihmë njerëzve kur përballeshin me raste të çuditshme. Kam mësuar shumë prej saj. Tani shko dhe bëje. Dhe mbi të gjitha, beso në atë që po bën.
Sapo u kthye në shtëpi, Teuta vendosi të mos e shtynte. Telefonoi Bledar Dervishin dhe Diella Gashin për t’u siguruar se ishin në punë dhe në mësim. Kur u bind se ishte vetëm, mori frymë thellë dhe nisi ritualin, ashtu siç i ishte thënë.
Të nesërmen, me fytyrë ende të zbehtë, i tha Hyries:
— Pse nuk më paralajmërove se do ta shihja? Mendova se do të vdisja nga tmerri!
Hyria buzëqeshi lehtë.
— Po të ta kisha thënë, do të të kapte frika dhe do të hiqje dorë. Më thuaj, ia dole? Të dha lamtumirën përfundimtare? Të falënderoi që e lirove?
Teuta pohoi me sy të mbushur.
— Atëherë gjithçka ka marrë fund. Mos u tremb më.
Që nga ajo ditë, ish-bashkëshorti nuk u shfaq më, as në ëndrra, as në shenja të çuditshme. As Teuta, as Diella dhe as Bledari nuk u shqetësuan më.
Diella sikur e fshiu nga kujtesa çdo gjë. Edhe Bledari e quajti episodin e çuditshëm në autostradë një vegim të lodhjes. Ndoshta kishte qenë pa gjumë, ndoshta e kishte rënduar malli për gruan që s’e kishte pranë atë natë. Njeriut i ndodhin plot gjëra kur është i rraskapitur.
Vitet kaluan. Kur Diella mbushi nëntëmbëdhjetë vjeç dhe solli në shtëpi të dashurin për ta prezantuar, tha me buzëqeshje:
— Ju prezantoj me Saimir Priftin. Ndërsa këta janë mami dhe babi im, Teuta Rexha dhe Bledar Dervishi.
Në fakt, ajo kishte kohë që e thërriste Bledarin “babi”.
Kur ishte pesëmbëdhjetë vjeçe, në familje kishte ardhur në jetë Erion Lika, vëllai i saj i vogël. Dhe ishte pikërisht Diella që, sa herë dera hapej, i thoshte foshnjës:
— Ja ku erdhi babi ynë, babi Bledari! Dhe kjo është mamaja jonë!
Sepse baba nuk është thjesht ai që të jep jetën, por ai që rri pa gjumë për ty, që shqetësohet e gëzohet bashkë me ty, që të mëson hapat e parë dhe të qëndron pranë kur rrëzohesh. Ai që është aty gjithmonë, për të të mbështetur e për të të dhënë forcë.
Sot, Teuta ndihet e plotësuar. Ka një familje të bashkuar, një bashkëshort të dashur dhe fëmijë që i japin kuptim çdo dite.
Dhe mbi të gjitha, është mirënjohëse që në jetën e saj ka Hyrie Çelën.
Sepse kurrë nuk i dihet se çfarë sjell jeta.
E Hyria, me urtësinë e saj, di gjithmonë të tregojë rrugën në çastet më të vështira. Dhe Teuta i beson, edhe kur këshillat e saj, në pamje të parë, duken krejt të pabesueshme.