Sa mbante mend Vesa Gjeloshi, jeta e saj kishte qenë gjithmonë vetëm me të ëmën. E dinte që nëna e donte, por dashuria e saj shpesh humbiste mes lodhjes dhe nevojës për të siguruar të ardhura. Ajo punonte në një dyqan dhe shpesh kthehej në shtëpi me produkte nëpër kuti të shtypura apo të grisura.
— Ç’rëndësi ka që është e shtrembëruar? E mora pothuajse falas. Brenda është krejt në rregull. Haje pa merak, — thoshte ajo, ndërsa derdhte karamelet në një enë qelqi dhe paketimin e dëmtuar e flakte në kosh.
Herë pas here, në apartamentin e tyre vinin njerëz të ndryshëm. Nëna u dorëzonte pako të vogla, të mbështjella me kujdes.
— Ja, për çizmet e dimrit, — i pëshpëriste Vesës pasi një grua largohej me një qese në dorë, ndërsa vetë fuste paratë me kënaqësi në dollap.
Babai nuk kishte qenë kurrë pjesë e jetës së saj. Kur mësoi për shtatzëninë, ai ishte zhdukur pa lënë gjurmë. Martesa nuk ishte bërë kurrë realitet. Gjyshi kishte ndërruar jetë shumë kohë para se të lindte Vesa, ndërsa gjyshja nuk pranoi ta falte vajzën për fëmijën që, sipas saj, nuk kishte baba të njohur.
Banesa e tyre ishte me një dhomë të vetme, por ishte pronë e tyre. Nëna kishte dobësi për ngjyrat e ndezura. Perdet me trëndafila të mëdhenj mbulonin dritaret, ndërsa mbi komodinë qëndronte një vazo e fryrë me lule artificiale plot shkëlqim. Edhe vetë vishej me rroba të theksuara, i lyente flokët në të kuqe dhe theksonte sytë me laps të errët. Për Vesën, ajo ishte gruaja më e bukur në botë.
Vesa vetë ishte një vajzë e zakonshme, pa ndonjë veçori që ta dallonte nga të tjerat. Që nga klasa e pestë, shoqet nisën të flisnin për djemtë, të pëshpëritnin në pushime se kush kujt i pëlqente e kush kujt i kishte hedhur sytë. Vetëm Bledar Kastrati dukej se nuk tërhiqte vëmendjen e vajzave. Ndoshta sepse nuk përzihej në sherre e rrëmujë djemsh. Ishte nxënës i shkëlqyer, fliste qartë, pa zhargon. Mësuesit e sillnin gjithmonë si shembull për të tjerët.
Pikërisht ai u bë qendra e vëmendjes së Vesës. Një ditë, teksa Bledari përgjigjej në dërrasë të zezë, ajo e vështroi me kujdes, duke kërkuar diçka të jashtëzakonshme — por nuk gjeti asgjë të veçantë. Papritur sytë iu kryqëzuan dhe ai u ngatërrua në fjalë, gjë që rrallë i ndodhte.
Më pas, ajo e ndiente shpesh shikimin e tij mbi vete. Kështu vazhdoi loja e heshtur e vështrimeve deri në vitet e gjimnazit.
Në klasën e dhjetë, Bledari dëmtoi këmbën dhe për disa ditë mungoi në shkollë.
— Vesa Gjeloshi, — e thirri një pasdite mësuesja kujdestare. — Çoji detyrat Bledarit dhe shpjegoji mësimet, se mos mbetet prapa. Ti je më afër me shtëpi. — Dhe i dha adresën e tij.
Doli se ai banonte në oborrin ngjitur. Derën ia hapi gjyshja e tij, Pranvera Prendi, një grua e imët me flokë krejt të bardhë. Kishte veshur një bluzë të bardhë me jakë dantelle dhe një fustan të thjeshtë ngjyrë kafe. Vesa mendoi se ndoshta po dilte apo sapo ishte kthyer nga diku; ashtu vishet dikush kur shkon në punë apo në klinikë. Por Pranvera nuk kishte ndër mend të dilte. Ajo dukej gjithmonë sikur priste mysafirë.
Ndryshe nga nëna e Vesës, e cila në shtëpi endet me një robdishan të shkurtër me pala dhe dekolte të hapur, pa u ndier aspak në siklet kur hapte derën.
— Erdhe për Bledarin? Hiq xhaketën, vish shapkat. Eja pas meje, — tha Pranvera dhe e çoi drejt dhomës së nipit.
Rrugës, Vesa soditi mobiliet e errëta prej druri të vjetër, tylin e bardhë të pastër në dritare dhe llambadarin e madh kristali që varej nga tavani. I bëri përshtypje sidomos dollapi i madh me xham, që gjyshja e quante vitrinë. Çdo gjë aty ishte ndryshe nga ajo që ajo kishte parë gjithë jetën.
Dhe Bledari kishte dhomën e vet! Për Vesën kjo ishte një ëndërr. Ai rrinte në divan me këmbën e fashuar dhe lexonte. Rafte librash mbulonin muret, ndërsa biblioteka arrinte deri pranë tavanit.
— I ke lexuar të gjitha? — pyeti ajo me habi.
— Jo krejt, por shumicën, — buzëqeshi ai.
Vesa mori nga rafti “Tre Musketierët”.
— Është libri im i preferuar. E ke lexuar? — e pyeti ai, pa ia ndarë sytë.
— Jo… filmin e kam parë disa herë, — u përgjigj ajo me një ndjesi turpi që i ngrohu faqet.