Turpi i lehtë që i kishte skuqur faqet nuk i shpëtoi vështrimit të mprehtë të Bledarit.
— Filmi nuk ta jep kurrë atë që të jep libri. Nëse do, merre dhe lexoje, — i tha ai me qetësi.
— Po, do ta marr me kënaqësi, — u përgjigj Vesa, duke e shtrënguar librin pranë vetes.
Në atë çast, nga kuzhina u dëgjua zëri i Pranvera Prendit që i thërriste për çaj. Bledari u ngrit me kujdes, u mbështet te bastuni dhe, duke çaluar lehtë, shkoi drejt korridorit.
— Të dhemb ende? — e pyeti Vesa me shqetësim.
— Vetëm kur e shkel fort, — ia ktheu ai shkurt.
Tryeza që kishte shtruar gjyshja e tij e la Vesën pa fjalë. As në ditë festash ajo me të ëmën nuk kishin përgatitur ndonjëherë diçka aq të kujdesshme. Filxhanët prej porcelani, të zbukuruar me vijëza ari, ishin aq të hollë sa drita kalonte përmes tyre dhe çaji dukej si i pikturuar në brendësi. Në shtëpinë e saj pinin çaj në gota të trasha, të mbledhura andej-këtej, secila ndryshe nga tjetra. Edhe çaji këtu kishte një shije më të veçantë, apo ndoshta ashtu i dukej. Mendoi se enë të tilla nxirreshin vetëm për mysafirë të rëndësishëm. E ajo nuk ishte gjë tjetër veçse një shoqe klase e Bledarit.
— Mos u druaj, merr karamele, — i tha me ëmbëlsi Pranvera, duke afruar një pjatancë me ëmbëlsira të mbështjella me letër shumëngjyrëshe. Në shtëpinë e Vesës karamelet rrallëherë kishin ambalazh; zakonisht bliheshin të hapura.
Pasi mbaruan çajin, u kthyen sërish në dhomën e tij.
— Jeton vetëm me gjyshen? Po prindërit? — e pyeti Vesa me kureshtje.
— Janë, sigurisht. Të dy mjekë. U duhet të udhëtojnë shpesh për punë. Tani ndodhen në Afrikë.
Kjo shpjegonte gjithçka, mendoi ajo. Prandaj ai dukej ndryshe nga të tjerët. Kishte një apartament të bukur, filxhanë me ar, një vitrinë qelqi plot sende të rralla. Kishte nënë e baba, dhe një gjyshe flokëbardhë që pjekte vetë biskota në vend që t’i blinte në dyqan. Kishte një dhomë të vetën të mbushur me libra…
Kur u kthye në shtëpi, banesa e saj iu duk e zymtë dhe pa shije. Për ta pasur sërish një arsye për të shkuar te Bledari, Vesa e përpiu “Tre Musketierët” brenda dy ditësh. Donte t’ia kthente sa më shpejt librin, të hynte prapë në atë botë të rregullt e të ngrohtë, të pinte çaj në filxhanët me buzë ari.
Që nga ajo kohë, ajo filloi ta vizitonte shpesh, edhe pasi këmba e tij u shërua plotësisht. Huazonte libra dhe i lexonte mbrëmjeve, duke lënë pas dore detyrat e shkollës. Për fat, e ëma nuk interesohej shumë se si i kalonte vajza orët. Shpesh nuk ishte fare në shtëpi. Kishte nisur një lidhje të re dhe ndodhte të flinte tek ai.
Me Bledarin shkonin ndonjëherë në kinema, por më së shumti shëtisnin rrugëve. Ai ëndërronte të bëhej mjek, si prindërit e tij, si gjyshja që dikur kishte qenë gjinekologe. Kur ai e pyeste Vesën për planet e saj, ajo mbetej pa përgjigje.
— Për çfarë të duhet universiteti? Për një grua e rëndësishme është të martohet mirë. Regjistrohu në kolegj për financë. Punë e pastër, rrogë e sigurt, — i përsëriste e ëma.
Ç’ëndërr ishte ajo, të bëhej llogaritare? Vesa mjaftohej duke thënë se ende nuk kishte vendosur.
Bledari nuk fliste për dashuri, as kur putheshin. Pas mbarimit të shkollës së mesme, ai u largua për në Elbasan për studime. Në atë periudhë, Vesa me të ëmën po pushonin në Korçë, te një mike e saj. Nuk arriti as ta përshëndeste para se të ikte. I erdhi turp të shkonte te Pranvera për t’i kërkuar adresën e re apo numrin e telefonit. Megjithatë, ishte e bindur se ai do të kthehej. Ndërkohë u regjistrua në kolegj dhe nisi të mësonte rregullat dhe hollësitë e kontabilitetit.
Pas diplomimit, një vend pune në një firmë private ia siguroi Ledion Kastrati, një tjetër nga admiruesit e radhës së së ëmës. Vesa e kishte parë vetëm një herë, kur ai kishte ardhur për drekë për t’u prezantuar.
— Tani je e rritur, fiton vetë. Mund të shpërngulem e qetë te Ledioni. Ke shtëpi, ke një lloj pajeje. Mos bëj gabimet që bëra unë. Zgjidh burrë me mend, jo të varfër, — e këshilloi e ëma.
Dhe ashtu bëri. U transferua te Ledioni, ndërsa Vesa mbeti e vetme në apartament. Pas pak kohe, shoferi i drejtorit filloi t’i afrohej, pasi një ditë e kishte shoqëruar me makinë për në bankë. Kishte diçka në pamjen e tij që i kujtonte Bledarin, ndoshta për këtë arsye ajo pranoi vëmendjen e tij. Vishte gjithmonë kostum e kravatë, i rregullt e i përmbajtur.
Një pasdite, duke u kthyer nga dyqani, Vesa kaloi si zakonisht nga oborri i pallatit ku kishte jetuar Bledari. Kohët e fundit e bënte shpesh atë rrugë. Para hyrjes qëndronte një makinë funerali dhe disa njerëz të mbledhur në heshtje. Ajo u ndal. Nga shkallët nxorën një arkivol dhe e vendosën mbi disa stola të vegjël. Papritur, mes turmës dalloi Bledarin. Qëndronte pranë arkivolit me kokën e përkulur thellë.
Vesa iu afrua me hapa të pasigurt.
— Është Pranvera Prendi?