— Askush nuk të vjen për vizitë këtu. Unë do të jem ai që do të të vijë çdo ditë, — i tha ai me një ton të qetë.
Vesa Gjeloshi u mbush me një gëzim fëmijëror dhe, për disa çaste, harroi krejt se ishte e martuar. Por telefoni ra dhe realiteti iu rikthye. Ishte burri.
— Pse nuk erdhe? — e pyeti ai.
— Jam shtruar në spital. E kam përdredhur keq këmbën. Edhe tri ditë dhe vij, — u përgjigj ajo, duke e mbajtur zërin të sheshtë.
Të nesërmen, Bledar Kastrati u shfaq sërish me një tufë lulesh dhe disa mollë të kuqe. U ulën përsëri në dhomën e mjekëve, pinë kafe dhe folën gjatë. Vesa tashmë lëvizte me bastun.
— Nëse dëshiron, mund të kthehesh në shtëpi, — i tha ai. — Nuk mund të të mbaj më gjatë këtu.
Ajo e pa drejt në sy.
— Ti do që të iki?
— Jo… por ti je e martuar.
— Atëherë do të largohem, — tha ajo qetë.
Bledari organizoi që ta çonin me ambulancë deri në stacion. U ndanë ftohtë, si dy të huaj që nuk guxojnë të shfaqin atë që ndiejnë. Para se të zbriste, ai i zgjati një qese me një kuti të vogël brenda.
— Hape kur të shkosh në shtëpi, — i tha.
Deri në çastin e fundit, Vesa shpresonte se ai do të shfaqej në stacion. Por ai nuk erdhi. Gjatë gjithë udhëtimit me tren, ajo luftoi me lotët. Kur zbriti, për pak sa nuk harroi qesen në vagon; një grua e ndoqi nga pas dhe ia dorëzoi.
Për ardhjen nuk e kishte lajmëruar burrin. Mori një taksi dhe u drejtua për në shtëpi. Sapo hapi derën, sytë i ranë mbi një pallto gruaje të panjohur në varëse.
— Ku je, luani im? Eja, macja jote po të pret! — u dëgjua një zë femre nga dhoma.
Nga banja doli burri, me peshqir rreth ijeve.
— Vesa? The se do të vije pas tri ditësh… — mbeti pa fjalë.
— Mesa duket, kam ardhur pikërisht në kohë. Merr “macen” tënde dhe dilni të dy nga banesa ime, — tha ajo ftohtë dhe, duke çaluar, u drejtua për në kuzhinë.
Më shumë u habit sesa u lëndua. Në dorë ende mbante qesen. Nxori kutinë, hoqi letrën mbështjellëse dhe brenda pa filxhanë të artë. Ari në disa vende ishte zbehur nga koha, por ishin pikërisht ata filxhanë me ornamentin e njohur. Vetëm katër kishin mbetur; të tjerët me siguri ishin thyer.
Iu kujtua biseda me Bledarin në spital.
— E di? Jam përpjekur ta rregulloj shtëpinë time si tuajën. Madje bleva edhe një vitrinë. Por filxhanë me zbukurime të arta si tuajt nuk gjeta dot.
— Dhe, a t’u realizua? — e kishte pyetur ai.
— Pothuajse. Më mungojnë vetëm ti… dhe filxhanët e artë.
— Sa e çuditshme që je, — kishte buzëqeshur ai.
Vesa mbylli sytë dhe kujtoi lulet, luleshtrydhet, bisedat e tyre. Iu shfaq në mendje edhe Pranvera Prendi, çajrat në kuzhinën e saj, ngrohtësia e atyre mbrëmjeve. Lotët i rrëshqitën pa zhurmë.
Dera u përplas. Burri me të dashurën ishin larguar. Ajo hyri në dhomë, mblodhi çarçafët e rrudhur nga divani dhe i çoi në banjë. Hapi dritaren e sipërme dhe thithi ajrin e freskët pranveror.
Më pas vendosi filxhanët në vitrinë. U tërhoq disa hapa prapa dhe i vështroi me kënaqësi. Do të pinte çaj prej tyre me Bledarin, kur ai të vinte…
Por ditët kalonin dhe ai nuk dukej. Burri u përpoq të rikthehej, por Vesa nuk e pranoi; kërkoi divorcin. Prapëseprapë, priste. Bledari nuk e dinte se ajo po ndahej. Mund ta telefononte në spital, por nuk e bëri. Pse vallë nuk i kishte kërkuar numrin?
Erdhën festat e majit. Moti u prish, temperaturat ranë, shiu binte shpesh, herë pas here përzihej edhe me borë. Në shtëpi ishte ftohtë. Vesa u ftoh dhe rrinte e mbështjellë me batanije. Kur ra zilja, mendoi se ishte sërish burri dhe hezitoi të hapte. Kur më në fund e çeli derën, mbeti pa frymë. Nuk besonte se do ta shihte më.
— The se për lumturinë tënde të plotë të mungonin filxhanët dhe unë. Filxhanët tashmë i ke… — tha Bledari.
Ajo nuk e la ta përfundonte. U afrua dhe u mbështet fort pas tij.
Në Elbasan u kthyen bashkë. Atje nuk e mbante më asgjë. Pak kohë më vonë, Vesa mësoi se ishte shtatzënë. Me ish-burrin kishte jetuar me vite pa mundur të bëhej nënë, ndërsa tani gjithçka ndodhi menjëherë.
— Fëmijët tanë do të kenë patjetër traditat e tyre familjare, — tha ajo një mbrëmje.
— Si për shembull, të pinë çaj në filxhanët e artë? — buzëqeshi Bledari.
— Edhe kjo… por jo vetëm. Do të kemi nipër e mbesa. Unë nuk pata gjyshe. Do të bëhem një gjyshe si Pranvera Prendi…
“Vetëm kur ëndrrat e fëmijërisë marrin formë në jetë, njeriu gjen lumturinë.” — Agim Elezi