Faqet i digjnin si të ishin prekur nga flaka, ndërsa lotët i ishin mbledhur poshtë qepallave, të rëndë, gati për të rrëshqitur. Frymëmarrja i ishte bërë e cekët. Krenari, më në fund, sikur u zgjua nga mpirja.
— Mami! Çfarë po thua kështu? — tha ai me një buzëqeshje të sforcuar, duke u përpjekur ta kthente gjithçka në shaka. — Prapë po e tepron, apo jo?
— Unë po e teproj? — Luljeta Hysa ngriti vetullat me indinjatë. — Ku qëndron gabimi im? A të vjen turp që po them të vërtetën?
Në atë çast, Teuta e nguli vështrimin te burri i saj. Ishte zverdhur. Nuk u ngrit. Nuk i kapi dorën. Nuk tha: “Mami, kërko falje, ose po ikim.” Qëndronte i mbledhur në karrige, me sytë lutës nga e ëma. Pasiv. Ajo fjalë iu ngulit në mendje si thikë. Pasivitet. Dhe në atë sekondë e urrente.
Ai shikim i trembur, ajo mungesë guximi, ishte pika e fundit. Brenda saj diçka u këput, si një fill i tendosur prej kohësh që më në fund dorëzohet.
U drejtua në këmbë. Në fytyrë vendosi një buzëqeshje të ftohtë, të ngrirë, si maskë mermeri. Dhe, duke e parë drejt në sy Luljetën, tha me një qetësi therëse:
— Sa interesante, zonja Luljeta Hysa. Pra unë, që shtrova këtë tryezë, lava çdo pjatë, bleva dhuratën — po, atë mbulesën që e lashë në divanin e korridorit, shumë e shtrenjtë meqë ra fjala — qenkam askush? Ndërsa mbulesa është “e shtëpisë”, apo jo?
Vjehrra mbeti pa fjalë. Teuta nuk i ishte përgjigjur kurrë kështu. Krenari më në fund u ngrit.
— Teuta! Mjaft! — shfryu ai me zë të ulët.
Ajo as që ia hodhi sytë.
— Ju thatë që nuk jam gjak, prandaj jam e huaj. Në rregull. E mbajta mend. Tani dëgjoni çfarë do të ndodhë.
Buzëqeshja prej mermeri u zhduk. Në fytyrë i mbeti vetëm akulli. As nuk e shikoi Krenarin, i cili përpiqej të dukej i padukshëm, si mobilje në qoshe.
— E huaj, thoni? Askush? Shumë mirë.
Hodhi dy hapa drejt korridorit. Të ftuarit rrinin të ngrirë. Vesa Shala, nusja “shembullore”, madje ndaloi edhe kafshatën e salmonit në mes.
Teuta u kthye me një qese të madhe, të rëndë — të njëjtën që kishte sjellë gjysmë ore më parë. Brenda ishte mbulesa e linit, e qëndisur me dorë, ajo që Luljeta e kishte soditur në vitrinë për muaj me radhë. Një send i kushtueshëm, tepër i kushtueshëm.
Ajo e vendosi qesen mbi tavolinë.
— Ja ku e keni, zonja Luljeta Hysa. Mbulesën tuaj. Kam harxhuar tre paga për të. Ishte dhuratë për një njeri të afërt. Por nëse unë jam askush për ju, atëherë edhe dhurata ime është hiç.
Luljeta më në fund gjeti zërin. U tendos si ferrë me gjemba.
— Çfarë po bën, Teuta? Si guxon…
Por Teuta nuk e la të mbaronte. Me një lëvizje të prerë shqeu qesen; zhurma e plastikes çau ajrin. Nxori jashtë copën e bardhë, të rëndë, që shkëlqente nën dritë.
— Po vendos drejtësi, zonja Luljeta Hysa, — tha ajo, duke u afruar te koshi i plehrave pranë frigoriferit, — që ta kuptoni saktësisht peshën e fjalëve tuaja.
E shtrëngoi fort në duar atë copë të bardhë, simbol i përpjekjeve të saj për t’u pranuar si “e shtëpisë”, dhe pa u menduar dy herë e hodhi në kosh, mbi lëkurat e frutave dhe letrat e hedhura.
— Ja ku e keni, — tha me një zë të qetë, por që dridhej nga thellësia. — Mbulesë e huaj për një njeri të huaj.