Në kuzhinë ra një heshtje e rëndë, aq e dendur sa dukej sikur pritej me thikë. Luljeta Hysa hapi e mbylli gojën disa herë, si një peshk i nxjerrë në breg pa ujë. Ngjyra e fytyrës iu zbeh; nga e kuqe e ndezur kaloi në një të gjelbër të sëmurë. Nuk ishte thjesht një dhuratë e hedhur në kosh — ishte një shuplakë para të gjithëve, dhe mbi të gjitha një send i kushtueshëm.
Krenar Mullisi më në fund reagoi. U çua me vrull nga karrigia.
— Teuta! A je në vete?! — bërtiti, duke i kapur kyçin e dorës. — Po e kupton çfarë bëre? Janë para! Është nëna ime! Kjo është mungesë respekti!
Teuta ia shkëputi dorën me një lëvizje të shpejtë. Më në fund ai tregoi ndjenjë. Fatkeqësisht, zemërimi i tij ishte drejtuar ndaj saj, jo ndaj atyre që e kishin fyer.
— Para? Për para po flet tani, Krenar? — e shikoi drejt në sy. — Ajo më quajti askush, përpara të gjithëve! Dhe ti qëndrove si i ngrirë, nga frika e saj! Po të shqetëson mbulesa, kur gruaja jote, nëna e vajzës sate, poshtërohet publikisht?
Pastaj u kthye nga Luljeta, e cila kishte nisur të qante me zë të lartë, me atë tonin teatral të viktimës.
— Oh, çfarë po ndodh kështu…
— Tani, zonja Luljeta Hysa, do t’ju jap mundësinë të rregulloni gabimin e djalit tuaj, — foli Teuta qartë, me zë të prerë. Ishte ultimatum.
— Krenar, — iu drejtua sërish të shoqit, — ke saktësisht tre minuta. Ndërkohë unë do të vesh Diellën. Brenda atyre tre minutave do t’i thuash nënës sate: “Mami, gabove rëndë. E lëndove gruan time. Kërkoji falje menjëherë, përndryshe ne largohemi dhe nuk do ta shkelim më kurrë pragun e kësaj shtëpie.”
Ajo ngriti telefonin dhe hodhi sytë nga ora.
— Tre minuta. Asnjë sekondë më shumë. Nëse nuk e bën, rri këtu përgjithmonë. Do të jesh djali i bindur i nënës, ndërsa unë do të jem ajo që iku me vajzën tënde.
E tha pa u dridhur dhe u drejtua nga dhoma e Diellës, pa kthyer kokën pas.
Ato tre minuta u shndërruan në përjetësi për Krenarin. Qëndronte në mes të sallonit si në një udhëkryq. Nga njëra anë ishte nëna — lotët, presioni, autoriteti i saj i vjetër. Nga ana tjetër ishte Teuta — zemërimi i saj i drejtë dhe kërcënimi i heshtur.
Të ftuarit rrinin pa fjalë. Bledar Rexha, vëllai i madh, murmuriti nën zë:
— E ke futur veten në telashe, more Krenar.
Luljeta, sapo nuhati lëkundjen e të birit, iu afrua menjëherë, e kapi nga mënga e xhaketës dhe i pëshpëriti me mllef:
— Mos guxo! Ajo po të manipulon! Do të na ndajë! Ajo…
— Mjaft, mami! — Krenari e tërhoqi dorën me nervozizëm. Sytë i shkuan nga dera e mbyllur pas së cilës Teuta po përgatiste vajzën. Ai e njihte mirë. Ajo nuk bënte kërcënime boshe.
Pak çaste më vonë, Teuta doli, me Diellën të veshur me pallto. E vogla, pa e kuptuar dramën e të rriturve, mbante fort çantën me “Lego” në dorë.
Teuta nuk foli. Thjesht ngriti dorën dhe tregoi orën. Koha kishte mbaruar.
Krenari mori frymë thellë. U afrua drejt së ëmës. Hapi gojën për të thënë fjalët që do të përcaktonin gjithçka.
Teuta qëndronte në prag, duke shtrënguar dorën e Diellës. Afati kishte skaduar.
Vështrimi i saj ishte i ftohtë, i palëkundur. Në të lexohej vetëm një kërkesë: Zgjidh.
Krenari ndodhej mes dy forcave — një nënë që e mbyste me lot e histeri, dhe një grua që e sfidonte me të vërtetën dhe heshtjen e saj. Në sytë e Bledarit pa qortim. Në fytyrat e të ftuarve — tronditje.
Dhe pikërisht atëherë, brenda tij u këput diçka. Jo në mënyrën e gabuar, por si një çlirim. E përfytyroi Teutën duke dalë nga dera, përgjithmonë. E pa veten të mbetur aty, në atë ajër të rëndë, të mbushur me kontroll dhe frikë, vetëm me nënën… dhe kjo iu duk më e frikshme se çdo shpërthim zemërimi.