— Mami… — Krenar Mullisi bëri një hap pas, duke u shkëputur nga dora e Luljeta Hysës.
— Mos guxo, bir! Ajo po të shantazhon! — pëshpëriti ajo me helm, ndërsa e kapi fort nga xhaketa, sikur donte ta mbante fizikisht në anën e saj.
Por këtë herë, ai nuk po e dëgjonte më. Vështrimi i tij kaloi nga Teuta Toplana te nëna, dhe diçka shpërtheu brenda tij.
— Mjaft! Thashë MJAFT!
Zëri i tij ushtoi në sallë me një forcë që e bëri Diella Kryeziun të dridhej. Të ftuarit u strukën nëpër karrige. Luljeta e lëshoi, e befasuar.
— Jam ngopur deri në fyt! — nuk fliste më, po derdhte vite të tëra zemërimi të shtypur. — Ngopur me qortimet e tua pa fund! Me krahasimet! Me Vesën tënde perfekte! E ke poshtëruar gruan time në çdo rast! GRUAN TIME! Dhe ke guximin ta quash askush?!
I dridheshin duart. Për herë të parë në jetën e tij, ai po përballej hapur me të ëmën.
— Unë e dua Teutën! Ajo më ka dhënë një vajzë! Ajo është FAMILJA ime! Jo ti, mami! Ti je gjaku im, po familja ime janë Teuta dhe Diella! Dhe jam lodhur, e kupton?! Lodhur nga kjo mania jote për “gjakun” sikur të jetë mbi gjithçka! Unë zgjedh lirinë!
U afrua te koshi i mbeturinave, nxori mbulesën e shtrenjtë që Teuta kishte hedhur dhe e flaku sërish brenda.
— Ajo ka të drejtë! — ia nguli sytë nënës. — Ty nuk të duhet mbulesa! Ty të duhet pushteti! Do që të gjithë të zvarritemi para teje!
Luljeta Hysa mbeti e ngrirë. Një reagim i tillë nuk hynte në skemat e saj. Mekanizmi që kishte ndërtuar për vite me radhë po çahej para syve të saj.
Teuta e shikonte. Në sytë e saj nuk kishte triumf, as hakmarrje — vetëm hutim dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, një fije shprese.
Krenari iu afrua, ia mori fytyrën mes pëllëmbëve dhe u kthye nga të pranishmit, pastaj nga nëna.
— Po largohem. Bashkë me Teutën dhe Diellën. Nuk do të kthehemi më këtu, derisa gruaja ime të marrë një ndjesë të sinqertë. Jo për mbulesën. Por për fjalën “askush”.
Pastaj, pa hezitim, mori Diellën në krahë.
— Eja, zemër. Shkojmë në shtëpi.
Dolën jashtë. Ajri i ftohtë i natës së Vitit të Ri i mbushi mushkëritë e Teutës si oksigjen i pastër. I dukej sikur nga shpatullat i ishte hequr një barrë e rëndë me emrin “duhet të durosh”.
Po Luljeta Hysa?
Sapo dera u përplas pas tyre, ajo lëshoi një tingull të çuditshëm, gati të mbytur… dhe u shemb në dysheme. Një skenë klasike, e provuar shumë herë — të fikët strategjik.
Vesa Shala dhe Bledar Rexha vrapuan drejt saj, ndërsa Krenari me Teutën tashmë ishin ulur në një taksi.
Teuta u mbështet pas tij. Ai e shtrëngoi fort.
— Ti… vërtet mendon kështu? Që unë… jam më e rëndësishme? — pëshpëriti ajo me pasiguri.
Krenari i puthi flokët.
— Nuk është çështje rëndësie, Teutë. Ti je gruaja ime. Dhe unë nuk të kam mbrojtur. Ky është gabimi im më i madh. Që sot e tutje, askush nuk do të të poshtërojë. Askush.
Për herë të parë, ajo u ndie e mbrojtur jo vetëm me fjalë, por me veprim. E dinte që përpara i priste një rrugë e gjatë për të vendosur kufij të qartë, por hapi i parë — dhe më i vështiri — ishte hedhur. Ajo nuk kishte heshtur. Dhe burri i saj kishte zgjedhur të qëndronte në anën e saj.
Sa për Luljetën? Le të rrijë pak shtrirë. Ndoshta i bën mirë të kuptojë si është kur humbet kontrollin mbi “familjen e gjakut” që e quante pronë të saj.