— Gresa, shiko pak në korridor, ka mbetur njeri? Jo? Atëherë vër çajnikun dhe kalo nga regjistratura, merr listën e vizitave në terren, — tha Arjana Hasani sapo pacienti i fundit i planifikuar doli nga kabineti.
Ajo kishte plotësuar kartelën mjekësore, kishte pirë edhe një filxhan çaj me dy biskota, por infermierja ende nuk po kthehej. Kur po mendonte të telefononte vetë në regjistraturë, dera u hap dhe brenda hyri Gresa Prifti — trupplotë, me sy të zinj të shndritshëm dhe një gërshet të gjatë që i binte deri në mes.
— Ah, Arjana Hasani, s’e merrni dot me mend çfarë ndodhi atje! — nisi ajo me gjallëri. — Një zonjë bëri namin. Kishte ardhur me vonesë dhe kërkonte me ngulm ta pranonin. Bërtiste, ofendonte këdo që i dilte përpara… një tmerr i vërtetë.
— E çfarë pastaj? U përfshive edhe ti apo vetëm e pe shfaqjen? — pyeti Arjana qetësisht, pa ngritur zërin. — E mori ndokush në vizitë?
— Jo, si mund ta merrnin? Ishte gjysmë ore me vonesë, ndërsa Besnik Sinani kishte dalë tashmë për vizita në shtëpi. Afërdita Frashëri e rregjistroi për nesër tek ne, — shtoi Gresa me një shprehje disi fajtore.
— Pse tek ne? Ajo ishte caktuar te Besnik Sinani, apo jo? Dhe përse iku aq herët ai sot? — u interesua Arjana me një fije pakënaqësie në zë.
— Sepse nga nesër është me leje vjetore, — u përgjigj Gresa, pak e prekur. — Unë e paralajmërova zonjën se, nëse vonohet sërish, nuk do ta pranojmë.
— Mirë atëherë. Sa vizita kemi sot?
— Si zakonisht, mjaft, — psherëtiu infermierja dhe i vendosi përpara një fletë me emra dhe adresa.
Arjana filloi t’i lexonte me kujdes, duke vendosur numra rendorë për secilin pacient dhe duke ndërtuar në mendje itinerarin më të shkurtër, që të mos humbiste kohë rrugëve e të mos sillej kot nëpër lagje.
— Unë po të isha në vendin tuaj, asnjë ditë s’do të punoja pasi të dilja në pension. Të nesërmen do të dorëzoja dorëheqjen. Do flija sa të doja! — tha Gresa me një buzëqeshje ëndërrimtare.
— Ti ke dy djem. Deri sa të vijë radha jote për pension, ata do të jenë rritur, do të jenë martuar dhe do t’ju kenë dhuruar nipër e mbesa. Nuk do të kesh kohë për gjumë, — ia ktheu Arjana me humor. — Edhe burri yt do të dalë në pension, e do rrini gjithë ditën bashkë në shtëpi. Do t’ia nxirrni sytë njëri‑tjetrit. Jam kurioze kush prej jush do të kthehet i pari sërish në punë.
— Keni të drejtë, — pranoi Gresa me një tjetër psherëtimë. — Ne edhe kur jemi me pushime, pas tre ditësh fillojmë të grindemi. Në fund mezi presim të rikthehemi në punë. Mendoj se pushimet duhen bërë veç e veç. Ju ç’mendoni?
— Po atëherë pse shkoni gjithmonë bashkë? Kush ju ndalon të pushoni të ndarë? — e pyeti Arjana.
— Po djemtë? S’mund t’i përballoj vetëm. Dhe burrin vetëm nuk e lë dot… — sqaroi ajo.
— Mirë, mjaft me kaq. Duhet të nisem, — tha Arjana duke u ngritur. Hapi dollapin dhe veshi pallton e gjerë që e kishte zgjedhur pikërisht që ta hidhte sipër përparëses pa e hequr atë.
Kontrolloi edhe një herë çantën, u sigurua që kishte gjithçka me vete dhe doli. Jashtë kishte nisur të errësohej. Me hapa të shpejtë u drejtua nga adresa e parë, ndërsa mendimet i silleshin ende rreth bisedës me Gresën.
Edhe ajo vetë, kur ishte më e re, çuditej pse pensionistët vazhdonin të punonin, e nëse ndaleshin, sërish e mbushnin ditën me poliklinika e dyqane, si të kishin orar pune. Vitin tjetër do të bëhej edhe ajo pensioniste, por as që e çonte ndër mend të hiqte dorë nga profesioni. Ndihej plot energji dhe ideja për të qëndruar vetëm në shtëpi i dukej e zymtë. Pacientë të pakënaqur e grindavecë kishte, por ishin shumë më të paktë se ata mirënjohësit. Me shumë prej tyre kishte krijuar marrëdhënie të ngrohta gjatë viteve. Si do t’ia dilnin pa të? Dhe ç’do të bënte ajo vetëm mes katër mureve? Të endej kot nga një dhomë në tjetrën apo të kalonte orë të tëra nëpër dyqane?
Gjatë rrugës për në vizita, Arjana zakonisht humbiste në mendime; kështu koha kalonte më shpejt. Që në shkollë ajo kishte ëndërruar të bëhej kirurge dhe ta lidhte jetën e saj me mjekësinë.