Kush vallë nuk e kujton dashurinë e parë?
Në adresën e fundit të listës mbërriti e drobitur. Supet i rëndonin dhe këmbët mezi e mbanin. Sapo hyri në ashensor, hapi zinxhirin e xhupit të trashë dhe hodhi një sy nga pasqyra e ngjitur në mur. Drita e fortë që binte nga tavani i nxirrte në pah çdo vijë të imët në fytyrë dhe i theksonte hijet poshtë syve. Me një lëvizje të shpejtë u kthye mbrapsht, duke i dhënë shpinën pasqyrës.
Ashensori rrëshqiste qetë, pa asnjë zhurmë. Muret e tij ishin ende të paprekura nga grafitet. Në hyrje ndihej aroma e freskët e ndërtesës së re. Me siguri apartamentet këtu ishin të bollshme, me kuzhina të gjera e dhoma me dritë, jo si banesa e saj e vjetër, e ngushtë dhe e errët.
— Kati i shtatë, — kumboi një zë femre nga altoparlanti dhe dera u hap butësisht anash. Për një çast, Arjana Hasani deshi të thoshte “faleminderit”.
Ajo krahasoi numrin e derës me shënimin në fletë dhe shtypi zilen. Pothuaj menjëherë u dëgjua kërcitja e bravës dhe dera metalike u hap. Në prag qëndronte një djalë i gjatë, me tipare aq të njohura saqë asaj iu drodh zemra. Ngjashmëria ishte tronditëse.
— Eduart?… — i shpëtoi zëri, pothuaj në pëshpëritje.
— Jo, jam djali i tij, — u përgjigj ai, duke vënë re përparësen e bardhë nën pallton e saj dhe duke i hapur rrugë për të hyrë.
— Kush është? — erdhi nga brenda një zë që e përshkoi Arjanën me një valë të nxehti.
— Doktorja, — tha i riu me zë të lartë. — Mund t’i lani duart këtu, — shtoi, duke hapur derën e një banjoje të bardhë, plot dritë.
Teksa lante duart, ajo shmangu sërish pasqyrën. E dinte mirë si dukej: e lodhur, flokët të çrregullt. “Pse nuk i hodha një sy mbiemrit? Apo e pashë dhe nuk i kushtova rëndësi? Të paktën të kisha vënë pak rimel e buzëkuq…”, qortoi veten me vonesë.
I riu e priste në korridor. E çoi në dhomën e ndenjjes dhe vendosi një karrige pranë divanit. Arjana u ul, duke u përpjekur të mbledhë veten. Vetëm pasi mori frymë thellë, ngriti sytë drejt tij. Shikimet u kryqëzuan. Kishte thinja dhe rrudha, por ajo e njohu menjëherë.
— Arjana?! — nuk e pyeti; e tha me habi të thellë.
Ajo vuri re zbehtësinë e tij, piklat e djersës në ballë, frymëmarrjen e rënduar.
— Kur e keni bërë për herë të fundit EKG-në? — iu drejtua ajo të birit. Ai ngriti supet, i pasigurt.
Nga çanta nxori stetoskopin. Instinkti profesional e shtyu të lërë mënjanë trazimin e takimit të papritur.
— Hapjani këmishën, — tha prerë, duke shmangur sytë e Eduart Currit.
— Arjana… — pëshpëriti ai sërish.
— Qetësi, — ia preu ajo, ndërsa ngrohte në pëllëmbë membranën e ftohtë të stetoskopit. Pastaj e vendosi mbi anën e majtë të kraharorit të tij. Rrahjet ishin të çrregullta, zemra punonte me mundim, sikur gjaku kalonte me vështirësi.
— Prej sa kohësh ndiheni i dobët? Çfarë ilaçesh për zemrën keni marrë? — pyeti me ton të përqendruar.
— Ç’ilaçe për zemrën… Jam vetëm i ftohur…
— Kjo s’duket si ftohje. Dyshoj për infarkt, — e ndërpreu ajo, duke nxjerrë menjëherë telefonin për të thirrur ambulancën.
— Infarkt?! — u tremb djali.
— Ka shumë gjasa. Mos rrini kot. Përgatisni gjërat e nevojshme për spital: pantofla, rroba të rehatshme, sapun. Mos harroni një filxhan dhe lugën.
— Arjana… Sa vite kanë kaluar që s’jemi parë?
— Shumë, Eduart. Nuk duhet të emocionohesh, — tha ajo, duke i mbuluar kraharorin me këmishë.
— Ja si u takuam… Të kam kërkuar. Dhe ti paskësh jetuar gjithë këto vite këtu. Ke ndryshuar mbiemër? Je martuar?
— Qetësi. Kam qenë e martuar. Edhe ti je martuar.
— Tani jo. U ndava prej vitesh. Djali erdhi për vizitë… Dhe ja ku jam. Nuk do të zhdukesh përsëri?
— Më duket se ai që u zhduk ishe ti, — ia ktheu ajo me një buzëqeshje të hidhur.
Në atë çast ra zilja. Një mjek dhe një infermier hynë me nxitim. Ndërsa mjeku dëgjonte shpjegimet e Arjanës, infermieri shkoi të sillte barelën. Me ndihmën e të birit, e zbritën Eduartin poshtë.
Ai ngrinte kokën herë pas here, duke kërkuar me sy Arjanën. Kur ambulanca u largua me sirenë, ajo mbeti për disa sekonda e palëvizur. Pastaj, e shteruar, mori rrugën drejt stacionit të autobusit. Hapat i kishte të rëndë, ndërsa mendimet e çonin pas në kohë, sikur gjithçka të kishte ndodhur dje…
Kishin qenë në të njëjtën klasë. Për një kohë të gjatë mezi e kishin vënë re njëri-tjetrin, por në vitin e fundit të gjimnazit, papritur…