…në vitin e fundit të gjimnazit, papritur, mes tyre lindi një ndjenjë që s’e kishin parashikuar. Ajo erdhi si një shkëndijë e beftë dhe u përhap me vrull. Pas mbrëmjes së maturës, Eduart Curri u largua drejt kryeqytetit bashkë me të ëmën. I ati ishte transferuar atje prej një muaji, pasi kishte marrë një post më të lartë. Ditën që u nisën, ai telefonoi, por Arjana Hasani ndodhej te gjyshja dhe nuk pati mundësi të vinte për ta përshëndetur.
Në fillim flisnin shpesh në telefon, duke u përpjekur të mbanin gjallë atë që sapo kishte nisur. Por një mbrëmje, e ëma e Arjanës i foli hapur, pa e zbukuruar të vërtetën.
— Ti vjen nga një familje e thjeshtë, ndërsa i ati i tij tani është figurë e rëndësishme në kryeqytet. Nuk do t’ju lejojnë të jeni bashkë. Më mirë jepu fund vetë, do ta përballosh më lehtë.
Fjalët e saj i ranë si gur në zemër. Pas shumë hezitimesh, Arjana i shkroi Eduartit se nuk e donte më dhe i kërkoi të mos e telefononte. E bëri për ta mbrojtur veten, ose kështu u përpoq ta bindte mendjen. Më pas fitoi të drejtën për studime në fakultetin e mjekësisë dhe, një vit më vonë, njohu burrin që do të bëhej bashkëshorti i saj. Ai ishte sportist me të ardhme premtuese. Sapo u martuan, atij iu ofrua një kontratë në kryeqytet dhe u shpërngulën atje.
Në muajt e parë, Arjana, sa herë zbriste në metro, vështronte fytyrat e kalimtarëve me një shpresë të fshehtë se mos dallonte Eduartin. Me kalimin e kohës lindi djali i saj dhe kujtimet nisën të zbeheshin. Jeta mori ritmin e vet. Por pas disa vitesh, në një garë të rëndësishme, i shoqi pësoi një dëmtim të rëndë që i dha fund karrierës sportive. U detyrua të linte profesionin dhe u punësua si mësues edukimi fizik në një shkollë. Deri atëherë nuk kishte pasur asnjë problem serioz shëndetësor, ndaj goditja ishte e dyfishtë. Ra në një gjendje të thellë dëshpërimi. Arjana e kuptonte; ajo vetë, dikur nxënëse, e kishte urryer orën e fizkulturës dhe shpesh mundohej t’i shmangej.
Megjithatë, ai nuk arriti ta përballonte humbjen. Një ditë vendosi t’i jepte fund jetës.
Në rini dashurojmë me gjithë zjarrin e shpirtit, të bindur se ndjenja mposht çdo pengesë. Por prindërit shohin më ftohtë. Dhe rrugët ndahen. Arjana e kishte dashur bashkëshortin, por jo me atë forcë të parë që kishte ndjerë për Eduartin. Pas vetëvrasjes së tij, brenda saj mbetën mëshirë dhe një hidhërim i thellë: ai ishte dorëzuar dhe i kishte lënë vetëm me djalin.
Në shtëpi s’arrinte ta largonte nga mendja figurën e Eduartit. Dy ditë më vonë telefonoi spitalin dhe mësoi se e kishin nxjerrë nga reanimacioni e e kishin transferuar në pavijon. Përgatiti një lëng pule të ngrohtë dhe shkoi ta shihte. Por ai ishte dërguar për analiza të tjera. Ajo la kavanozin mbi komodinë dhe u nis për në punë.
Paraditen e kaloi në terren; pritja në poliklinikë e kishte turnin e pasdites. Kur hapi derën e kabinetit, mbi tryezë e priste një tufë me trëndafila të kuq.
— Doktoreshë Arjana, janë për ju. I solli një burrë shumë i pashëm… — tha Gresa Prifti me një buzëqeshje lozonjare.
Arjana iu afrua luleve, thithi aromën dhe mes petaleve dalloi një zarf të vogël. E hapi, ndërsa infermierja u përkul kureshtare pranë saj. Ajo u tërhoq drejt dritares për ta lexuar në qetësi.
“Arjana, nuk e imagjinon sa i lumtur jam që u takuam sërish. Kisha humbur shpresën. Ndoshta është fati. Më fal për gjithçka. Më shpëtove jetën. Do të shërohem dhe do të flasim gjatë. Asnjëherë s’të kam harruar. Faleminderit edhe për lëngun.” Në fund, në vend të emrit, ishte vizatuar një zemër.
Një buzëqeshje e lehtë i ndriçoi fytyrën. Palosi letrën dhe e futi në xhepin e përparëses.
— Nga një pacient mirënjohës apo nga ndonjë admirues? — pyeti Gresa.
— Thirre të parin sipas listës, — u përgjigj Arjana, duke shmangur përgjigjen.
Ata mund të kishin ndërtuar një jetë së bashku, të kishin fëmijë të përbashkët. Por jeta kishte zgjedhur ndryshe. Vetëm në filma e romane të dashuruarit qëndrojnë bashkë kundër çdo pengese. Në realitet…
Po sikur të mos ishte tepër vonë?
“Jeta është si një diligjencë postare,” shkruan Ilir Tahiri në romanin “Zana Çuko dhe këpucët e centaurit”. “Njerëzit hipin, udhëtojnë për një copë herë krah për krah, mësohen me njëri-tjetrin dhe pastaj, herët a vonë, zbresin në stacionin e tyre. Dera mbyllet me zhurmë dhe karroca vazhdon rrugën. Të ndarët nuk takohen më — të paktën jo në të njëjtën diligjencë. Por kush na e garanton se ajo është e fundit? Ndoshta përtej horizontit ka një tjetër.”
“— Ndoshta po, ndoshta jo. Unë do të doja që kuajt që e tërheqin ta rrëmbenin vëllezërit e mi të dashur. Karrocieri do të rendte pas tyre me hanxhar në dorë, ndërsa diligjenca do të mbetej në pyll bashkë me udhëtarët. Dhe askush s’do të ndahej më. Por, me sa duket, kjo s’ndodh.”