— Nuk do të të këputen duart po të japësh një dorë për pritjen e mysafirëve! — ia plasi me ton të ashpër vjehrra nuses së saj. Por këtë herë ishte kapur me njeriun e gabuar.
Iliriana Sota e përsëriste vazhdimisht të njëjtën refren:
— Klea Prendi, ti nuk bën asgjë gjithë ditën, vetëm rri në shtëpi me fëmijën. A është kaq e vështirë për ty, një grua e re dhe energjike, të më plotësosh disa kërkesa? Nuk po të kërkoj ndonjë sakrificë të madhe. Tani jemi familje. E ti, më fal, sillesh sikur je e huaj këtu!
Klea nuk heshti.
— Edhe unë kam plot punë! Me një fëmijë të vogël nuk ke asnjë minutë qetësi. Këtë e dini shumë mirë, megjithatë gjithmonë gjeni diçka për të më ngarkuar, — ia ktheu ajo me vendosmëri.
— Janë vetëm justifikime. Bëje dhe s’ka për të rënë qielli mbi kokë, — këmbëngulte Iliriana.
— Nuk kam kohë, — nguli këmbë nusja.
Thuajse çdo mëngjes telefoni i Kleas binte.
— Më bli disa ushqime, ta dërgova listën me mesazh, — urdhëronte vjehrra, pa marrë parasysh kundërshtimet e saj.
— Nuk mundem. Po dal me Oltian Sinanin te pediatri, — përgjigjej Klea e bezdisur.
— E pra, aq më mirë! Ndalo rrugës në dyqan, merr çfarë kam shkruar dhe në mbrëmje Lavdrim Dushku m’i sjell. Ç’ka ka kaq të ndërlikuar? Ti gjithmonë e zmadhon çdo gjë. Me këtë të ftohtë që kam, do të bredh unë nëpër markete?!
— Një shëtitje s’ju bën keq, përkundrazi. Ndërsa për mua është e pamundur. Nuk kam ndërmend të endet në supermarket me fëmijë të sëmurë në krahë.
— Pse e kthen në dramë, Klea? Janë dhjetë minuta punë! — vazhdonte ajo me kokëfortësi. — Dhe ti prapë grindesh.
Në fund, Klea nuk pranonte, ndërsa Iliriana zemërohej dhe ankohej te i biri për “nusen pa zemër”.
Një ditë, Lavdrim Dushku e hapi bisedën ndryshe:
— Klea, mami po të lutet të shkosh sot tek ajo. Ka nevojë për ndihmë për të larë dritaret para festës. Shkon? Unë rri me Oltianin.
— Vetëm kjo më mungonte! Po dritaret e mia kush do t’i lajë? Nëna jote apo Gjergj Prifti? — shpërtheu ajo. — S’kam nisur ende pastrimin e madh në shtëpi, gjithmonë del diçka tjetër. A nuk më mjaftojnë hallet e mia? Pse duhet të më varet pas shpine vazhdimisht? Le të thërrasë një firmë pastrimi! Ose t’i lajë vetë — nuk është as zonjë e madhe, as njëqind vjeçe.
— Hajde, Klea, shko një herë, të lutem. Përndryshe do ma gërryejë veshin pa pushim, — mundohej ta bindte ai.
— Jo. E thashë njëherë: nuk shkoj, — prerë e thatë përgjigjja e saj.
Herën tjetër, vjehrra shpiku një detyrë të re.
— Kleocë, në dollapin tim të madh, atë të ndërtuar në mur, janë grumbulluar plot rroba. Të gjitha cilësore, marka të mira, të ruajtura me kujdes. Janë copa të shtrenjta. Shumicën prej tyre nuk i vesh më.