— Ndoshta do të vije një pasdite dhe do të më ndihmoje t’i ndajmë? Çfarë të pëlqen, merre me vete, vishi pa teklif, — u përpoq Iliriana Sota ta joshte me dinakëri nusen.
— As që bëhet fjalë! Unë nuk vesh rrobat e askujt, e aq më pak të një gruaje në moshë. Kam mjaftueshëm të miat, — ia ktheu Klea Prendi me përçmim.
— Kujt po i thua “grua në moshë”? — u ndez menjëherë Iliriana. — Ta dish se sapo kam kaluar të pesëdhjetat dhe dukem shumë më e re. Këtë ma thonë të gjithë. Unë vetë ndihem si tridhjetë e… — hezitoi një çast — maksimumi dyzet. Ndërsa ti sillesh pa pikë respekti ndaj meje. Ia kam përmendur jo pak herë këtë gjë djalit tim…
— Patjetër, tregojini gjithçka! — e ndërpreu Klea me ironi therëse. — Pse të jeni modeste? Thoni që ndiheni tetëmbëdhjetë vjeç! Po të ishte ashtu, nuk do të më bezdisnit pa pushim me ankesat tuaja se nuk ndiheni mirë dhe se ju duhet ndihmë. Nuk vij te ju. Rrobat tuajat sistemojini vetë.
— Klea, je e vrazhdë dhe pa takt. Çfarë edukate ke marrë? Nuk ke asnjë grimë mirënjohjeje për gruan që solli në jetë burrin që ti pretendon se e do!
— Mirënjohje kam, por jam mësuar të them të vërtetën, — u përgjigj ajo ftohtë.
Pas çdo përplasjeje të tillë, Iliriana Sota telefononte të birin dhe i rrëfente gjatë e gjerë për vetminë e saj, për trishtimin dhe për mënyrën se si nusja e trajtonte pa konsideratë.
Në të vërtetë, vetmia e saj nuk ishte trill. Disa vite më parë, bashkëshorti e kishte lënë dhe ishte zhvendosur te një kolege pune. Dhe, ndryshe nga ç’përflitej zakonisht, nuk ishte një bionde e re e me sjellje provokuese. Përkundrazi, gruaja tjetër ishte pak më e madhe në moshë se ai, e qetë, e thjeshtë, me një pamje krejt shtëpiake. Sipas Ilirianës, krejt pa ngjyrë.
Për një kohë të gjatë ajo nuk e kuptonte çfarë e kishte shtyrë burrin drejt asaj gruaje. Madje kishte shkuar deri në zyrën ku ai punonte, vetëm për ta parë nga afër rivalen. Donte të zbulonte se çfarë kishte aq të veçantë ajo femër, që ishte më e madhe në moshë se të dy.
Por përballë saj gjeti një figurë krejt të zakonshme. Një grua që humbiste në turmë, pa asnjë tipar që binte në sy. As duart nuk i kishte të kuruara; nuk mbante manikyr elegant që t’ia zbukuronte gishtat me finesë.
Iliriana qëndroi aty e shtangur, duke krahasuar duart e saj të mirëmbajtura dhe pamjen e kuruar me atë që kishte përballë. Nuk arrinte ta kuptonte si nuk e shqetësonte rivalen fakti që duart i dukeshin pothuajse burrërore, që vetullat i kishte të trasha e të parregulluara, ndërsa flokët të lyer keq, të pakrehur, sikur kishin kohë pa parë derën e një parukerie.
Ajo, që gjatë gjithë jetës i kishte kushtuar një rëndësi të jashtëzakonshme paraqitjes së jashtme, u ndie papritur e çoroditur.
Kur doli nga godina ku punonte i shoqi, ecte si në mjegull. Në mendjen e saj ishte thyer diçka thelbësore, dhe prej atij çasti asgjë nuk do t’i dukej më si më parë.