Prej atij çasti, rutina e zakonshme e jetës së saj u shpërbë si një mekanizëm i prishur. Gjithçka që deri dje kishte funksionuar me rregull, papritur humbi kuptimin. Iliriana Sota nuk arrinte ta pranonte se si ishte e mundur që i shoqi ta kishte vënë në peshore me një grua të tillë – dhe, ç’është më e dhimbshmja, ta kishte zgjedhur atë.
Kaluan tre vite nga largimi i Lavdrim Dushkut, kur djali i tyre vendosi të martohej. Iliriana, ende e plagosur nga tradhtia e njeriut me të cilin kishte ndarë jetën, nuk ishte gati të përballej me një vetmi edhe më të thellë. Madje, në fillim, u përpoq hapur ta bindte të birin të shtynte martesën.
— Oltian, çfarë po bën kështu? — i tha një ditë me zë të dridhur. — Ndoshta është herët…
— Mami, vendimi është marrë. Unë dhe Klea e duam njëri-tjetrin. Data e dasmës është caktuar. Sa kohë duhet të presim akoma? — ia ktheu ai me vendosmëri.
— Atëherë të paktën ejani të jetoni me mua, — këmbënguli ajo, duke kërkuar një kompromis.
— Kjo nuk bëhet. Klea që në fillim e ka thënë qartë: do të jetojmë më vete, të pavarur nga prindërit, — u përgjigj Oltiani.
Me lindjen e nipit, distanca mes nënës dhe të birit u bë edhe më e dukshme. Oltiani tashmë ishte i përfshirë plotësisht në familjen e tij të re dhe nuk i kushtonte më së ëmës të njëjtën vëmendje si më parë. Iliriana nisi të ankohej shpesh, të paraqitej si e brishtë dhe e pafuqishme, duke kërkuar herë pas here ndihmën e çiftit të ri.
Në thelb, asaj i mungonte roli i dikurshëm: të ishte qendra rreth së cilës rrotullohej gjithçka. I mungonte ajo kohë kur bashkëshorti dhe djali e kishin pranë dhe çdo dëshirë e saj merrte përparësi.
Një pasdite, vendosi të përdorte një mënyrë më dinake.
— Oltian, thuaji Kleas të më telefonojë. Kam diçka urgjente për t’i thënë, — i kërkoi ajo.
— Po dëgjoj, — u përgjigj Klea me ton të tendosur, ndërsa merrej me të voglin.
— Klea, eja sonte nga unë, pasi Oltiani të kthehet nga puna, — foli Iliriana me zë të mekur.
— Për çfarë arsyeje? — ia preu nusja, pa e fshehur bezdinë.
— Nuk jam mirë. Ndihem tmerrësisht keq… Më merret mendja, tensioni më ka hipur shumë. Edhe zemra po më dhemb.
— Atëherë telefononi mjekun. Ç’lidhje kam unë me këtë? — u përgjigj ftohtë Klea.
— E kam thirrur… Më ka përshkruar disa barna. Duhet t’i blejë dikush dhe t’i sjellë, — vazhdoi Iliriana, me një zë pothuajse në lot.
— Sot gjithçka porositet online. Bëjeni porosinë dhe ua sjellin në shtëpi. Zgjidhet puna.
— Si mund të jesh kaq e pandjeshme? Nuk po kërkoj shumë… Vetëm hajde për pak minuta. Më mungon një fjalë e ngrohtë, një prani njerëzore. Rri pesë a dhjetë minuta dhe do të ndihem më mirë, të lutem.
— Le të vijë djali juaj, — këmbënguli Klea.
— Oltiani nuk di të bëjë injeksione. Më duhet patjetër një gjilpërë. Eja, po të pres!
Iliriana e mbylli telefonin me vendosmëri. Klea, nga ana tjetër, ia tregoi të gjitha burrit, pa i zbutur aspak mendimet që kishte për këtë sjellje.
Megjithatë, në mbrëmje, kur Oltiani u kthye nga puna, ajo vendosi të kalonte një herë nga vjehrra. Moti ishte i bukur dhe një shëtitje e shkurtër do t’i bënte mirë. Për më tepër, do të ishte një arsye për t’u shkëputur pak nga rutina e shtëpisë dhe kujdesi i vazhdueshëm për fëmijën.
Gjatë rrugës u ndal në farmaci dhe bleu të gjitha ilaçet që i ishin kërkuar, duke menduar se si do të përfundonte kjo vizitë e papritur.