Lista e barnave kishte mbërritur si gjithmonë me mesazh nga vjehrra, e shkruar me kujdes e me theksime, sikur bëhej fjalë për një urgjencë të vërtetë.
Por sapo Klea Prendi hapi derën e apartamentit, një valë zemërimi i përshkoi trupin. Për një çast iu duk sikur do të shpërthente, do t’i thoshte të gjitha pa filtra. Megjithatë, e përmbajti veten. Vendosi të heshtte dhe të shihte deri ku do të shkonte kjo skenë.
Në sallon, Iliriana Sota rrinte e rehatuar në divan, e rrethuar nga dy shoqe të vjetra. Të treja qeshnin me zë të lartë dhe bisedonin me gjallëri, pa asnjë shenjë lodhjeje apo sëmundjeje.
— Ja ku erdhi Kleushka! Sa e zonja je! Ç’ke në qese? Ilaçet? I more të gjitha sipas listës? Shumë mirë, lëri mbi komodinë — foli me një ton të hareshëm “e sëmura”, duke mos e fshehur aspak disponimin e mirë.
Klea e pa me habi.
— Nga sa po shoh, ndiheni mjaft mirë. Besoj se as injeksioni nuk qenka më i nevojshëm, apo jo? — tha ajo, duke ngritur vetullat.
— Çfarë thua moj vajzë? Jo, jo, s’jam mirë fare! Thjesht mendova të ulesha pak me shoqet, mezi erdhën. Sëmundja nuk ikën askund, e trajtoj edhe nesër. Nuk ka pse të nxitohem.
— Filozofi për t’u pasur zili, vërtet, — ia ktheu Klea me ironi të lehtë. — Ju uroj një mbrëmje të këndshme. Unë po largohem.
— Si po largohesh? — ngriti zërin Iliriana. — Ku mendon se po shkon? Kush do të shtrojë tavolinën? Kush do t’i presë sallatat, djathin, sallamin? Shko menjëherë në kuzhinë dhe fillo nga puna. Bëj disa tostë për sanduiçët që më pëlqejnë. Laji perimet dhe grijini hollë. E sheh që kam mysafire, s’kam kohë. Pastaj nuk jam mirë. Mos rri si e ngrirë, lëviz!
— Çfarë po dëgjoj? — Klea mezi merrte frymë nga indinjata. — Kjo nuk ishte marrëveshja. Urdhrat tuaj mbajini për vete, mua nuk më vlejnë. Erdha vetëm sepse mendova se ishit e sëmurë. Por duket qartë që nuk keni asgjë, jeni njësoj si gjithmonë. Prandaj po iki. Ju vazhdoni qejfin. Vetëm kujdes me pijet, se mos ju ngrihet prapë tensioni.
Pa i kushtuar vëmendje britmave që pasuan, ajo u kthye dhe e përplasi derën pas vetes me forcë.
— E dëgjove, Ylvije Prendi? — tha njëra nga shoqet, duke tundur kokën. — Tani do të shtrojmë e do të gatuajmë vetë? Të la në baltë nusja! Na bëre të besonim se do të vinte me vrap e do të të shërbente si në përralla. Të vuri në vend vajza, dhe me të drejtë. Mos u mburr kaq shumë herë tjetër.
— E tregoi sërish karakterin e saj të vështirë, — mërmëriti Iliriana Sota, e zymtë. — Ka natyrë të ndërlikuar. Do të flas me të më vonë. Duhet të mësojë si respektohet vjehrra.
— Hë pra, ngrihu tani. Boll bëre rolin e të sëmurës gjysmë të vdekur. Ne nuk kemi nevojë për këtë teatër. Do t’ia dalim vetë me tavolinën. Apo u përgatitëm kot? — shpërthyen në të qeshura dy mikeshat, ndërsa atmosfera në sallon mbeti e mbushur me një ironi që Iliriana mezi e gëlltiti.