— Prapë të ka telefonuar mamaja? Për herë të tretë që nga mëngjesi? — shpërtheu Klea Kryeziu, sapo pa që burri i saj zgjati dorën drejt celularit edhe një herë.
Gentian Sinani buzëqeshi me siklet dhe pohoi me kokë. Kishte vetëm një muaj që kishin bërë dasmën dhe kishin nisur jetën bashkë, por Afërdita Vrioni, e ëma e tij, kishte arritur ta kthente përditshmërinë e tyre në një stres të vazhdueshëm. Telefonata të panumërta gjatë ditës, vizita të paparalajmëruara “sa për të parë si po ja kaloni”, këshilla pa fund dhe kritika për çdo gjë që bënte Klea.
— Ajo thjesht shqetësohet për mua, — u përpoq të justifikohej Gentiani. — E di që jam djali i saj i vetëm.
Klea shtrëngoi buzët për të mos thënë diçka të ashpër. Sigurisht që e dinte shumë mirë këtë fakt. Afërdita Vrioni nuk harronte ta theksonte në çdo takim, sikur kjo t’i jepte të drejtë të ndërhynte në çdo detaj të martesës së tyre.
Celulari tingëlloi sërish. Në ekran u shfaq emri “Mami”. Gentiani e pa gruan me një shikim të pafuqishëm.
— Mos u përgjigj, — i tha Klea me zë të ulët. — Të paktën ta mbarojmë mëngjesin në qetësi.
— Po do të mërzitet…
— Gentian, kemi të drejtë të jetojmë pa u kontrolluar! Nuk mund të na mbikëqyrë çdo hap.
Megjithatë ai hapi telefonin. Zëri i Afërditës dëgjohej fort edhe përmes altoparlantit.
— Gentian, bir, pse s’e hape menjëherë? U tremba! A hëngre? Çfarë të ka përgatitur ajo e jotja për mëngjes? Shpresoj të mos jenë ato drithërat nga kutia…
Klea u ngrit nga tavolina dhe doli në ballkon. Kishte nevojë për ajër, ndryshe do të shpërthente. “Ajo e jotja” — kështu e quante Afërdita që nga dita e parë. Asnjëherë me emër, as si nuse, as si bashkëshorte. Thjesht “ajo”.
Kur u kthye brenda, telefonata kishte mbaruar. Gentiani rrinte i ulur, duke ngacmuar me pirun vezët tashmë të ftohta.
— Mami do të vijë sot, — tha ai me zë të mekur. — Do të na sjellë drekë.
— Sërish? Ishte këtu dje. Edhe pardje! Nuk mund të jetojmë me praninë e saj çdo ditë!
— Ajo mundohet për ne… gatuan, kujdeset…
— Kujdeset? — zëri i Kleas u drodh. — Vjen, më kritikon për çdo gjë, lëviz sendet sipas qejfit, më tregon si duhet të gatuaj, si të pastroj, madje edhe si duhet të të dua! Kjo nuk është ndihmë, është ndërhyrje.
Gentiani uli sytë. Klea e dinte që ai ndodhej mes dy zjarresh: në njërën anë nëna që e kishte rritur e vetme dhe kishte jetuar për të, në tjetrën gruaja që kishte zgjedhur për jetën. Por pse ishte kaq e vështirë të vendoste kufij?
— Të flasim hapur me të, — sugjeroi Klea më e qetë. — T’i themi që e vlerësojmë, por kemi nevojë për hapësirën tonë.
— Ti nuk e njeh mamanë time, — tundte kokën Gentiani. — Ajo preket shpejt. Do të mendojë se nuk e duam. Pastaj ka zemrën e sëmurë…
Këtë justifikim Klea e kishte dëgjuar me dhjetëra herë. “Zemra e sëmurë” e Afërditës ishte arma e saj më e fortë. Sa herë përmendej fjala “kufi”, fillonin ankesat për shëndetin.
Ora shënoi një pasdite fikse kur ra zilja e derës. Klea hapi, pa u habitur aspak. Afërdita Vrioni qëndronte në prag me një çantë të mbushur plot dhe një shprehje sakrifice në fytyrë.
— Me zor e solla deri këtu, — psherëtiu ajo duke hyrë brenda pa pritur ftesë. — Zemra më pickoi dy herë në shkallë. Po ç’rëndësi ka, për Gentianin bëj gjithçka. Ai ndoshta rri i uritur?
Klea mbylli derën dhe numëroi në heshtje deri në dhjetë. Ndërkohë, e vjehrra kishte hyrë në kuzhinë dhe po nxirrte enët nga çanta.
— Kam bërë një supë të vërtetë, jo si ato nga qeset. Edhe qofte shtëpie, patate të pjekura. Gentiani i ka dashur që i vogël. Kurse ti, — e pa me sy kritik, — je dobësuar shumë. Nuk është e shëndetshme. Burrat nuk i pëlqejnë gratë kaq të dobëta.
— Gentianit i pëlqej kështu si jam, — u përgjigj Klea pa ngritur zërin.
— Ai është zemërmirë, nuk ta thotë të vërtetën. Unë po ta them: duhet të kujdesesh për veten. Dhe të mësosh të gatuash siç duhet. Dje hodha një sy në frigorifer — plot gjysmëprodukte!
— Ne të dy punojmë, Afërdita Vrioni. Nuk kemi gjithmonë kohë për receta të ndërlikuara.
— Unë kam punuar në dy vende dhe prapë i kam dhënë djalit tim ushqim të bërë në shtëpi! — tha ajo me krenari. — Tani je e martuar, duhet të mendosh për burrin!
Gentiani u shfaq te dera e kuzhinës, por nuk tha asgjë. Klea e kërkoi me sy për mbështetje, por ai uli kokën.
— Gentian, eja të të hedh një tas me supë, — u gjallërua Afërdita, duke marrë lugën në dorë dhe duke u përgatitur ta shërbente, ndërsa atmosfera në kuzhinë bëhej gjithnjë e më e rënduar.