— Gentian, ulu të të hedh një pjatë me supë, — u gjallërua Afërdita Vrioni, pastaj ktheu kokën nga Klea. — Dhe ti, të lutem, nxirr pjata që duken si duhet. Çfarë janë këto enë? Mos i keni marrë në dyqan me çmimin më të ulët?
Klea hapi dollapin pa thënë asnjë fjalë dhe vendosi mbi tavolinë servisin prej porcelani që ia kishin dhuruar prindërit për martesë. Ishte i bardhë me ornamente të holla blu, i zgjedhur me kujdes. Por ajo nuk kishte më fuqi të hynte në debat për diçka kaq të vogël.
Dreka kaloi nën një heshtje të rëndë. Afërdita komentonte çdo gjë që shihte. Si e mbante Klea lugën — “jo me edukatë”, si qëndronte në karrige — “e kërrusur si plakë”, sa pak hante — “mos je me ndonjë dietë të sëmurë?”. Gentiani rrinte i përkulur mbi pjatë, sikur aty brenda të gjente shpëtim nga situata.
Sapo mbaruan, vjehrra u ngrit me vendosmëri.
— Të shoh pak si e keni sistemuar dhomën e gjumit, — tha ajo, duke u drejtuar nga korridori.
Klea e ndoqi pas me një ndjesi ankthi në stomak.
— O Zot, ç’rrëmujë! — thirri Afërdita, duke hapur duart. — Shtrati i palosur keq, rrobat të shpërndara! Unë e kam mësuar Gentianin me rregull!
— U vonuam për në punë sot në mëngjes, — u përpoq të shpjegonte Klea me qetësi.
— Mos gjej justifikime! Gruaja e zotë çohet më herët dhe i del përpara çdo pune! Kur isha në moshën tënde…
— Në moshën time ju ishit shtëpiake, — ia ktheu Klea, duke humbur durimin. — Unë punoj me orar të plotë, njësoj si Gentiani.
Fytyra e Afërditës mori ngjyrë të kuqe të errët.
— Si guxon të më flasësh në atë mënyrë? Gentian! Eja menjëherë këtu!
Ai u shfaq në prag, i pasigurt.
— Dëgjove çfarë më tha? Unë mundohem për ju, vij çdo ditë t’ju ndihmoj, dhe ajo më fyen!
— Mami, Klea nuk kishte qëllim të të ofendonte…
— Nuk kishte? E bën me vetëdije! Po të vë kundër nënës sate! Unë i shoh të gjitha!
Brenda Kleas u ngrit një valë zemërimi. Vetëm një muaj martesë dhe ajo ndihej në prag të një shpërthimi nervor.
— Afërdita Vrioni, unë nuk po e vë askënd kundër askujt. Dua thjesht të jetoj me burrin tim si një çift normal. Pa kontroll të përhershëm dhe pa kritika të pandërprera.
— Kontroll? Kështu e quan ti kujdesin e një nëne? Mosmirënjohëse! Unë përpiqem për të mirën tuaj!
— Ne nuk ju kemi kërkuar të përpiqeni! Jemi të rritur dhe dimë të kujdesemi për veten!
— Gentian! — Afërdita vuri dorën në kraharor. — E dëgjon? Thotë se nuk ka nevojë për mua!
Gentiani shikonte herë njërën, herë tjetrën, i hutuar.
— Mami, qetësohu. Klea, pse e çon deri këtu…
— Pse unë? — zëri i saj u drodh. — Nëna jote vjen çdo ditë, më qorton për çdo lëvizje, ndërhyn në çdo vendim tonin, dhe fajin e kam unë?
— Po ajo është nëna ime…
— Dhe kjo i jep të drejtën ta kthejë jetën tonë në makth?
— Makth?! — bërtiti Afërdita. — Unë qenkam makthi juaj? Unë që gjithë jetën ia kam kushtuar djalit tim! Dhe tani një vajzë që s’di as supë të bëjë më jep mësime!
— Nuk jam “një vajzë”. Jam gruaja e tij!
— Grua! Sikur të ishte gjë e rrallë! Gra gjen sa të duash, por nënë ke vetëm një!
Ajo fjali i preu frymën Kleas. Diçka brenda saj u këput.
— Keni të drejtë, Afërdita Vrioni. Nënë ka vetëm një. Dhe duket qartë që Gentianit nuk i duhet askush tjetër. Ai do të mbetet gjithmonë djali juaj i vogël, që s’bën asnjë hap pa pyetur mamin.
— Klea! — foli më në fund Gentiani. — Mos guxo të flasësh kështu për nënën time!
Ajo u kthye nga ai. Në sytë e tij nuk pa as mbështetje, as mirëkuptim — vetëm qortim. Dhe në atë çast gjithçka u bë e qartë.
— E di çfarë, Gentian? Jeto me nënën tënde. Ajo ka të drejtë — gratë mund të zëvendësohen. Unë nuk dua të jem e tepërt në shtëpinë time.
Kaloi pranë tij dhe Afërditës, mori çantën dhe nisi të fuste brenda disa rroba dhe dokumentet e saj.
— Ku po shkon? Klea, prit! — u zgjua ai nga hutimi dhe tentoi ta ndalte.
— Te prindërit e mi. Ti rri këtu me mamin. Ajo do të ta gatuajë supën, do ta shtrojë shtratin dhe do t’i lajë çorapet, siç je mësuar.
— Të lutem, të flasim!
— Për çfarë? Që në një muaj martesë nuk më dole asnjëherë në krah? Që lejon të më poshtërojnë çdo ditë? Që në këtë shtëpi ndihem si mysafire e padëshiruar?
— Ajo nuk e bën me qëllim… thjesht është mësuar të kujdeset për mua…
— Do të vazhdojë të kujdeset. Por jo me mua këtu. Sepse unë nuk jetoj dot kështu.
Afërdita qëndronte në prag me një buzëqeshje të ftohtë triumfi.
— Shumë mirë! S’na duhet një nuse e tillë! Gjejmë për Gentianin një vajzë të denjë, që di të respektojë më të mëdhenjtë!
Klea u ndal te dera dhe u kthye për herë të fundit.
— Afërdita Vrioni, më vjen keq për ju. Frika për ta lëshuar djalin ju ka verbuar aq shumë, sa jeni gati t’i shkatërroni lumturinë. Por një ditë ai do ta kuptojë se për shkakun tuaj ka humbur shumë më tepër sesa mendoni.