— Dhe a mendoni se do t’ju falë atëherë?
— Si guxon të flasësh kështu! Gentian! Thuaj diçka!
Por Gentiani nuk nxori asnjë fjalë. Qëndronte në mes të nënës dhe gruas së tij, si i ngrirë, dhe Klea e kuptoi qartë se vendimi tashmë ishte marrë. Jo në anën e saj.
— Lamtumirë, Gentian. Dokumentet e divorcit dërgoji përmes avokatit.
Ajo doli, duke e mbyllur derën me kujdes pas vetes. Pas shpine dëgjoheshin britmat e Afërdita Vrionit dhe përpjekjet e vakëta të Gentianit për ta qetësuar. Ndërsa zbriste shkallët, çdo hap e bënte të ndjehej pak më e lehtësuar. Po, dhembte. Po, ishte poshtëruese. Por e dinte se po bënte zgjedhjen e duhur. Një familje nuk mund të ndërtohet me tre persona, kur i treti nuk është fëmijë, por një nënë që refuzon të lëshojë djalin.
Teksa po hipte në taksi, dëgjoi përplasjen e derës së pallatit. Gentiani doli me vrap, flokët e shpupurisur, fytyra e zbehtë.
— Klea! Të lutem, prit! Mos u largo!
Ajo uli xhamin.
— Çfarë duhet të pres, Gentian? Çfarë do të ndryshojë? Do të më zgjedhësh mua mbi nënën tënde? Do t’i vendosësh kufij? Do t’i thuash se ne jemi një familje më vete?
Ai heshti. Dhe ajo heshtje fliste më shumë se çdo përgjigje.
— E mendova. Kthehu te mamaja jote. Ajo po të pret.
Makina u nis, dhe Klea nuk e ktheu kokën pas. E dinte se ai do të qëndronte në trotuar, duke ndjekur me sy makinën që largohej. Pastaj do të ngjitej sërish lart, ku Afërdita do ta ngushëllonte, duke e bindur se Klea ishte e pabesë, mosmirënjohëse, e padenjë për një djalë “aq të mrekullueshëm”.
Telefoni i ra kur po afrohej te shtëpia e prindërve. Gentiani. Ajo e refuzoi thirrjen. Pastaj një tjetër. Dhe një tjetër. Në herën e dhjetë, e fiku krejt telefonin.
Prindërit e pritën pa pyetje të kota. E ëma e përqafoi fort, ndërsa i ati mori valixhen dhe e çoi në dhomën e saj të vjetër. E kuptuan gjithçka pa pasur nevojë për shpjegime.
— Të pata paralajmëruar për nënën e tij, — tha nëna me zë të ulët, teksa pinin çaj. — Që në dasmë dukej se nuk kishte ndërmend ta linte të lirë.
— Mendoja se dashuria do të fitonte, — buzëqeshi Klea me hidhërim. — Sa naive paskam qenë.
— Jo naive. Thjesht besoje në të mirën. Kjo nuk është dobësi. Dobësi është kur një burrë i rritur nuk arrin të shkëputet nga nëna.
Ditët që pasuan kaluan si në mjegull. Klea shkonte në punë, kthehej në shtëpinë e prindërve dhe përpiqej të mos mendonte për Gentianin. Ai telefononte pa pushim, dërgonte mesazhe, lutej që ajo të kthehej. Premtonte se do të ndryshonte gjithçka, se do të fliste seriozisht me të ëmën, se do të vendoste kufij të qartë. Klea nuk i përgjigjej. I njihte shumë mirë ato premtime për t’u besuar sërish.
Një javë më vonë, zilja e derës ra papritur. Klea hapi dhe përballë pa… Afërdita Vrionin. Vjehrra kishte një shprehje të çuditshme në fytyrë: një përzierje krenarie dhe keqardhjeje, sikur të dyja ndjenjat luftonin brenda saj.
— Çfarë kërkoni këtu? — pyeti Klea ftohtë.
— Kam ardhur të flasim. Si njerëz të rritur.
— Nuk kemi asgjë për të diskutuar.
— Kemi. Për djalin tim, që ti e braktise.
Klea deshi ta mbyllte derën, por nëna i vendosi dorën lehtë mbi sup.
— Lëre të hyjë. Ta dëgjojmë çfarë ka për të thënë.
Afërdita hyri në sallon dhe u ul në cep të divanit, me duart e mbledhura mbi gjunjë.
— Gentiani nuk gjen qetësi, — nisi ajo. — Nuk ha, nuk fle. Me zor shkon në punë.
— Më vjen keq, — u përgjigj Klea pa emocion. — Por ishte zgjedhja e tij.
— Çfarë zgjedhjeje? Ti e detyrove të zgjidhte mes nënës dhe gruas! A është kjo e drejtë?
— E drejtë ishte ajo që bëtë ju? Të vinit çdo ditë, të më kritikonit, të ndërhynit në çdo vendim tonin?
— Jam nënë! Kam të drejtë të kujdesem për djalin tim!
— Të kujdeseni, po. Ta kontrolloni në çdo hap, jo. Gentiani është tridhjetë e dy vjeç, zonja Afërdita. Është burrë i rritur. Ose të paktën duhet të jetë.
— Për një nënë, fëmija mbetet gjithmonë fëmijë!
— Dhe pikërisht kjo është rrënja e problemit. Ju nuk e lejoni të piqet. Nuk e lejoni të jetojë jetën e vet. Nuk e lejoni të ndërtojë familjen e tij.
Afërdita shtrëngoi buzët.
— Nuk kam ardhur të debatoj. Kam ardhur për paqe. Kthehu te Gentiani. Unë… do të përpiqem të vij më rrallë. Një herë në javë. Dy herë, maksimumi.
Klea tundi kokën ngadalë.
— Nuk bëhet fjalë për frekuencën e vizitave. Bëhet fjalë për mënyrën si më shihni. Ju më konsideroni të padenjë për djalin tuaj. Nuk më keni parë kurrë si person më vete, por si një shtojcë të padëshiruar.
— Nuk është e vërtetë!
— Është. Asnjëherë nuk më keni thirrur me emër. Gjithmonë “ajo” ose “gruaja jote”. Asnjëherë nuk thatë faleminderit që kujdesem për të. Vetëm kritika dhe pakënaqësi.
— Unë dua vetëm që Gentiani të jetë mirë!
— Po për mua? A keni menduar ndonjëherë për mua? Që jam edhe unë vajza e dikujt? Që kam ndjenja?
Afërdita heshti. Papritur, sytë iu mbushën me lot.
— Nuk doja… me të vërtetë nuk doja t’ju lëndoja. Thjesht… ai ishte i vetmi që kisha…