…i vetmi që kisha…
— Gjithë jetën kam jetuar për të, — vazhdoi Afërdita Vrioni mes lotësh. — Çdo ditë, çdo sakrificë ka qenë për Gentianin. Pastaj erdhe ti dhe ai filloi të të vinte ty në qendër. U ndjeva sikur mbeta jashtë, sikur nuk isha më e nevojshme për askënd.
Nëna e Klea Kryeziut i zgjati qetësisht një gotë ujë.
— Ju kuptoj shumë mirë, — tha ajo me zë të butë. — Edhe unë kam vetëm një vajzë. Por kur fëmijët rriten, duhet t’i lëmë të fluturojnë. Nëse i mbajmë fort pas vetes, nuk do të ndërtojnë kurrë lumturinë e tyre.
— Po si ta bëj? Si ta lëshosh, kur zemra të copëtohet? — psherëtiu Afërdita.
— Duke i dashur pa kushte. Duke u gëzuar për jetën e tyre. Duke qenë pranë, por pa u futur në çdo hap që hedhin.
Afërdita qante pa u përmbajtur dhe për herë të parë Klea nuk pa përballë një vjehrrë të ashpër, por një grua të vetmuar që kishte frikë se po humbiste kuptimin e ekzistencës së saj.
— Zonja Afërdita, — foli ajo me qetësi. — Unë kurrë nuk kam dashur t’ju marr djalin. Përkundrazi, ëndrra ime ishte të kishim një familje të bashkuar. Doja të ishit pjesë e jetës sonë, por e mirëpritur, jo e imponuar. Kjo mund të ndodhë vetëm nëse respektojmë njëra-tjetrën.
— Do të përpiqem… me të vërtetë do të përpiqem, — u përgjigj ajo duke fshirë sytë. — Vetëm kthehu te Gentiani. Ai pa ty është i humbur.
Klea tundi kokën lehtë.
— Së pari, Gentiani duhet të mësojë të qëndrojë në këmbët e veta. Të marrë vendime vetë. Të zgjedhë pa u fshehur pas askujt. Pastaj… do të shohim.
Afërdita u largua e përkulur, sikur mbi supe t’i rëndonte jo vetëm pendesa, por edhe vitet. Klea e përcolli deri te dera.
— Klea… — u kthye ajo në prag. — Më fal. Për gjithçka.
Ajo e kuptoi sa e vështirë kishte qenë për të t’i thoshte ato fjalë.
— Nuk mbaj mëri, zonja Afërdita. Thjesht na duhet kohë të gjithëve.
Kaloi një muaj. Gentian Sinani vazhdonte ta telefononte e t’i shkruante, por Klea mbeti e palëkundur. Donte të ishte e sigurt se ai kërkonte ndryshim të vërtetë dhe jo thjesht kthimin e rehatisë së zakonshme.
Një mbrëmje, zilja e derës ra papritur. Kur e hapi, mbeti e shtangur. Para saj qëndronte Gentiani — më i dobët, me tipare të tendosura, por me një vendosmëri të re në sy.
— Përshëndetje, — tha ai me zë të ulët.
— Përshëndetje.
— A mund të flasim pak?
Ajo pohoi dhe dolën në verandë. U ulën në shkallë, njësoj si në ditët kur sapo kishin nisur lidhjen.
— Jam zhvendosur, — nisi ai. — Kam marrë një apartament me qira në një lagje tjetër. Më larg nga mami.
Klea e pa me habi.
— Jeni grindur?
— Jo. Përkundrazi, kemi biseduar gjatë. Shumë gjatë. Ajo më tregoi për takimin me ty. Më tha se kishte reflektuar. Dhe unë… edhe unë kuptova shumë gjëra. Gjithmonë jam fshehur pas saj. Nuk u bëra kurrë burrë i pavarur. Dhe të humba për shkak të frikës sime.
Ai uli sytë nga duart.
— Javën e parë pas largimit tënd isha i zemëruar. Mendoja se më vure përballë një zgjedhjeje të padrejtë. Pastaj e kuptova se nuk më detyrove për asgjë. Ti thjesht kërkoje një familje normale. Dhe unë nuk dita ta ndërtoja.
— Çfarë do të thotë kjo tani? — pyeti ajo qetë.
— Do të thotë që po mësoj të jetoj vetë. Gatuaj — jo gjithmonë mirë, por përpiqem. Pastroj, laj rrobat. Mami vjen vetëm të dielave. Pimë çaj dhe flasim. Ajo nuk ndërhyn më. Kemi vendosur kufij të qartë.
— Më vjen mirë ta dëgjoj.
— Klea… e di që ndoshta nuk e meritoj një mundësi të dytë. Por nëse ekziston qoftë edhe një shans i vogël…
Ajo e vështroi gjatë. Ishte po ai njeri që dashuronte, ai që e kishte lënduar, por që tani dukej ndryshe — më i vetëdijshëm.
— Nuk mund të kthehem thjesht sikur asgjë s’ka ndodhur, — tha ajo.
— As nuk po ta kërkoj këtë. Le ta nisim nga e para. Të dalim, të flasim, të njihemi sërish. Pa nxitim. Nëse sheh se kam ndryshuar vërtet…
Klea hezitoi. Zemra i thoshte të pranonte, mendja i kërkonte kujdes.
— Mirë. Mund të përpiqemi. Por nëse gjërat kthehen si më parë…
— Nuk do të ndodhë. E kemi diskutuar hapur. Ajo ka premtuar të respektojë zgjedhjet e mia dhe familjen time — cilado qoftë ajo.
Qëndruan edhe pak në heshtje. Për herë të parë pas shumë kohësh, Klea ndjeu një fije shprese. Ndoshta kriza kishte qenë e domosdoshme. Ndoshta Gentiani kishte pasur nevojë të përballej me humbjen për t’u rritur, ndërsa Afërdita të mësonte të lëshonte.
— Do të pish një kafe? — e pyeti ajo më në fund.
— Me kënaqësi.
U ngritën dhe hynë brenda. Në prag, ai u ndal.
— Faleminderit që po ma jep këtë mundësi.
— Nuk është vetëm për ty, Gentian, — buzëqeshi ajo lehtë. — Është një shans për të gjithë ne. Për të ndërtuar një familje ku dashuria, respekti dhe kufijtë personalë bashkëjetojnë.
Ai pohoi, dhe në sytë e tij ajo pa diçka të re — pjekuri.
Teksa hidhte kafenë në filxhanë, Klea mendoi se ndoshta historia e tyre nuk kishte mbaruar. Ndoshta fundi i lumtur nuk ishte i pamundur. Por për ta arritur, secili duhej të kalonte përmes dhimbjes, lotëve dhe ndarjes. Sepse ndonjëherë duhet të humbasësh diçka që ta kuptosh vlerën e saj. Dhe duhet guxim për të mbrojtur lumturinë tënde, edhe kur kjo do të thotë të përballesh me njerëzit më të afërt.