— Mbajeni kusurin, — tha Bujar Prendi, duke i zgjatur arkëtares një kartëmonedhë prej pesë mijë lekësh, sapo ajo kaloi në skaner akulloren.
— Faleminderit, — buzëqeshi ajo sinqerisht, duke e parë drejt në sy.
— Si mendoni, ia vlen? Është e mirë?
— S’e kam idenë. Për katër mijë lekë akullore unë nuk blej, — u përgjigj ajo, teksa e fuste produktin në qese.
— As unë zakonisht. Por thashë ta provoj një herë të vetme, të shoh ç’ka ka kaq të veçantë për atë çmim. Ndihem sikur po përgatitem për një udhëtim në hapësirë, — qeshi lehtë ai.
— Atëherë, ju uroj zbulim të këndshëm, — ia ktheu ajo me mirësjellje.
— Këtë ide ma dha kjo pesëmijëshe, — shtoi Bujari me një nënqeshje konspirative, duke tundur kokën nga arka ende e hapur.
Gruaja e mori kartëmonedhën dhe e rrotulloi nëpër gishta me kureshtje të shtirur. Në njërën anë ishte shkruar me stilolaps: “Shpenzoji për vete”. Ajo buzëqeshi pa dashje.
— Këshillë e mençur.
— Zbatojeni, — i shkel syrin ai dhe, pasi mori qesen, u drejtua nga dalja.
Sapo dyert automatike u mbyllën pas tij, buzëqeshja formale e Vjosa Mullisit u zhduk. Kishin mbetur edhe pesëmbëdhjetë minuta nga turni dhe ajo nuk kishte më as forcë, as dëshirë të shtirej e sjellshme.
— Merreni parapagimin nga arka, — urdhëroi menaxherja në fund të orarit.
Vjosa i numëroi sërish paratë, bëri shënimin përkatës dhe veçoi tri kartëmonedha për vete, bashkë me atë njëmijëshe që klienti i fundit ia kishte lënë bakshish.
Pasi dorëzoi arkën, doli në mbrëmjen e butë dhe mori rrugën për në shtëpi. Përpara e prisnin dy ditë pushim. Njërën prej tyre kishte ndër mend ta kalonte shtrirë. Shpina i pulsonte nga lodhja dhe kërkonte mëshirë.
Në apartament, ndërsa hiqte këpucët, ajo nisi të hartonte në mendje listën e blerjeve për të nesërmen. Pastaj nxori paratë nga portofoli, thjesht për t’i parë.
— Hë, me këto s’bën dot namin, — murmuriti.
“Shpenzoji për vete”, lexoi sërish mbi një nga kartëmonedhat. Qeshi me naivitetin e mesazhit dhe ra në gjumë me atë mendim në kokë.
Në mëngjes u ngrit duke rënkuar, si zakonisht. Dukej sikur poshtë dyshekut fshihej ndonjë torturues me shpatë të topitur, që gjithë natën ishte përpjekur t’i shponte kurrizin mëkatar të arkëtares.
Hëngri një mëngjes të thjeshtë e pa shije, më shumë nga detyrimi sesa nga dëshira. Pastaj deshi të rikthehej në shtrat dhe ta vriste kohën me telefon në dorë deri në drekë. Por sytë iu ndalën te paratë mbi komodinë.
“Shpenzoji për vete”, përsëriti në mendje, si një formulë magjike.
U ul në cep të krevatit dhe mbeti disa minuta duke menduar. Papritur, dora i shkoi vetë te telefoni. Gjeti faqen që kërkonte dhe shtypi numrin.
— Alo, kabinet masazhi? — pyeti Vjosa, duke kafshuar buzën nga emocionet. — Sa kushton një seancë… domethënë, një masazh i zakonshëm? Jo, prisni… — mori frymë thellë, mbylli sytë dhe foli me zë të qetë: — Sa është paketa e plotë? Katër mijë e pesëqind? Shumë mirë. A mund të më rezervoni dy orë sot? Po? Ju faleminderit.
As vetë nuk e kuptoi si guxoi. Për herë të parë në jetën e saj, zgjodhi trupin e vet në vend të tregut. Rezervat e ushqimeve mjaftonin deri në rrogë, nuk ishte domosdoshmëri të mbushte dollapët. Burri mund të rrinte një javë pa birrë e peshk të tymosur. As asaj nuk do t’i ndodhte gjë nëse humbiste uljet sezonale në dyqanin e këpucëve. Qielli nuk do të shembej nëse ajo vendoste t’i blinte sandalet e koleksionit të ri një herë tjetër.