Po, askush nuk ka qejf të shtrëngohet vazhdimisht, dhe Vjosa Mullisi s’ishte përjashtim. Por, po ta mendonte me qetësi, ajo pikërisht këtë kishte bërë gjithë jetën: kursime, llogari, sakrifica të vogla që grumbulloheshin në vite.
— O Zot, sa kënaqësi e papërshkrueshme, — psherëtiu ajo me zë të ulët, ndërsa duart e masazhierit punonin me kujdes mbi shpinën e saj, duke çliruar një nga një nyjat e mbledhura.
Kur seanca mbaroi, Gëzim Kryeziu e shoqëroi deri te recepsioni.
— Si ndiheni tani? — e pyeti ai me mirësjellje.
— Si një lojë tetris që më në fund u sistemua siç duhet, — buzëqeshi Vjosa. — Ah, sikur ta bëja më shpesh…
— Nëse vini dy herë në muaj për masazh klasik, rezultati do të ruhet. Ju siguroj.
— Më duket se kështu do të veproj, — tha ajo me vendosmëri dhe i zgjati një kartëmonedhë pesë mijë lekëshe. — Mbajeni, nuk dua kusur.
E rregulloi çantën, hodhi shallin mbi supe dhe doli jashtë me një ndjesi lehtësie që i ndriçonte fytyrën.
Para se ta fuste kartëmonedhën në arkë bashkë me të tjerat, Gëzimi e ngriti drejt llambës për ta kontrolluar. Përveç shenjave të sigurisë, i ra në sy një shkrim i çuditshëm, i bërë me stilolaps: “Shpenzo për veten.”
— Do të ishte bukur… — mërmëriti pa e kuptuar.
— Ma thatë mua? — u dëgjua zëri i klientit tjetër që priste radhën.
— Jo, jo, flisja me veten, — buzëqeshi ai, disi i zënë ngushtë.
Gjatë gjithë pasdites, fjalia në kartëmonedhë nuk iu shqit nga mendja. Vetëm një ditë më parë kishte hezituar të blinte biletën për koncertin e grupit të tij të preferuar, që vinte për herë të parë në qytet pas një dekade. Aktiviteti ishte të nesërmen dhe bileta kushtonte pikërisht pesë mijë lekë. “Duhej ta kisha marrë kur ishte tre mijë,” qortoi veten.
— Më falni, por këmba tjetër po bëhet xheloze, — tha me shaka klienti, kur Gëzimi kishte më shumë se dhjetë minuta që merrej me të njëjtën shputë.
— Ndjesë, — u kthjellua ai dhe u përqendrua seriozisht në punë.
Në fund të turnit pastroi dhomën, dezinfektoi tavolinën, lau duart me kujdes dhe u bë gati të largohej. Dora i shkoi vetvetiu te kasa. Nxori pesëmijëlekëshin me shënimin, e palosi dhe e futi në xhep. Fiku dritat dhe doli me hapa të shpejtë.
— A ka ende bileta për koncertin e nesërm? — pyeti ai në sportelin e sallës.
— Kanë mbetur edhe pesë, — iu përgjigj zonja e moshuar pas xhamit.
— Atëherë një për mua, — tha ai, duke zgjatur kartëmonedhën.
“Dy javë mund të shkoj në punë me biçikletë. Madje do të më bëjë mirë,” vendosi në heshtje, teksa merrte në dorë biletën me letër të lëmuar. “Fundja, paratë nuk janë për t’u grumbulluar pa fund, por për t’u përdorur.”
Zhaneta Zeneli, kontrollorja e biletave, po planifikonte që pas mbarimit të punës të blinte një dhuratë tjetër për nipin. Marvin Dhrami nuk ishte entuziazmuar aspak nga roboti-transformer që ajo i kishte dhënë për ditëlindje një javë më parë. Ndjenja e fajit e shtynte të korrigjonte gabimin, sidomos pasi djali kishte lënë të kuptohej qartë çfarë dëshironte në të vërtetë.
Si gjithmonë, i sistemoi me përpikëri paratë në arkë. Në njërën prej kartëmonedhave vuri re një shkrim me stilolaps. Fjalët dukeshin si një urdhër i drejtpërdrejtë.
— A është e drejtë të tregohesh kaq egoiste? — i foli ajo në heshtje pesëmijëlekëshit.
Shkrimi mbeti i njëjtë, i patundur, sikur sugjeronte se ndonjëherë pak egoizëm nuk është mëkat.
— Po Marvini im? — pëshpëriti sërish, si të priste përgjigje.
Fjalët nuk lëvizën.
— Jo, sepse, nga njëra anë… — nisi ajo të arsyetonte me veten, duke mbajtur kartëmonedhën mes gishtërinjve, ndërsa mendimet i përplaseshin mes dëshirës për nipin dhe një zëri të ri, të papritur, që e ftonte të mendonte edhe për veten.