…nga ana tjetër, nëse gjyshja është e lumtur, a nuk duhet të gëzohet edhe nipi? Apo gaboj? — vazhdoi ajo të polemizonte me veten.
“Shpenzoji për veten,” dukej sikur përsëriste kartëmonedha në heshtjen e saj kokëfortë.
— Domethënë të shkoj e ta blej atë çantën që ma ka marrë mendjen? Zot i madh… ku kam arritur, plakë që flet me lekët, — mërmëriti ajo dhe i dha vetes një trokitje të lehtë në ballë.
Çdo ditë ajo shihte njerëz që hynin e dilnin nga sallat e koncerteve, me bileta për këngëtarët e tyre të preferuar, me buzëqeshje të shkujdesura. Sa herë i shihte, i shkrepej një dëshirë e vogël: të përmbushte të paktën një tekë për veten. Prej tri vitesh, Zhaneta Zeneli mbante në krah një qese të zakonshme, sepse pensioni dhe rroga i shkonin për ushqime, ilaçe, drita e ujë… dhe për Marvin Dhramin, që gjithmonë kishte ndonjë nevojë të re.
— Do t’ia dalë edhe pa ato “airpop”-ët, apo si i quajnë kufjet sot, — tha me zë, sikur po i jepte vetes leje.
Hapi portofolin, nxori pesëmijëlekëshin e saj dhe e zëvendësoi me atë që mbante mesazhin, duke e lënë këtë të fundit për vete.
— Ja ku i keni, — tha Zhaneta, duke i zgjatur pesëmijë lekët një studenteje të re me korrespondencë, Rinesa Qafokut, që punonte në dyqanin e galanterisë. — E kam dashur prej kohësh këtë çantë. Dhe ta dini? Nuk më vjen aspak turp. Unë… jam e lumtur! — shtoi ajo, duke u rrotulluar para pasqyrës me një dritë të re në sy. — Jeto për sot, jo për nesër, — i la si këshillë pa kërkesë shitëses dhe doli.
Rinesa e ndoqi me sy plot zili. Për veten e saj, një çantë e tillë ishte luks i paimagjinueshëm. Ndërsa kjo grua, e thjeshtë në pamje, hyri dhe pagoi pa u menduar dy herë për çmimin. E çuditshme.
Rinesa jetonte me qira në një dhomë të vogël në periferi dhe njihte përmendësh shijen e çdo supe të çastit nga raftet e marketit. Kishte ardhur nga një qytet i vogël për të pushtuar Tiranën dhe, në dy vite, nuk u kishte kërkuar asnjëherë para prindërve. Synonte të ngjitej lart, të bëhej krenaria e familjes. Por deri tani, asnjëherë nuk kishte lejuar veten të shpenzonte për një dëshirë personale, ashtu siç e ftonte mesazhi i çuditshëm në kartëmonedhën që sapo kishte marrë nga klientja. Në fakt, as që mund ta mendonte: ato para i përkisnin arkës.
— “Shpenzoji për veten”, — lexoi me vete Rinesa, duke shtrënguar buzët. — Sa bukur do të ishte… — dhe e futi pesëmijëlekëshin në kasë.
Rreth mesditës, në dyqan hyri një grup grash rome. Njëra kërkoi të paguante një portofol dhe vendosi pesëmijë lekë mbi banak. Tjetra e mbajti Rinesën të zënë me pyetje për çanta të tjera, ndërsa e treta nisi të zbrazte raftet, duke i kthyer përmbys mallrat pa pikë droje. Situata u bë kaotike. Rinesa ndjeu panik; për disa çaste humbi fillin. Kur u kthye te kasa, i dha kusurin nga pesëmijëshi, pa kuptuar se gruaja e kishte futur ndërkohë kartëmonedhën në xhep.
Vetëm në mbrëmje, kur numëroi arkën para pronarit, doli në pah e vërteta: mungonin tre mijë lekë dhe një portofol lëkure. Dëmi total kapte pikërisht pesëmijë lekë.
— Meqë në dy javë ke fituar dhjetë mijë, gjysmën do ta mbaj për gabimin. Këto pesë mijë mund t’i marrësh tani. Më fal, Ina Rexha, por kështu nuk vazhdohet. Këta njerëz do t’ju lënë pa asgjë nëse nuk tregoheni të kujdesshme, — tha pronari, duke ia zgjatur paratë Rinesës që qante.
Studentja doli nga qendra tregtare me hapat e rënduar, duke shtrënguar në grusht pagesën e saj të vogël. Pas dy javësh duhej të paguante qiranë dhe mendimi se si do t’ia dilte i rëndonte më shumë se çdo gjë tjetër.