Rrugës për në shtëpi, mendimet e zeza nuk e linin të qetë. Pa para të mjaftueshme dhe pa një punë të sigurt, çdo shpenzim tjetër i dukej luks i pamundur. Teksa kalonte pranë një dyqani kafshësh, ndaloi instinktivisht dhe hyri brenda. Si zakonisht, sytë iu ndalën te akuariumet dhe kafazet me krijesa të vogla që lëviznin të pafajshme.
Hapi dorën dhe vështroi kartëmonedhën e vetme që kishte mbetur — pesë mijë lekët që i kishte dhënë zonja e moshuar atë pasdite. Mbi të ishte ende shënimi: “Shpenzoji për veten.” Rinesa Qafoku buzëqeshi lehtë dhe miratoi me kokë, sikur po i përgjigjej një zëri të brendshëm.
— Sa kushton ky iriqi këtu? — pyeti ajo, duke treguar një iriq afrikan dekorativ.
Shitësi e pa me kujdes, vuri re sytë e skuqur nga të qarët dhe tha butë:
— Ta them të drejtën, merre pa pagesë. Është rritur tashmë dhe zor se do ta blejë njeri. Më mirë merr një kuti transporti dhe ushqim për të.
— Mirë, atëherë ashtu po bëjmë, — pranoi ajo pa hezitim.
Ndërsa djali përgatiste faturën për kafazin dhe ushqimin, e pyeti:
— E di si kujdeset për të?
— Do ta kërkoj në internet, — u përgjigj ajo.
Ai hezitoi një çast.
— Nëse do… mund të të ndihmoj. Të shpjegoj si të përgatitësh vendin, temperaturën, gjërat bazë…
Rinesa i hodhi një sy badge-it në gjoksin e tij.
— Po përpiqesh të më bësh për vete, Kujtim Vrioni? — tha me një buzëqeshje të zbehtë.
— Jo, jo… thjesht po shqetësohem për iriqin, — u skuq ai.
Ajo qeshi lehtë për herë të parë atë ditë.
— Në rregull, ma jep numrin. Do të të shkruaj nesër.
Pasi regjistroi kontaktin, doli nga dyqani me mikun e saj të ri të vogël në kuti.
Pak më tej, u ul në një stol. Nxori telefonin, gjeti një numër tjetër dhe e thirri.
— Alo, mami… e di që s’është e lehtë ta kërkoj, por duket se kam nevojë për ndihmën tuaj…
Pas pak minutash, në llogarinë e saj mbërriti një shumë e konsiderueshme dhe një mesazh: “Edhe ne donim të të dërgonim para, por kishim frikë mos mërziteshe.”
Ato pesë mijë lekë vazhduan të qarkullonin nga një dorë në tjetrën për një kohë të gjatë. Disa nuk e vunë re fare shënimin mbi to. Të tjerë e panë, por nuk guxuan ta merrnin seriozisht. Kishte edhe nga ata që vendosën vërtet t’i përdornin për veten. Disa i shpenzonin pa u menduar dy herë, duke i përzier me paratë e tjera si të ishin letra pa vlerë. Të tjerë e bënin me drojë, duke luftuar me ndjenjën e fajit.
Derisa, një ditë, e njëjta kartëmonedhë përfundoi sërish në duart e Bujar Prendit — atij që vite më parë kishte blerë një akullore të shtrenjtë në supermarket.
— Të kujtohet kur më the të merrja para dhe t’i shpenzoja për vete? — e pyeti ai bashkëshorten.
— Sigurisht. Unë e shkrova atë fjali mbi pesëmijëshen, — u përgjigj ajo me buzëqeshje. — Ti atëherë harxhoje çdo qindarkë për ilaçet e mia.
— Do ta bëja prapë pa u menduar. Gjithçka që kisha do ta jepja që të ishe mirë.
Ajo i kaloi dorën mbi flokë.
— Dhe çfarë the pasi hëngre atë akullore?
— Që ishte më e shijshmja në botë.
— Ja pra. U rregulluam edhe pa ato pesë mijë lekë, apo jo?
— Po, ia dolëm, — pohoi Bujari dhe nxori kartëmonedhën që sapo ia kishte dhënë bankomati.
Ajo e mori dhe vështroi shkrimin e saj të vjetër.
— Si mendon, a do t’i ketë shpenzuar ndokush tjetër për veten këto para?
— Ndoshta. Do të ishte bukur të dëgjonim historitë e tyre, por me gjasë s’do t’i marrim vesh kurrë. Ç’të them, t’ia japim nipit për ditëlindje?
— Ide e bukur. Iljua me Lenën po e sjellin pas një ore.
— Mirë atëherë. Do t’i themi se ia dërgon iriqi… ai i njëjti që, dhjetë vjet më parë, bëri bashkë prindërit e tij.