— Zhduku nga shtëpia ime! — bërtiti Ylvije Bushati mes korridorit, me një ton që dukej sikur i përkiste asaj banese. Vetëm se këtë herë nuk e kishte marrë me mend se në fund do të ishte pikërisht ajo që do ta nxirrnin e para jashtë.
Vesa Hasani po paloste disa rroba të vogla foshnjeje, aq të imta sa i mbushnin duart, kur dëgjoi çelësin të rrotullohej në bravë. Zemra iu drodh për një çast. Bardhyl Imeri ishte ende në punë, ndërsa kopjen rezervë të çelësit e mbante vjehrra “për raste urgjente”. Problemi ishte se për Ylvijen, çdo ditë e javës konsiderohej emergjencë.
— Vesa! Ku je moj bijë?
Ajo doli në korridor, duke rregulluar pulovrën që tashmë i shtrëngonte barkun e rrumbullakosur. Ylvije Bushati qëndronte në prag me disa qese nga dyqani i bojërave, ndërkohë që po hiqte pallton sikur të ishte zonja e shtëpisë.
— Mirë se erdhët, zonja Ylvije, — tha Vesa me qetësi.
— Çfarë mirë se erdha? Po errësohet jashtë, — u ankua ajo, duke hyrë drejt e në sallon dhe duke hedhur sytë rreth e rrotull si inspektore. — Prapë gjithë ditën në shtëpi? Në kohën time punohej deri në minutën e fundit!
Në tre vite martesë, Vesa kishte mësuar një rregull të artë: më mirë të tundësh kokën sesa të hapësh debat. Ata jetonin më vete; mendimi i vjehrrës nuk duhej të kishte peshë… të paktën kështu përpiqej ta bindte veten.
— Ju kam sjellë bojë, — tha Ylvija, duke zbrazur kutitë mbi divan. — Blu. Një blu e denjë, jo ajo e verdha e çuditshme që keni zgjedhur ju.
Sytë e Vesës mbetën mbi kanaçet. Ajo dhe Bardhyli kishin kaluar dy javë duke zgjedhur ngjyrën e dhomës së bebit, duke imagjinuar ditët e para me të…
— Por ne e kemi lyer tashmë dhomën…
— E çfarë pastaj? Do ta lyeni përsëri, — ia ktheu prerë Ylvija dhe u drejtua menjëherë nga dhoma e fëmijës. — Djali ka nevojë për ngjyrë djali, jo për këto tone pa identitet.
Brenda, ajo ndaloi me krahët kryq, si shefe kontrolli.
— Kjo është e papranueshme. Krevati nuk vendoset pranë dritares! Dhe këto perde me lepuj… Janë për foshnjë apo për lodra?
— Neve na pëlqejnë, — murmuriti Vesa.
— Mua jo. Dhe as nipit tim nuk do t’i pëlqejnë, — tha ajo me përbuzje, duke prekur perden. — Nesër do ta rregullojmë gjithçka nga e para.
Vesa heshti, si gjithmonë. Në bark ndjeu një shtytje të lehtë, sikur vogëlushi po kundërshtonte vendimet e marra mbi dhomën e tij.
Bardhyli u kthye vonë atë mbrëmje. Vesa e priti në kuzhinë, ku kutitë e bojës qëndronin mbi tavolinë si trofe lufte.
— Ka qenë mami këtu? — pyeti ai sapo i pa.
— Po. Ka sjellë bojë dhe do ta ndryshojë ngjyrën e dhomës së bebit.
Ai fërkoi urën e hundës, shenjë e qartë se bisedat për të ëmën e lodhnin.
— Ndoshta bluja është më e përshtatshme…
Vesa e pa drejt në sy.
— Por ne e zgjodhëm bashkë atë ngjyrë, Bardhyl.