— Po unë? — e theu heshtjen Vesa.
Pyetja mbeti pezull mes tyre, e rëndë si ajri para stuhisë. Bardhyli hapi frigoriferin dhe nisi të lëvizte shishet brenda, sikur po kërkonte diçka jetike, vetëm për t’iu shmangur syve të saj.
Të nesërmen, Ylvije Bushati u shfaq në derë me një bojaxhi — një djalosh i dobët, që dukej qartë se ishte penduar që kishte pranuar punën.
— Ky është Klajdi Tahiri. Do ta mbarojë shpejt e bukur, — tha ajo me ton urdhërues, si të ishte zonja e shtëpisë. — Filloni nga tavani!
— Zonja Ylvije, ndoshta duhet të presim pak? Bardhyli ende s’e ka parë… — provoi Vesa me zë të qetë.
— S’ka pse e shqetësojmë për gjëra të tilla. Burrat s’marrin vesh nga arredimi. — Ndërkohë kishte nisur të nxirrte lodrat nga dhoma. — Këto janë punë grash.
Çuditërisht, kur vinte fjala te paratë e rikonstruksionit, gjithçka shndërrohej menjëherë në “punë burrash”.
Vesa u tërhoq në kuzhinë. Nga aty dëgjonte zërat dhe zhurmën e furçave që përshkonin muret e shtëpisë së saj. Me dorë përkëdheli barkun; foshnja lëvizi e shqetësuar, sikur ndiente trazimin e saj.
— Vendose më trashë bojën! E sheh që e verdha del përmes? — komandonte Ylvija nga dhoma e fëmijës.
Në mbrëmje, muret ishin kthyer blu. Një blu e ftohtë, e largët, që e bënte hapësirën të dukej e panjohur.
— Ja pra! — tha me kënaqësi Ylvija, duke soditur rezultatin. — Tani duket qartë që këtu do të rritet një djalë.
Vesa qëndroi në prag dhe mezi e njohu dhomën që pak javë më parë e kishte rregulluar me aq dashuri.
Një javë më pas, vjehrra erdhi sërish, këtë herë me perde të reja — blu të errëta, me vija të theksuara.
— Lepurushët nuk shkojnë për një djalë. Ai ka nevojë për ambient serioz.
Pa hezituar, nisi të çmontonte perdet e vjetra — ato që Vesa dhe Bardhyli i kishin zgjedhur bashkë, ditën kur kishin mësuar se do të bëheshin prindër.
— Por këto janë të reja… — u përpoq Vesa.
— E reja s’do të thotë domosdoshmërisht e duhura.
Brenda saj diçka u këput. Jo me zhurmë, por njëherë e përgjithmonë.
— Ndaluni.
— Si the?
— Lërini perdet. Tani.
Ylvija u kthye ngadalë, ende me copën e stofit në duar.
— A je në vete?
— Kjo është shtëpia ime. Dhe kjo është dhoma e fëmijës tim.
Vjehrra e vështroi e shtangur, sikur Vesa të kishte folur në një gjuhë të huaj.
— Si “e jotja”? Kjo është shtëpia e djalit tim!
— Djali juaj është i regjistruar këtu. Por prona është në emrin tim.
— Si guxon të më flasësh kështu?! — u zbeh Ylvija, dhe perdet i rrëshqitën nga duart. — Unë po mundohem për ju, po mendoj për nipin!
— Ju mendoni vetëm për veten. Për mënyrën si doni t’i keni gjërat sipas shijes suaj.
Vesa bëri një hap përpara, drejt korridorit që të çonte te komoda ku mbante dokumentet.