Ajo hapi sirtarin e komodës, nxori dosjen me dokumentet dhe e mbajti në dorë. Çuditërisht, gishtat nuk i dridheshin aspak.
— Dilni menjëherë nga kjo shtëpi! — bërtiti Ylvije Bushati me zë të mprehtë. — Kjo është shtëpia e djalit tim, kam çdo të drejtë…
— Jo. — Vesa Hasani vendosi kontratën mbi komodë me qetësi të ftohtë. — Ja ku janë dokumentet. Banesën e kam blerë para se të martohesha, me kursimet e mia.
Zëri i saj ishte i ulët, por çdo fjalë përplasej në ajër si teh.
— Prandaj, tani do të largoheni ju. Menjëherë.
Ylvija i rrëmbeu letrat me duar që i dridheshin dhe i përshkoi me sy me nxitim. Ngjyra iu shua nga fytyra.
— Bardhyl! — thirri me britmë. — Bardhyl, eja këtu tani!
— Bardhyli është në punë. Kur të kthehet, do ta sqarojmë gjithçka me të.
— Ti po e shkatërron familjen! Po e vë djalin kundër nënës së vet!
— Po mbroj familjen time nga dikush që për tre vjet e ka trajtuar shtëpinë tonë si pronë personale.
Ylvija filloi të sillej nëpër dhomë, mes mureve blu — dëshmi të “kujdesit” të saj të imponuar.
— Bardhyli nuk do të më braktisë kurrë! Unë jam nëna e tij!
— Dhe unë jam gruaja e tij. Nëna e fëmijës së tij. — Vesa u afrua pranë dritares. — Do ta shohim kë do të zgjedhë.
— Kush mendon se je ti?!
— Askush i veçantë. Thjesht kuptova më në fund se heshtja ime është marrë për dorëzim.
Ajo u kthye sërish nga vjehrra.
— Për tre vjet i thashë vetes se do të mësoheshit. Por ju nuk mësoheni — ju pushtoni.
— Unë kam dashur vetëm të mirën!
— Ju keni dashur kontrollin. Dhe e patët, derisa unë heshta.
Bardhyl Imeri u kthye rreth një orë më vonë. Në kuzhinë gjeti të ëmën me sy të skuqur, ndërsa në dhomën e ndenjjes Vesa rrinte me dosjen në dorë.
— Çfarë po ndodh këtu? — pyeti i hutuar, duke i parë me radhë të dyja.
— Gruaja jote ka humbur mendjen! — shpërtheu Ylvija, duke u ngritur në këmbë. — Do të më nxjerrë jashtë! Më kërcënon!
— Vesa?
— I shpjegova se kush vendos në këtë shtëpi, — tha ajo me ton të përmbajtur. — Dhe vendosa kufijtë.
— Çfarë kufijsh?
— Më elementarët. Të mos hyhet pa ftesë. Të mos jepen urdhra në shtëpinë e tjetrit. Të mos ndryshohet dhoma e fëmijës pa pëlqimin e prindërve.
Bardhyli heshti, duke kaluar shikimin nga e ëma te bashkëshortja.
— Bardhyl, thuaj diçka! — iu kap Ylvija në krah. — Jam nëna jote! Kam të drejtë…
— Të drejtë për çfarë? — Vesa ia zgjati kontratën. — Për çfarë pretendoni se keni të drejtë në shtëpinë time?