Bardhyl Imeri mori letrat nga dora e Vesës dhe i hodhi një sy me kujdes. Sa më shumë lexonte, aq më tepër i rëndohej fytyra.
— Mami… — foli më në fund, me zë të ulët, por të vendosur. — Vesa ka të drejtë.
— Si the?! — zëri i Ylvije Bushatit u drodh nga mosbesimi.
— Ke kaluar çdo kufi, — ia ktheu ai, duke e parë drejt në sy. — Kjo është shtëpia e saj. Shtëpia jonë si familje.
Ylvija u lëkund lehtë, sikur dikush ta kishte goditur papritur.
— Do të thotë që po zgjedh atë përpara meje?
— Po zgjedh gruan time dhe fëmijën tim, — tha Bardhyli qartë.
— Shumë bukur! — pëshpëriti me helm ajo, kapi çantën dhe doli me hapa të rëndë drejt korridorit. — Kur të të braktisë, mos guxo të vish të qash te unë!
— Nëse mëson të respektojë kufijtë e të tjerëve, dera jonë do të jetë e hapur, — tha Vesa qetësisht. — Në të kundërt… rruga është e lirë.
Dera u përplas. Heshtja mbushi apartamentin.
— Mos vallë ishim shumë të ashpër? — Bardhyli e përqafoi Vesën nga pas. — Ajo thjesht…
— Po shtrinte territorin e vet. Ngadalë, por me këmbëngulje, — u mbështet ajo në gjoksin e tij. — Edhe një vit dhe do të na tregonte si të ushqenim foshnjën. Pas dy vitesh do të vendoste vetë për shkollën.
— Po sikur të mos kthehet më?
— Do të kthehet. Sapo të kuptojë rregullat.
Një muaj më vonë, telefoni ra. Ishte Ylvija. Zëri i saj këtë herë ishte i përmbajtur.
— A mund… të vij për vizitë? Thjesht të shoh si jeni.
— Patjetër. Nesër pasdite do të ishte në rregull?
— Dhe… mund t’i sjell diçka nipit?
— Mund të sillni çfarë të doni. Por çfarë qëndron në këtë shtëpi, e vendos unë.
— E kuptoj.
Të nesërmen erdhi me një lodër të vogël prej pelushi dhe një tufë lulesh. Hoqi këpucët pa u thënë njeri dhe pyeti me mirësjellje nëse mund të hynte në dhomën e fëmijës.
— E keni lyer përsëri, — tha duke parë muret e verdha.
— Po. Sipas shijes sonë.
— Është e bukur, — shtoi pas një pauze të shkurtër. — E ngrohtë.
Gjatë çajit, biseda ishte e kursyer. Por për herë të parë pas tre vitesh, ajri nuk ishte i rënduar.
— A mund të vij ndonjëherë tjetër? — pyeti Ylvija para se të largohej. — Sidomos kur të vijë në jetë i vogli?
— Sigurisht. Me ftesë.
— Me ftesë, — përsëriti ajo duke tundur kokën.
Vesa mbylli derën pas saj dhe u mbështet për një çast. Foshnja në bark lëvizi fort, sikur festonte.
Ajo e përkëdheli barkun dhe pëshpëriti:
— Tani jemi në shtëpinë tonë të vërtetë, zemër. Në vendin ku nëna jote di të mbrojë atë që ka rëndësi.
Në dhomën e verdhë të fëmijës, perdja me lepuj të vegjël valëvitej lehtë — po ajo që kishin blerë ditën kur morën vesh se ai po vinte në jetë.