— Përse nëna jote më kërkoi të dhënat e pasaportës? — Elsa Cani qëndronte në pragun e zyrës së bashkëshortit, duke shtrënguar në dorë një dokument të pazakontë. — Krenar, çfarë po ndodh këtu?
Sapo sytë e Krenar Qafokut ranë mbi letrën që ajo mbante, fytyra iu zbeh. Ishte një prokurë që jepte të drejtën për të administruar apartamentin e tyre. Elsa e kishte gjetur rastësisht në sirtarin e tavolinës së tij, ndërsa kërkonte një kapëse letrash.
— Nga e gjete këtë? — pyeti ai, duke shmangur përgjigjen.
— Po kërkoja mjete zyre! — tha ajo, ndërsa një ndjesi ankthi i ngjitej ngadalë në kraharor. — Por kjo s’ka rëndësi tani. Më shpjego pse në këtë prokurë figuron firma ime, kur unë s’kam nënshkruar kurrë diçka të tillë?
Krenari u mbështet pas karriges dhe lëshoi një psherëtimë të rëndë. Katër vite martesë kishin mjaftuar që Elsa të mësohej me ndërhyrjet e vazhdueshme të vjehrrës, Teuta Dushku. Por falsifikimi i dokumenteve ishte një hap shumë më tej.
— Ulu, Elsa, — tha ai duke treguar karrigen përballë. — Duhet të flasim qetësisht.
— Të flasim? — ajo u ul pa e lëshuar letrën nga dora. — Për faktin që ti dhe nëna jote keni vënë firmën time pa dijeninë time? Kjo është vepër penale!
— Askush s’ka falsifikuar asgjë! — u përgjigj ai me nervozizëm. — Mami thjesht deshi të marrë masa paraprake.
— Masa paraprake ndaj kujt? Ndaj meje? — zëri i Elsës dridhej nga indinjata.
— Ndaj të papriturave! — Krenari u ngrit dhe shkoi pranë dritares. — E di si është mami, gjithmonë mendon për të ardhmen tonë.
Toka sikur iu drodh nën këmbë Elsës. Apartamenti ku jetonin ishte blerë kryesisht me trashëgiminë që ajo kishte marrë nga gjyshja. Edhe pse prona ishte regjistruar në emër të të dyve, pjesa dërrmuese e shumës kishte dalë nga kursimet e saj.
— Më shiko në sy dhe më thuaj të vërtetën, — tha ajo duke u ngritur. — A ke qenë në dijeni të kësaj prokure?
Ai heshti, duke parë jashtë.
— Pra, e dije, — përfundoi ajo me hidhërim. — Dhe zgjodhe të mos më thuash. Sa kohë e keni menduar këtë?
— S’ka pasur plan! — ia ktheu ai me ton të ashpër. — Mami është e shqetësuar. Ajo mendon se ti ndonjëherë vepron pa u menduar gjatë.
— Pa u menduar? — Elsa mezi u përmbajt. — Jam krye-financiere në një kompani të madhe. Unë menaxhoj buxhetin e familjes sonë, paguaj faturat, organizoj çdo shpenzim. Ku e sheh ti pakujdesinë time?
— Ti nuk e kupton atë, — u kthye ai nga ajo. — Ajo ka kaluar një divorc të vështirë, ka rritur dy fëmijë e vetme. Për të, siguria financiare është mbi gjithçka.
— Kjo nuk i jep të drejtën të manipulojë dokumente për pronën time.
— Pronën tonë, — e korrigjoi ai.
— Të blerë kryesisht me paratë e mia, — ia kujtoi ajo me vendosmëri.
Në atë çast, zilja e derës ushtoi në apartament. Krenari doli ta hapte dhe, pas pak, në zyrë hyri vetë Teuta Dushku. Një zonjë rreth të gjashtëdhjetave, gjithmonë e kuruar deri në detaj, me qëndrim të sigurt dhe shikim kontrollues.
— Elsa e dashur, — tha ajo me një buzëqeshje të ftohtë. — Më tha Krenari që i paske parë dokumentet.
— Si mundët ta bënit këtë? — pyeti Elsa, duke ngritur letrën. — Kjo është falsifikim.
— Falsifikim? — Teuta u ul qetësisht në kolltuk. — Është vetëm një garanci. Në rast se ndodh diçka e papritur.
— Çfarë do të thotë “diçka e papritur”? Pse mendohet vetëm për mua e jo për Krenarin?
— Sepse Krenari është djali im, — tha prerazi ajo. — E di çfarë njeriu është. Ndërsa ty, me gjithë respektin, ende s’të njoh mirë.
— Katër vite martesë nuk mjaftojnë? — ndjeu Elsa se po i ziente gjaku.
— Katër vite kalojnë shpejt, — u përgjigj Teuta duke rregulluar flokët me kujdes. — Një mikeshë e imja ishte e martuar pesëmbëdhjetë vjet. Burri e la për një vajzë më të re dhe ajo mbeti pa asgjë. Nuk dua që djali im të përfundojë në të njëjtën situatë.
— Pra mendoni se unë mund ta lë Krenarin dhe të marr apartamentin? — Elsa e kishte të vështirë ta besonte atë që dëgjonte.
— Çdo gjë është e mundur, — tha Teuta me një ton filozofik. — Jeta nuk jep garanci.
Elsa e pa burrin e saj, i cili vazhdonte të qëndronte në heshtje.
— Edhe ti mendon kështu?
Ai ngriti supet lehtë.
— Mami thjesht po tregohet e kujdesshme. Mos e dramatizo.
— Të mos e dramatizoj faktin që është përdorur firma ime pa leje? — tundi kokën ajo. — Kjo është shkelje e ligjit. Mund të drejtohem në polici.
Teuta shpërtheu në të qeshura.
— Dhe çfarë do t’u thuash? Që vjehrra po mbron interesat e djalit të saj? Do të të marrin për budallaqe.
Elsa mori frymë thellë, duke ndier se zemërimi po i shpërthente në kraharor. Fjalët i ngjiteshin në fyt, gati për të dalë me forcë, për të pohuar me zë të lartë se ai apartament ishte i saji dhe se ishte blerë me mundin dhe trashëgiminë e saj.