— Është apartamenti im! — shpërtheu Elsa Cani, me zërin që i dridhej nga indinjata. — Është blerë me paratë e mia!
— E dashur, prona figuron në emrin tënd dhe të Krenar Qafokut, — ia ktheu me qetësi të ftohtë Teuta Dushku. — Pra është pasuri e përbashkët. Dhe unë, si nënë, kam detyrim të mbroj interesat e djalit tim.
— Nuk keni asnjë të drejtë të falsifikoni firmën time!
— Kush tha që është falsifikuar? — Teuta nxori nga çanta një tjetër letër dhe ia zgjati. — Shikoje me kujdes. Para një muaji firmose disa dokumente për sigurimin e makinës së Krenarit. Mes tyre ishte edhe kjo prokurë.
Elsa e mori fletën me duar që i dridheshin. I kujtohej fare mirë ajo ditë: Krenari i kishte kërkuar të nënshkruante disa dokumente për kompaninë e sigurimeve. Ajo i kishte hedhur firmat pa i lexuar me imtësi, sepse i besonte.
— Më mashtruat… — pëshpëriti ajo, duke e ngulur shikimin tek i shoqi. — Ma fute mes dokumenteve të tjera me qëllim.
— Elsa, mos e bëj dramë! — ai u përpoq t’i kapte dorën, por ajo u tërhoq menjëherë. — Është thjesht procedurë formale.
— Formale? — ajo u zmbraps drejt derës. — U bashkuat pas shpine, më shtytë të firmos diçka që i jep nënës tënde të drejtën të vendosë mbi shtëpinë time, dhe e quan formalitet?
— Jo “e jotja”, por “e juaja”, — ndërhyri Teuta me ton therës. — Dhe mjaft me skena, nuse. Askush s’po të nxjerr nga shtëpia. Por tani, nëse të shkon ndërmend të ndahesh nga djali im, do ta mendosh dy herë.
— Pra kjo qenka një kërcënim? — Elsa mezi po u besonte veshëve.
— Është masë për të ruajtur familjen, — preu shkurt vjehrra. — Familjen e tim biri.
Elsa kërkoi me sy mbështetje tek Krenari, një shenjë që ai do ta kundërshtonte të ëmën. Por në vend të kësaj pa vetëm ftohtësi dhe shmangie.
— Për ty kjo është normale? — e pyeti ajo me zë të ulët.
— Elsa, përpiqu ta kuptosh… mami do të mirën tonë, — u justifikua ai. — Ajo do që martesa jonë të jetë e qëndrueshme.
— Një martesë e ngritur mbi mashtrim dhe presion? — buzëqeshi ajo me hidhërim. — Themeli qenka i hekurt!
Pa shtuar fjalë, doli nga zyra. I duhej hapësirë për të marrë frymë e për të vënë mendimet në rresht. U ul në shtrat në dhomën e gjumit dhe u përpoq të qetësohej. Katër vjet kishte besuar se kishte ndërtuar një familje të vërtetë me Krenarin. Po, Teuta kishte qenë gjithmonë ndërhyrëse dhe kontrolluese, por të arrinte deri në këtë pikë…
Jo, nuk ishte falsifikim. Ishte mashtrim i paramenduar. E kishin futur në kurth që të firmoste prokurën. Dhe Krenari e dinte. E dinte dhe heshti.
Pas rreth një ore, dera u hap ngadalë.
— Elsa, le të flasim qetë, — tha ai, duke hyrë brenda.
— Çfarë ka për të diskutuar? — ajo nuk ia hodhi sytë. — Tradhtinë e besimit tim?
— Nuk të kam tradhtuar! — ai u ul pranë saj. — Thjesht mami këmbënguli dhe unë s’munda t’i thosha jo.
— S’munde t’i thoje jo mashtrimit të gruas tënde?
— Nuk ishte mashtrim! Edhe po të ta kërkoja hapur, do ta firmosje!
— Kurrë! — tha ajo prerë. — Nuk do t’i jepja kurrë nënës tënde të drejtën të menaxhojë apartamentin tim. Kurrë!
— Ja pra! — shpërtheu ai. — Mami kishte të drejtë! Ti nuk mendon për familjen!
— Nuk mendoj për familjen? — Elsa u ngrit vrullshëm. — I kam hedhur të gjitha kursimet e mia në atë shtëpi! Punoj nga dhjetë orë në ditë! Kujdesem për gjithçka! Dhe ti thua që s’mendoj për familjen?
— Ti mendon vetëm për veten! — ia ktheu ai. — Për të drejtat e tua, për pronën tënde!
— Sepse janë të drejtat e mia dhe prona ime!
— E jona! — ngriti zërin Krenari. — E jona! Dhe ime më ka të drejtë të mbrojë interesin e familjes!
Në atë çast Elsa e kuptoi se çdo fjalë ishte e kotë. Ai ishte rreshtuar përfundimisht në anën e së ëmës. Si gjithmonë.
— Mirë atëherë, — tha ajo me vendosmëri. — Meqë nëna jote shqetësohet kaq shumë për të ardhmen tënde, le ta sigurojë ajo. Unë po largohem.
— Ku do shkosh? — u hutua ai.
— Tek prindërit e mi. Më duhet kohë të mendohem.
— Mos u sill si fëmijë, Elsa! Për një copë letër…
— Për tradhti! — e korrigjoi ajo, ndërsa nxirrte valixhen nga dollapi.
Krenari tentoi ta ndalte, por në atë moment në dhomë hyri Teuta Dushku.
— Lëre të ikë, — tha ajo me përçmim. — Do të endet pak, do t’i ftohet koka dhe do të kthehet. S’ka ku shkon.
Elsa u ndal dhe u kthye ngadalë nga ajo.
— Jeni kaq e bindur se do të rikthehem?
— Po ku do vesh? — buzëqeshi me ironi Teuta. — Nuk ke pronë personale. Apartamenti është në emrin tuaj të dyve. Dhe tani, falë prokurës, unë mund të mbikëqyr çdo veprim që bëhet me të.
— Pra po më vini kushte?
— Po të mësoj si të vlerësosh familjen, — ia ktheu prerë vjehrra.
Elsa mblodhi disa nga sendet më të domosdoshme dhe u drejtua nga dera, ndërsa pas shpine dëgjoi zërin e Teutës që i thërriste me ton sfidues që të mendonte mirë para se të hidhte hapin e radhës.