Hapi derën me hap të vendosur, por para se të zbriste shkallët, zëri i Teuta Dushkut e ndali si gozhdë pas shpine.
— Mendoje mirë, moj nuse! Pa ne je askush! Një vajzë e zakonshme nga periferia, që pati fatin të martohej me djalin tim!
Elsa Cani u kthye ngadalë. Sytë i shkëlqenin ende nga lotët, por zëri i doli i qëndrueshëm.
— E dini diçka, zonja Teuta? Keni të drejtë. Kam pasur fat. Fat që pashë fytyrën e vërtetë të familjes suaj para se të ishte tepër vonë.
Dhe doli, duke i lënë Krenarin dhe të ëmën të mpirë në korridor.
Prindërit e Elsës jetonin po në të njëjtin qytet, por në një lagje tjetër. Kur i ati hapi derën dhe pa fytyrën e së bijës të skuqur nga të qarat, nuk bëri pyetje. Thjesht e tërhoqi në kraharor.
— Çfarë ka ndodhur, zemra e babit?
Ajo tregoi gjithçka: për prokurën, për mashtrimin, për mënyrën si Krenari kishte heshtur dhe kishte mbajtur anën e së ëmës. E ëma dëgjonte duke tundur kokën me mosbesim, ndërsa fytyra e të atit errësohej me çdo fjali.
— Turp t’u vijë! — shpërtheu ai, gjë që rrallë i ndodhte. — Si guxuan të të vënë në atë pozitë?
— Babi, çfarë duhet të bëj? — pëshpëriti Elsa duke fshirë lotët. — Banesa është në emrin tonë të dyve, dhe tani ajo pretendon se mund të kontrollojë çdo veprim.
— Së pari, do flasim me një jurist, — ndërhyri e ëma. — Kam një mike, Ikbale Qosja, merret me çështje familjare. Është shumë e zonja.
— Dhe, — shtoi i ati, — duhet parë me imtësi ajo prokurë. Nëse ka shkelje ligjore, mund të rrëzohet pa problem.
Të nesërmen, Elsa u ul përballë Ikbales në zyrën e saj. Gruaja me përvojë e shqyrtoi dokumentin me kujdes, pastaj buzëqeshi lehtë.
— Kam lajme të mira për ty, Elsa. Kjo prokurë nuk ka vlerë ligjore.
— Si ka mundësi? — pyeti ajo me shpresë.
— Për administrimin e pasurisë së paluajtshme kërkohet domosdoshmërisht noterizim. Ky është thjesht një shkrim i zakonshëm. Dhe edhe po të ishte i noterizuar, askush nuk mund të disponojë pjesën tënde pa pëlqimin tënd të shprehur qartë.
— Pra, gjithë ajo dramë ishte blof?
— Pikërisht. Madje fakti që të është fshehur e vërteta gjatë nënshkrimit përbën element mashtrimi. Nëse dëshiron, mund të bësh kallëzim.
Elsa heshti. Një pjesë e saj kërkonte drejtësi. Një tjetër mendonte për burrin që deri dje e kishte quajtur partner të jetës. Apo ndoshta ai rol kishte marrë fund?
— Po me banesën ç’bëhet? — pyeti më në fund. — Është në bashkëpronësi.
— Ke disa rrugëzgjidhje, — tha Ikbalja duke hapur bllokun e shënimeve. — E para: divorc dhe ndarje pasurie. Meqë shumica e shumës është paguar prej teje, gjykata mund të të japë përqindje më të madhe. E dyta: t’i blesh pjesën Krenarit. E treta: ta shisni dhe të ndani të ardhurat.
Elsa miratoi me kokë. Koha e vendimeve kishte ardhur.
Në mbrëmje, telefoni i saj ra. Ishte Krenari.
— Elsa, mjaft u zemërove. Kthehu në shtëpi.
— Ajo nuk është më shtëpia ime, — u përgjigj ajo qetë.
— Mos thuaj marrëzira! Ne jemi familje!
— Familja nuk ndërtohet mbi gënjeshtra, Krenar.
— Po e tepron me atë prokurë! — u nxeh ai. — E grisim dhe mbaron puna!
— Nuk është çështje letre. Është çështje besimi. Ti më zhgënjeve. Zgjodhe të mbrosh nënën tënde.
— Ajo është nëna ime!
— Dhe unë jam gruaja jote. Ose isha.
— Po mendon për divorc? — zëri i tij u drodh lehtë.
— Dua të jetoj me një njeri që më respekton. Që nuk më mashtron. Që nuk lejon askënd të drejtojë martesën tonë nga prapaskena.
— Të lutem, të takohemi dhe ta flasim si dy njerëz të rritur.
— Mirë. Nesër, te kafja në rrugën “Myslym Shyri”. Në orën tre.
Të nesërmen, Elsa mbërriti me një dosje dokumentesh në dorë. Krenari ishte ulur tashmë dhe, për habinë e saj, ishte vetëm.
— Faleminderit që erdhe, — tha ai, duke tentuar t’i kapte dorën. Ajo e tërhoqi lehtë.
— Kam ardhur të flasim për ndarje.
— Pse kaq drastike? Mund ta rregullojmë.
— Çfarë do rregullosh? Do fshish kujtimet? Do kthesh pas kohën?
— Nuk doja të të lëndoja, — tha ai me një shprehje të vrarë. — Mami këmbënguli. Tha se ishte për të mirën tonë.
— Je tridhjetë e dy vjeç, Krenar. Je burrë i rritur. Pse lejon ende që të vendosë ajo për ty?
— Ajo thjesht jep këshilla.
— Jo. Ajo manipulon. Dhe ti e lejon.
Ai uli sytë për një çast.
— Do flas me të. Do i kërkoj të mos ndërhyjë më.
— Këtë ma ke premtuar edhe herë të tjera. Çfarë ndryshoi?
— Këtë herë do jetë ndryshe.
Elsa hapi dosjen dhe nxori disa fletë.
— Kjo është kërkesa për divorc. Dhe padia për ndarjen e pasurisë.
Ngjyra iu zbeh në fytyrë.
— E ke seriozisht?
— Plotësisht. Jam këshilluar me juriste. Duke qenë se pjesa më e madhe e parave për banesën kanë dalë nga kursimet e mia, kam të drejtë të kërkoj një pjesë më të madhe në ndarje.