— Por… po flasim për shtëpinë tonë! — belbëzoi Krenar Qafoku, ende i zbehtë.
— Për atë shtëpi që nëna jote donte ta kishte nën komandë? Atëherë le të drejtojë pjesën tënde! — ia ktheu Elsa Cani pa e ngritur zërin.
— Elsa, të lutem… mos e bëjmë me nxitim. Merr pak kohë, mendoje edhe një herë!
— Kam tre ditë që mendoj. Vendimin e kam marrë.
Në atë çast dera e kafenesë u hap me vrull. Teuta Dushku hyri brenda me hap të sigurt, si të ishte thirrur posaçërisht për skenën.
— Ja ku qenka nusja! — tha ajo me ironi, duke u ulur pa ftesë në tryezë. — U lodhe duke bërë dramë?
— Mirëmbrëma, zonja Teuta, — u përgjigj Elsa ftohtë. — Çdo komunikim, që nga ky moment, do të bëhet përmes avokates sime.
— Avokate? — qeshi përçmueshëm Teuta. — Me çfarë parash e paske paguar?
— Me ato që më mbetën nga trashëgimia ime. Të cilat, për fat të keq, i investova në apartamentin “e përbashkët”.
— Nuk do ta shkatërrosh familjen e djalit tim!
— Familjen e rrënuat vetë, — tha Elsa duke u ngritur në këmbë. — Me lakminë dhe nevojën për të kontrolluar gjithçka.
— Si guxon të më flasësh kështu? Ti s’je askushi! Një provinciale!
— Një provinciale me diplomë, me punë dhe me dinjitet, — ia priti Elsa. — Ndryshe nga djali juaj, që në moshën tridhjetë e dy vjeç nuk merr asnjë vendim pa miratimin e mamit.
— Djali im është burrë i shkëlqyer!
— Një burrë që mashtroi gruan e vet. Sipas udhëzimeve tuaja!
Zërat u ngritën dhe disa klientë kthyen kokën. Krenari u përpoq të ndërhynte:
— Mami, të lutem, jo këtu…
— Hesht! — e preu Teuta. — Me këtë vajzë merrem unë!
Ajo iu afrua Elsës me sy të ndezur.
— Nuk do marrësh asgjë! Do të të çojmë në gjyq. Do të provojmë që je e paqëndrueshme!
— Provojeni, — u përgjigj Elsa qetësisht. — Kam prova për mashtrimin me prokurën. Fshehja e informacionit gjatë nënshkrimit është vepër penale.
Fytyra e Teutës mori ngjyrë të kuqe të errët.
— Po më kërcënon?
— Po ju sqaroj për pasojat.
Elsa mori çantën dhe u drejtua nga dera. Para se të dilte, u kthye edhe një herë.
— Krenar, dokumentet do t’i marrësh përmes gjykatës. Dhe ju, zonja Teuta, mund ta mbani djalin pranë vetes. E dëshironit ta kishit vetëm për vete. Tani është i tëri i juaji.
Muajt që pasuan qenë të lodhshëm: procedura gjyqësore, debate për pasurinë, seanca të pafundme. Teuta Dushku bëri çmos për ta penguar, por mashtrimi me autorizimin rezultoi vendimtar. Gjykata i njohu Elsës shtatëdhjetë për qind të vlerës së apartamentit.
Krenari provoi ta rikthente. Telefonata, mesazhe, vizita te prindërit e saj. Por ajo nuk u lëkund. Tradhtia nuk zhbëhet me fjalë.
Gjashtë muaj më vonë, Elsa bleu një apartament të vogël në një lagje të re. Jo i madh, por i ngrohtë dhe i saji. Një hapësirë ku askush nuk i tregonte si të jetonte.
Në punë u ngrit në detyrë — tashmë mbante postin e drejtoreshës financiare. Gjërat po merrnin drejtim.
Një mbrëmje e telefonoi një shoqe.
— Elsa, nuk do ta besosh! E mban mend Rei Mëhillin nga departamenti tjetër? Ka pyetur për ty!
— Edhe? — tha ajo, duke shfletuar disa raporte.
— Është simpatik, beqar… dhe, më e rëndësishmja, nuk ka mamin mbi kokë!
Elsa qeshi.
— Pika e fundit më bind më shumë se të tjerat!
— T’ia jap numrin?
Ajo mendoi për një çast. Një fillim i ri kërkon guxim.
— Jepja. Por paralajmëroje: pa “paketë” me vjehrrë!
E qeshura e shoqes u dëgjua në receptor.
— Rri e qetë! Nëna e tij jeton në një qytet tjetër dhe vjen një herë në vit!
— Perfekte, — buzëqeshi Elsa.
Ajo hodhi sytë nga dritarja e shtëpisë së re. Qyteti ndriçonte nën dritat e mbrëmjes. Diku, në një apartament tjetër, Krenari vazhdonte jetën nën hijen e së ëmës. Ndërsa ajo ndiente lehtësinë e lirisë — pa manipulim, pa kontroll, pa marrëdhënie toksike.
Telefoni ra. Numër i panjohur.
— Alo?
— Elsa? Jam Rei. Shoqja juaj ma dha numrin. A do të pimë një kafe nesër pas pune?
Zëri i tij ishte i qartë, i sigurt, pa asnjë nuancë varësie fëminore.
— Me kënaqësi, — u përgjigj ajo.
Një kapitull i ri sapo po hapej. Në të nuk kishte vend për vjehrra që komandonin apo burra pa shtyllë kurrizore. Vetëm ajo — zonjë e jetës së vet.
Ndërsa Teuta Dushku mori atë që kishte kërkuar: kontroll të plotë mbi djalin. Vetëm se këtë herë, pa nuse në shtëpi. Ironia ishte e hidhur — duke dashur ta “mbronte” nga humbja e pasurisë, i hoqi familjen. Duke tentuar të sundonte nusen, e humbi përgjithmonë.
Elsa, nga ana tjetër, nisi të jetonte vërtet. E lirë. Me dinjitet. Dhe e lumtur.