Dhe Donika e kuptoi qartë: ja pra ai çast kur njeriu qëndron pranë teje, por në të vërtetë është larg. Flet, ndërsa prania jote për të është si ajri — e padukshme.
— Nesër marr leje. Do të shkoj te avokati. Dhe po të guxojë edhe një herë mamaja jote të fusë hundët këtu, le të mos çuditet pastaj nëse i lëvizin protezat nëpër dysheme, — tha ajo me një qetësi që të ngrinte gjakun.
Iliri nuk foli. U fut në banjë dhe pas pak u dëgjua zhurma e ujit që binte me forcë, sikur donte të mbyste çdo fjalë të mbetur pezull.
Ndërkohë, në mendjen e Donikës po kristalizohej një plan — i ftohtë, i qartë, i llogaritur deri në detaj. Për herë të parë pas shumë muajsh, një ndjesi qetësie e thatë iu ul në kraharor.
E zgjoi një krismë e çuditshme, si zhurma e plastikës që çahet mbi një mobilje të re. Zgjati dorën drejt celularit: 07:03. E shtunë. Mund të rrinte shtrirë edhe pak… Por tingulli u përsërit, i shoqëruar me një kollë të njohur. Mjaftoi aq që ta kuptonte: dita kishte nisur ters.
Zbriti zbathur në korridor. Linoleumi ngjitej lehtë pas shputave; gjurmët e baltës së djeshme ishin tharë e ishin bërë si harta të vogla të shëmtuara.
Në kuzhinë, pranë tryezës, qëndronte Vesa Lika. Fustani i shtëpisë që mbante nuk ishte thjesht jeshil, por ai jeshil i paqartë që revistat do ta quanin “mjegull mbi brokoli”, ndërsa në realitet përkthehej “duhej hedhur prej kohësh”. Në njërën dorë mbante thikën, në tjetrën bukën, të cilën e priste pjerrtas me një përqendrim që të jepte përshtypjen se po përgatiste një ekzekutim kulinar, jo mëngjes.
— Ah, më në fund u zgjove. Mirëmëngjes, Donika, — tha ajo pa e kthyer kokën. Zëri i saj ishte i rrafshët, i ftohtë, si zëri i një nëpunëseje morgu që plotëson formularë. — S’të zë gjumi? Eh, jo të gjithëve ndërgjegjja u lejon të flenë rehat.
Donika ndjeu si i thahej fyti. Kjo nuk ishte një “erdha për kafe”. Ishte një ndërhyrje e planifikuar me kujdes.
— Ç’bëni këtu? — pyeti ajo me një zë të ngjirur, si radiatorët e vjetër në dimër. — Iliri më tha se dje kaluat veç për pak…
— Iliri? — Vesa i ngushtoi sytë me një buzëqeshje tallëse. — T’i kërkosh të vërtetën atij është si të lash një mace. Sado të mundohesh, prapë të gërvisht.
— Ai nuk është nxënës i imi. Është burri im.
— Burri? Në letër, ndoshta. Në thelb… — ngriti vetullat me përçmim. — I ndjeri Mentor Prifti as çajnikun nuk e ndizte pa mua. Kurse ky i yti rri i lidhur pas teje si me zinxhir. Edhe apartamentin, more bijë, e kaloi në emrin tënd. Tridhjetë e nëntë vjeç dhe prapë si i mbyllur në qeli.
Pa thënë asgjë, Donika u kthye në dhomë. U rikthye me disa letra në dorë dhe i vendosi me qetësi mbi tavolinë.
— Kopja e aktit të dhurimit. Mos e keni humbur?
Thika vazhdoi të trokasë për disa sekonda mbi dërrasë, pastaj heshti. Vesa uli bukën, fshiu duart në fustan.
— Pra e paske gjetur… Dhe çfarë pastaj? Do ta çosh familjen e burrit në gjyq?
— Unë nuk kam “familje burri”. Kam një burrë me të cilin për shtatëmbëdhjetë vjet kursyem çdo qindarkë për këtë shtëpi. Kam ecur me geta që shqyheshin më shpejt se të një gjimnazisteje. Dhe tani rezulton se, për pleqërinë e mamit, paskemi punuar ne. Unë këtu qenkam thjesht bletë punëtore.
Vesa e pa kontratën sikur mbi tavolinë të ishte një plagë e hapur.
— Po e tepron, Donika. Ne thjesht donim siguri. Që prona të ishte në emrin tim — më pak taksa, më pak rreziqe. Puna e Ilirit s’është e qëndrueshme. Unë jam më e sigurt. Kam moshë, përvojë…
— Përvojë? — ia preu Donika. — Ju mezi paguani faturën e telefonit pa ndihmë. T’ju kujtoj si hapet aplikacioni i bankës? Apo prapë do t’i shkruani fjalëkalimet në copa letre?
Vesa Lika përplasi gjuhën pas dhëmbëve me një tingull të thatë, dhe në sytë e saj nisi të ndizet ai shkëndijim që paralajmëronte se sulmi i radhës sapo po merrte formë.