Shkëndija në sytë e Vesa Likës u shndërrua në flakë.
— Mosmirënjohëse! Unë e rrita djalin tim me sakrifica. Po ti çfarë di të bësh? As një supë s’e nxjerr si duhet. Raviolit të dalin me erë, mishin e kripos si për dimër. Shtëpia? E zbrazët. As perde, as jastëkë. As ngrohtësi. Gruaja duhet të mbajë vatër, jo të vrapojë zyrave të avokatëve!
Donika Qafoku ndjeu sikur diçka iu këput brenda kraharorit.
— Vatër? — zëri iu drodh, pastaj u bë i mprehtë si brisk. — Ju tregoj unë ç’është vatra. Do t’ju djegë aq fort, sa s’do t’ju mbetet as kontrata për ta shpëtuar!
Ajo rrëmbeu filxhanin e preferuar, atë me macen e bardhë, dhe e përplasi me forcë pas murit. Qeramika u shpërnda në copëza të imta. Një heshtje e rëndë mbuloi kuzhinën; edhe frigoriferi pushoi së gumëzhituri, sikur u tremb nga shpërthimi.
Në prag u shfaq Ilir Cani. Me të brendshme, flokët e shpupuritur, kruante barkun i hutuar.
— Ç’dreqin po ndodh këtu?
Donika u kthye ngadalë drejt tij.
— Ja ku erdhi i zoti i shtëpisë. Shumë thjesht, zemër. Mami po menaxhon pronën, po e sistemon sipas qejfit të saj. Unë, ndërkohë, paskam qenë thjesht ajër në këtë apartament.
— Donikë, ke keqkuptuar…
— Jo. E kam kuptuar shumë mirë. Vetëm se tani është vonë.
Vesa Lika iu afrua të birit dhe ia shtrëngoi dorën.
— Thuaja vetë. Gjithsesi do të largohet. Ajo s’është për ne. Kush del kundër familjes, është armik.
Iliri hapi gojën, e mbylli, pastaj e hapi sërish.
— Ndoshta… ndoshta duhet të ndahemi për ca kohë. Të qetësohemi, të mendojmë…
Donika u ul, mbështeti kokën mbi pëllëmbë dhe buzëqeshi ftohtë.
— Për ca kohë? Shumë mirë. Ti me mamin shkon te garsoniera e saj. Në dhomën që ndan me Gerda Nushin, atë që ulërin natën nga dritarja sikur po reciton poezi. Unë do të rri këtu. Sepse ti, i dashur, nuk je i regjistruar në këtë adresë. E di kush paraqitet nesër në gjykatë me kërkesë për dëbim?
Ilirit iu zbeh fytyra.
— Ke humbur mendjen?
— Jo, Ilir. Thjesht më janë hapur sytë. Ke menduar se jam e butë, e padëmshme. Se nuk shoh. Por unë kam kursyer. Jo vetëm lekë për këtë shtëpi — kam kursyer durimin për ditën kur do të ndaloja së besuari. Dhe ja ku erdhi ajo ditë.
Ajo u ngrit, shkoi te dera, rrotulloi çelësin dhe e hapi krah më krah.
— Momenti është tani. Dilni.
Vesa Lika mori në heshtje çantën që sapo kishte zbrazur, duke shpërndarë trastat e saj nëpër rafte.
Iliri qëndroi në korridor si nxënës para drejtorit, me atë shikim bosh ku mund të humbesh, por s’gjen asgjë.
Donika mori telefonin e tij nga komodina dhe ia shtyu në dorë.
— Telefono avokatin. Ose mamin. Në fakt, njësoj është.
Dera u mbyll me një trokitje të thatë. Tingulli ishte si prerje me thikë — jo vetëm mbi hapësirën, por mbi një copë të tërë të jetës së saj.
Ajo e dinte se do të përpiqeshin të ktheheshin.
Sepse lakmia është si myku: sado ta pastrosh, mjafton një njollë e vogël dhe rritet sërish.
Pra, përpara ishte një betejë tjetër. Dhe nuk premtonte të ishte e ndershme.
Në orën tetë fikse të mëngjesit, telefoni ra. Si me qëllim për t’ia prishur të shtunën.
Me sytë ende gjysmë të mbyllur, Donika e kërkoi aparatin mbi komodinë dhe u përgjigj me zë të ngjirur.
— Alo?
— Jam inspektori i zonës, Bujar Elezi. Zonja Donika, Ilir Cani ka bërë kallëzim. Pretendon se e keni nxjerrë jashtë në mënyrë të paligjshme dhe se po i mbani sendet personale.
Ajo u drejtua në shtrat, duke rregulluar bluzën e shtrembëruar.
— Së pari, nuk e kam përzënë. U largua vetë, madje më përshëndeti me dorë te dera. Së dyti, nuk ka asnjë regjistrim këtu; banon te nëna e tij. Rrobat i ka në korridor, brenda një qeseje nga një dyqan kozmetike. Ironike, apo jo?
— Duhet të vij të hartoj procesverbalin.
Donika mori frymë thellë.
— Prisni, po ju pres.