Të nesërmen, apartamenti u mbush me një heshtje aq të dendur, sa edhe frigoriferi nisi të pikonte ritmikisht, sikur ankohej për dramën që po zhvillohej brenda mureve.
Donika Qafoku ishte ulur në tryezën e kuzhinës, duke rrotulluar një stilolaps mes gishtash. Përballë saj rrinte një avokate e re në moshë, me një model flokësh që të jepte përshtypjen sikur sapo kishte dalë me nxitim nga një zyrë tatimore, dhe me një dosje ku lexohej: “Mbrojtja e Pronës”.
— Kërkesa për largimin e tij është depozituar siç duhet — tha ajo me zë të qetë. — Por tani ka dalë një ndërlikim tjetër.
Donika ngushtoi sytë.
— Çfarë ndërlikimi tjetër?
— Është paraqitur mbesa e Vesa Likës. Tringa Prendi. Pretendon se i ati i saj, Kujtim Bardhi, ka kontribuar financiarisht për blerjen e apartamentit.
— Kujtim Bardhi? Ai nuk jeton në Kanada që prej viteve ’50?
— Po. Megjithatë ekziston një letër ku thuhet se në vitin 2012 ai ka dërguar tetëmbëdhjetë mijë dollarë “për nevoja familjare”. Sipas tyre, nëse ato para janë përdorur për blerjen e shtëpisë, atëherë një pjesë e pronës u takon.
Donika buzëqeshi me ironi.
— Qenka shpikur një skemë e re: “apartament me këste nga farefisi”.
Avokatja ngriti supet.
— Përfaqësohen nga një jurist me peshë. Mund të kërkojnë pezullimin e vendimit për largimin e Ilir Canit deri sa të zgjidhet çështja.
— Le ta provojnë. Madje po të donin, do t’i strehoja të gjithë këtu: Ilirin, të ëmën, mbesën me sytë si të një dreri të uritur. Edhe Kujtimin ta lidhim me Zoom nga Kanadaja, të marrë pjesë në debat.
Të nesërmen në mbrëmje ra zilja. Në prag u shfaq Tringa — e dobët, e veshur me kostum gri, me atë shprehjen e njerëzve që shesin siguracione dhe hanë kundërshtarët për mëngjes. Pas saj qëndronte Iliri, si një jehonë e pakëndshme që s’të ndahet.
— Mirëmbrëma. Kemi ardhur paqësisht. Do të donim ta diskutonim çështjen, pa e çuar deri në gjykatë.
Donika hapi derën dhe vuri çajnikun në zjarr. Jo për mirësjellje — thjesht sepse biseda premtonte shije të hidhur, dhe çaji i saj zakonisht dilte i hollë si durimi i saj.
— Fol, Tringë. Vetëm mos ma nis me “jemi një familje”, sepse ndaj asaj fjale kam alergji.
Tringa nxori tabletin.
— Këtu janë transfertat. Tetëmbëdhjetë mijë dollarë në vitin 2012. Përshkrimi: për familjen e Ilirit dhe Vesës. Nëse ato para janë investuar në këtë pronë, duhet ose kompensim, ose pjesë përkatëse.
Donika qeshi shkurt.
— Të nxjerr edhe unë një faturë nga marketi i lagjes, viti 2013: djathë, sallam, lakër. Edhe ato ishin “për familjen”. Të ndajmë dollapin?
Iliri u shtrembërua.
— Donikë, s’ka nevojë për luftë…
— Vërtet? Po kur trokisje natën te komshiu për të marrë çelësa rezervë? Mendon se nuk flet ai? Këtu muret janë të vjetra, por jo të shurdhër. Flutura Cani nga kati i tretë përshkroi me detaje gjithë paradën tënde. Pantallona sportive me njollë në gju — shumë elegante për operacione sekrete.
Tringa shtrëngoi nofullat.
— Nëse nuk pranon marrëveshje, do të hapim padi. Do të kërkojmë edhe dëmshpërblim moral.
— Për çfarë? Për një filxhan të thyer apo për iluzione të copëtuara?
— Të paralajmëruam. Gjykata do të vendosë.
— Dhe Vesës thuaji se kavanozin me reçel do ta marrë mbrapsht sapo të më kthejë përpjekjen për të më grabitur jetën.
Dy muaj më vonë erdhi vendimi.
Donika fitoi. Transfertat nga Kanadaja u cilësuan dhuratë, pa lidhje me pronësinë. Largimi i Ilir Canit u shpall plotësisht i ligjshëm.
Një javë pas kësaj, një letër mbërriti me postë. Letër e zakonshme, me shkrim që dukej i huaj — ndoshta i Vesës.
“Donikë. Gjërat dolën jashtë kontrollit. Më fal. S’kemi ku të rrimë. Mami është sëmurë. Tringa iku. Nëse mundesh… na liro.”
Ajo e lexoi dy herë. Pastaj, me qetësi, e grisi në copa të vogla. Fleta u ça lehtë, njësoj si martesa e saj.
Vendosi muzikë. Nxori nga dollapi një shishe vere. U ul pranë dritares.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh, mori frymë thellë.
Apartamenti ishte i saji.
Zemra ishte ende aty.
Dhe brenda saj — më në fund — mbretëronte qetësia.