Unë bëra një pauzë të shkurtër, që fjalët e mia t’i arrinin.
— Por unë nuk kam ndërmend të jetoj më sipas rregullave tuaja. Rregullave ku më përdorin, dhe ku mendimi im nuk vlen absolutisht asgjë.
U shëtita ngadalë nëpër dhomë, duke rrëshqitur pëllëmbën mbi mbështetësen e karriges sime.
— Prandaj, sapo e kuptova se biseda kishte hyrë në një rrugë pa dalje, veprova si një njeri i rritur. Shkova te një jurist. Jo për t’ju frikësuar. Por për të kuptuar të drejtat e mia. Dhe tani i kuptoj ato shumë mirë.
Fjala “jurist” ra në dhomë si një e shtënë. Fytyra e Kastriot Kolës u drodh dhe ai, për herë të parë gjatë gjithë mëngjesit, u kthye nga unë. Në sytë e tij lexohej një qortim i heshtur: “Pse e bëre këtë? Mund të ishim marrë vesh në paqe!”
Por nuk mundeshim. Sepse “në paqe” për të gjithmonë do të thoshte “siç do Luljeta Peshkatari”.
— Të gjitha pretendimet tuaja, të gjitha këto britma për “detyrën” dhe “familjen” janë fjalë boshe, — vazhdova unë, duke e parë drejt e në sy Bardha Shehun. — Nga pikëpamja juridike, ju nuk keni asnjë pretendim ndaj meje. Ndërsa unë… unë kam çdo të drejtë të disponoj pronën time dhe të ardhurat e mia ashtu siç e shoh të arsyeshme.
Iu afrova Kastriot Kolës, duke u ndalur dy hapa larg tij. Ai më shikonte dhe në vështrimin e tij nuk kishte më vetëm hutim, por frikë. Frikë nga humbja e gjithçkaje.
— Dhe tani, Kastriot Kola, është radha jote të zgjedhësh, — thashë unë, duke iu drejtuar vetëm atij. — Ose fillon më në fund të më shohësh si gruan tënde, e jo si portofol dhe as si ndërmjetëse mes teje dhe nënës sate. Ose shkojmë deri në fund. Divorc. Dhe ndarja e asaj që, sipas ligjit, i takon secilit prej nesh.
Bardha Shehu psherëtiu fort kur dëgjoi fjalën “divorc”. Për të, kjo nuk ishte thjesht një ndarje, ishte shembja e gjithë sistemit që kishte ndërtuar, humbje e autoritetit dhe, me shumë gjasë, humbje e kanalit financiar.
— Jo! Kastriot Kola, dëgjoje vetëm pak! — vajtoi ajo, duke e kapur për krahu. — Ajo po të shantazhon! Ka luajtur nga mendtë! Mos e dëgjo! Sille në vete!
Por fjalët e saj nuk kishin më forcën e dikurshme. Tingëllonin të mjera dhe të pafuqishme. Sepse pas fjalëve të mia nuk qëndronte emocion, as fyerje, por ligji i ftohtë dhe i pamëshirshëm. Dhe të dy e kuptonin këtë shumë mirë.
Kastriot Kola më shikonte në heshtje, dhe në sytë e tij zhvillohej një betejë. Një betejë mes viteve të respektit të imponuar ndaj nënës dhe ndërgjegjësimit të akullt se martesa dhe mirëqenia e tij vareshin nga një fije floku. Dhe se këtë herë problemi nuk mund të zgjidhej me lutje dhe manipulime.
Fjalët, që tingëlluan si ultimatum, mbetën pezull në ajër, duke e ndryshuar atë përgjithmonë. Ato nuk ishin thjesht një kërcënim, ishin një kufi që unë vendosa. Dhe të gjithë ne — unë, Kastriot Kola, nëna e tij — qëndronim në anë të ndryshme të tij dhe, në heshtje, studionim hartën e re të botës sonë.
Bardha Shehu ishte e para që theu heshtjen. Supet e saj, gjithmonë kaq krenare dhe të drejta, u përkulën. Ajo nuk më shikonte më. Vështrimi i saj ishte ngulur te i biri, i cili qëndronte me kokën ulur, sikur të mbante mbi vete një barrë të padukshme e të padurueshme. Në sytë e saj nuk kishte më as zemërim, as kërkesa. Vetëm zbrazëti dhe hutim, të çuditshme dhe të panjohura për fytyrën e saj gjithmonë të sigurt.
— Mirë, — pëshpëriti ajo, dhe kjo fjalë tingëlloi si kapitullim. — E kuptova.
Ajo u drejtua ngadalë drejt korridorit, sikur këmbët t’i ishin rënduar papritur. Lëvizjet e saj kishin humbur mprehtësinë dhe energjinë e dikurshme. Në heshtje hodhi mbi supe pallton e saj prej kashmiri, pa e parë veten në pasqyrë. Gishtat i dridheshin teksa mezi mbylli një kopçë, pastaj tundi dorën dhe i la të tjerat hapur.
Nuk u përshëndet. Nuk hodhi asnjë thumb të fundit. Thjesht hapi derën dhe doli në shkallë. Klikimi i bravës tingëlloi tmerrësisht fort në heshtjen e banesës, duke vënë pikën e fundit të betejës së mëngjesit.
Nuk lëviza nga vendi, duke dëgjuar hapat që shuheshin në ashensor. Pastaj e ktheva vështrimin nga Kastriot Kola. Ai ende qëndronte, duke ngulur sytë në dysheme. Fytyra i ishte zbehur dhe në sytë e tij kishte një kaos turpi, frike dhe moskuptimi se si të jetonte më tej.
— Elvana Imeri… — u përpoq të thoshte diçka, por zëri iu thye.
Tunda kokën. Tani nuk kishte fjalë që mund të rregullonin diçka. Ishte thënë shumë. Kishte dalë shumë e vërtetë në sipërfaqe dhe nuk mund të futej më mbrapsht.
— Jo tani, Kastriot Kola, — thashë qetë, por me vendosmëri. — Të lutem, jo tani.
U ktheva dhe shkova në dhomën e ndenjjes, te dritarja e madhe që shikonte nga rruga. Shtyva perden e rëndë. Jashtë ishte një ditë e zakonshme e së shtunës. Njerëzit ecnin pa ngut për punët e tyre, fëmijët qeshnin në këndin e lojërave, dikush nxirrte qenin për shëtitje. Bota jashtë jetonte jetën e vet, pa e ditur se në një nga apartamentet sapo ishte shembur një univers i vogël.
Hapa krahun e derës së ballkonit. Në apartament u derdh një valë ajri të ftohtë e të freskët, që mbante erë asfalti të lagur dhe gjetheve të para të vjeshtës. Mora frymë thellë, duke e mbushur kraharorin. Dhe ndjeva diçka të çuditshme dhe pothuajse të harruar.
Lirinë.
Ishte e hidhur, therëse, e blerë me një çmim tepër të lartë. Por ishte ajo. Jo liria fizike nga martesa, por ajo e brendshme. Liria nga detyrimi që ma kishin imponuar. Liria nga ndjenja e fajit me të cilën më kishin ushqyer për vite me radhë. Liria nga nevoja për të justifikuar veprimet e mia para njerëzve që nuk më respektonin.
Nuk e dija çfarë do të ndodhte më tej. A do ta falte zemra ime Kastriot Kolën? A do të mundeshim ne, si dy ushtarë të djegur pas betejës, të gjenim forcën për ta rindërtuar marrëdhënien tonë nga e para, mbi baza të reja e të ndershme? Apo kjo çarje do të rezultonte tepër e thellë?
Nuk e dija. Dhe për herë të parë pas shumë vitesh, kjo mosdije nuk më frikësonte. Sepse tani zgjedhja ishte e imja. Vetëm e imja.
Mbështeta ballin mbi xhamin e ftohtë dhe mbylla sytë. Në fyt më ishte mbledhur një nyjë, ndërsa në buzë më dridhej një buzëqeshje. Jo e lumtur, jo. Më tepër e lodhur dhe me një triumf të hidhur.
Kjo ishte fitorja ime. Jo mbi ta. Por mbi veten time. Mbi atë vajzën e frikësuar që për vite me radhë heshti dhe pranonte gjithçka. Dhe ndjeja se diku thellë brenda meje po lindte një unë e re. E fortë. Zonja e jetës së saj.
Dhe e dija saktësisht — kjo ishte vetëm fillimi.
Shtyp “Pëlqej” dhe merr vetëm postimet më të mira në Facebook ↓
— Të vjen keq? Po ç’rëndësi ka? Ditëlindja e Luljeta Peshkatarit është më e rëndësishme. Me vrap në kuzhinë! — gërhiti burri, duke treguar fytyrën e tij të vërtetë
— I shpenzon paratë për budallallëqe! Ndërsa unë për gjëra të dobishme! — deklaroi burri, por nuk e priste atë që do të ndodhte më pas
— Marsh në kuzhinë! — ulëriti burri. Por përgjigjja e gruas i vuri pikën martesës së tyre
“Do të ngrihem në këmbë dhe do të hakmerrem për vdekjen e Luljeta Peshkatarit”: vajza e urren babanë e saj dhe njerkën
— Je e detyruar ta ushqesh Luljeta Peshkatarin më mirë se veten! — ulëriti burri, duke flakur pjatën në dysheme
Milingonat nuk ma shkatërrojnë më kopshtin. U çlirova prej tyre pa “kimi”: disa pika dhe as vendin e foleve nuk e gjeta më
— E shita pjesën time në banesën e Luljeta Peshkatarit. Nuk pate fat! — motra i zgjati dokumentet vëllait
— Babai yt do që t’i investosh të gjitha paratë
Vjehrra mendonte se në familje fjala e saj ishte ligj, por pas 5 muajsh nusja e vuri në vend nënën e burrit me një fjali
E nxori jashtë po atë natë
Një firmë e vetme që i prishi të gjitha planet e burrit për divorc
Ju jeni motra të vërteta, më të afërta se kaq nuk keni askënd
Nuk do ta nënshkruaj aktin e dhurimit për djalin tuaj më të vogël! — u indinjova kur vjehrra solli dokumentet tashmë gati për transferimin e makinës sime
Shoferët e autobusëve Ikarus vendosnin “syze” jeshile mbi fenerë për të ulur ndriçimin që ato lëshonin.
Reshta së ushqyeri të afërmit e burrit dhe ika në një kroçerë. Kur u ktheva — më priste një surprizë e pakëndshme
Koment *
Emri *
Email *
Faqja e internetit
Ruaj emrin tim, email-in dhe adresën e faqes në këtë shfletues për komentet e ardhshme.
Δ
Postimet e fundit
Komentet e fundit
Arkivat
Kategoritë