— Merr leckat e tua dhe zhduku te mamaja jote. Ju të dyja jeni njësoj, si dy pika uji, — shpërtheu me mllef Kastriot Dervishi, ndërsa i hodhi rrobat e Elira Vokshit nga ballkoni pa pikë mëshire.
— Kastriot, të lutem… po të premtoj se ajo nuk do të ndërhyjë më, — qante Elira mes ngashërimave, pa e vënë re sesi fustanet e saj binin në oborrin e pluhurosur, ndërkohë që fqinjët kureshtarë zgjatnin kokat nga ballkonet përreth për të parë sherrin.
— Mjaft! Jam lodhur duke u poshtëruar e duke më shkelur me këmbë! — tha ai me ton të prerë, duke hedhur sytë rreth e rrotull dhomës për t’u siguruar se nuk kishte mbetur asgjë pa flakur jashtë.
— Po dasma? Kemi shpenzuar lekë… të ftuarit janë lajmëruar…
— Çfarë dasme? E tërhoqa kërkesën në gjendjen civile. Bëje festën vetë, unë s’kam ç’kërkoj aty.
— Po fëmija ynë, Kastriot? Do që të rritet pa baba?
— Pyete nënën tënde për këtë. Le ta rrisë ajo nipin, — u përgjigj ai ftohtë dhe përplasi derën e ballkonit.
Në atë çast, Elira e kuptoi se i fejuari i saj nuk do të kthehej më pas në vendimin e tij. Me duar që i dridheshin, duke përhapur bojën e syve bashkë me lotët nëpër faqe, ajo zbriti në oborr për të mbledhur sendet e shpërndara. Ndoshta Mimoza Prendi kishte pasur të drejtë: as ajo, as foshnja që priste, nuk kishin qenë kurrë prioritet për Kastriotin.
Në mendje i erdhi dita kur i ati ishte larguar nga shtëpia. Elira ishte vetëm shtatë vjeçe atëherë. E ëma kishte zbuluar tradhtinë dhe kishte shpërthyer në britma që kishin mbushur gjithë pallatin.
— Tani e di të vërtetën, dhe më mirë kështu! — kishte thënë i ati para se të mbyllte derën pas vetes.
— Mos ik! Do të ta fal! — i lutej Mimoza Prendi, duke vrapuar zbathur pas tij nëpër pellgje dhe duke u kapur pas mëngëve të palltos.
— S’ka ç’të falet, — kishte kthyer ai me akull në zë dhe ishte larguar pa u kthyer asnjëherë.
Elira e kishte parë gjithë atë skenë nga ballkoni. Nën vështrimet e ngulura të fqinjëve, ishte ndier e turpëruar deri në palcë, sikur toka të hapej e ta përpinte. Që nga ajo ditë, e ëma u mbush me helm ndaj çdo gjëje që i kujtonte burrin. Ajo nuk pranonte që e bija të kishte asnjë kontakt me familjen nga ana e të atit.
Fatmirësisht, gjyshja — nëna e Mimozës — ishte grua e mençur. Pa dijeninë e së bijës, ajo organizonte takime të fshehta mes Elirës, babait të saj dhe gjyshes nga ana e tij.
Mimoza Prendi e adhuronte vajzën deri në adhurim të verbër. E përkëdhelte në çdo gjë, i plotësonte çdo dëshirë. Elira u rrit e qetë, e butë, e bindur si brumë në duart e së ëmës: çfarë i thoshte ajo, ashtu bëhej.
— Mos e mbush kaq shumë me ledhe, se do ta prishësh, — e qortonte gjyshja të bijën.
— Vajzat duhen dashur, — këmbëngulte Mimoza.
Kur Elira u rrit, e ëma i përsëriste vazhdimisht:
— Askush nuk do të të dojë kurrë si nëna. Burrat vetëm tradhtojnë, lëndojnë e braktisin. Mos u beso.
Elira e dëgjonte dhe i merrte si të mirëqena ato fjalë. Në fund të fundit, një nënë nuk do të këshillonte kurrë keq.
Kastrioti ishte një vit më lart në universitet. I pashëm, i vendosur, me një siguri që të bënte për vete. Ai e kërkonte me delikatesë dhe nuk e nxitonte asnjë hap.
E ndikuar nga paralajmërimet e së ëmës, Elira nuk u dorëzua menjëherë. Megjithatë, për habinë e saj, ai nuk i ngjante aspak burrave të errët që i përshkruante Mimoza. Përkundrazi, pranë tij ajo ndiente dëshirë të qeshte, të këndonte, të vallëzonte.
Lidhjen e mbajti të fshehtë. E dinte që Mimoza Prendi nuk do ta miratonte. Vetëm gjyshja ishte në dijeni të romancës. Madje, kur Kastrioti i propozoi martesë sapo mbaroi studimet, e para që e mori vesh ishte ajo.
— I tregove nënës për Kastriotin? — e pyeti gjyshja me serioz.
— Jo. E njeh si është… do të më mbyllte brenda shtëpisë, — buzëqeshi Elira.
— Dorëzoni njëherë kërkesën për martesë, pastaj njoftoje, — e këshilloi e moshuara.
— Çfarë mund të na bëjë? Jam njëzet e një vjeçe. S’mund të më ndalojë të martohem, apo jo? — u habit vajza, por vendosi ta dëgjonte këshillën.
Ditën e takimit me të ëmën, Elira dridhej si fletë plepi. Çdo minutë pritej të mbërrinte Kastrioti. Dokumentet për martesë tashmë ishin dorëzuar dhe sot do të bëhej prezantimi zyrtar me vjehrrën e ardhshme. Mimoza Prendi, megjithatë, nuk dinte asgjë për vizitën.
— Elira, hape derën! A je shurdhe? Po çahet zilja! — thirri Mimoza nga kuzhina, ku po shtronte tavolinën për drekë.
Sigurisht që vajza e kishte dëgjuar. Madje ishte e bindur se kush ndodhej pas derës.
— Kush është? Mos ndonjë shitës ambulant?
E ëma doli në korridor. Kur pa një djalë të panjohur me një tufë lulesh në dorë, u tendos menjëherë.
— Përshëndetje, zonja Mimoza Prendi. Quhem Kastriot Dervishi dhe kam ardhur t’ju kërkoj dorën e vajzës suaj për martesë! — deklaroi ai me vendosmëri dhe, pa pritur përgjigjen e saj, bëri një hap përpara.