Mimoza Prendi mbeti për disa çaste e ngrirë, sikur t’i kishin hedhur një kovë me ujë të ftohtë. Kastrioti, pa pritur që ajo të merrte veten, i zgjati me mirësjellje buqetën e madhe me trëndafila dhe kutinë e tortës që mbante në dorë.
Sytë e saj lëviznin herë nga vajza, herë nga i riu përballë, pa ditur ç’të thoshte. Lajmi e kishte goditur krejt papritur.
— Dhe… prej sa kohësh njihesh me vajzën time, Kastriot? — pyeti më në fund ajo, me një ton të ftohtë, duke theksuar çdo fjalë.
— Katër vjet, — u përgjigj ai me një buzëqeshje të hapur, sikur po fliste për gjënë më të natyrshme në botë.
Buzët e Mimozës u tendosën në një vijë të hollë. Ajo e nguli shikimin tek Elira, e cila kishte ulur kokën dhe po vështronte dyshemenë.
— Bukur fare… — mërmëriti me hidhërim. — S’e paskam ditur që kam rritur një gjarpër në shtëpi.
Duke ndier armiqësinë në ajër, Kastrioti vendosi të mos tërhiqej.
— Zonja Mimoza, ndoshta ulemi, pimë një çaj dhe ju tregoj pak për veten? — propozoi ai me qetësi, duke shpresuar ta zbusë situatën.
Pa thënë asnjë fjalë, ajo u kthye me thembra dhe hyri në kuzhinë. Buqetën e përplas me një lëvizje të thatë mbi parvazin e dritares, ndërsa tortën e la rëndë mbi tavolinë.
— Nga dole ti… Kastriot Dervishi? — tha ajo me duart e kryqëzuara në kraharor.
Edhe pse e kishte lejuar të hynte në kuzhinë, nuk bëri asnjë përpjekje të mbushte gotat me çaj. Elira, duke i hedhur herë pas here sy nënës, nxori tre gota dhe vuri çajnikun në prizë.
— Jemi njohur në universitet, — u përgjigj ai, duke u përpjekur të ruante tonin e qetë.
— Më duket sikur të kam parë diku… — ajo i ngushtoi sytë dhe e vështroi me kujdes. — Mos je gjë nga familja Gjeloshi?
Kastrioti u step.
— Mbiemri i vajzërisë së mamit është Gjeloshi… pse e pyesni?
Nga ndryshimi i menjëhershëm i fytyrës së saj, ai e kuptoi se gjërat po merrnin drejtim të keq.
— E ëma jote quhet Teuta? — e pyeti ajo me zë të ngjirur.
— Jo, Teuta është tezja ime, motra e madhe e mamit. Ndërsa nëna ime…
Nuk arriti ta përfundonte fjalinë. Mimoza u zbeh, pastaj u ngrit ngadalë në këmbë.
— Dil jashtë. Tani, — tha me zë të ulët, por therës. — Elira, nuk dua ta shoh më këtu. Harroje edhe emrin e tij!
— Zonja Mimoza, çfarë kam bërë? — pyeti ai i hutuar.
Elira e kishte paralajmëruar se e ëma ishte e vështirë, por ai nuk e kishte imagjinuar kurrë një reagim të tillë.
Ndryshe nga ai, vajza e kuptoi menjëherë shkakun. Katërmbëdhjetë vite më parë, babai i saj ishte larguar nga shtëpia për të jetuar me Teuta Gjeloshin. Ajo kurrë nuk e kishte menduar se gruaja që kishte ndarë prindërit e saj ishte tezja e të fejuarit.
Edhe pse Kastrioti vetë s’kishte asnjë lidhje me atë histori, për Mimozën mbiemri Gjeloshi ishte sinonim tradhtie.
— S’ju mjaftoi që ma morët burrin, tani doni të më merrni edhe vajzën? — bërtiti ajo, duke e shtyrë djalin drejt korridorit.
— Kush jua mori burrin? — këmbënguli ai, krejt i pavetëdijshëm për akuzën.
— Kastriot, ik tani… do të të shpjegoj më vonë, — i pëshpëriti Elira mes lotësh.
— S’ka asgjë për të shpjeguar! — shpërtheu Mimoza. — Dhe ti, turp të kesh! Lidhje pas shpinës sime. Për ty nuk u rimartova, për ty sakrifikova gjithçka, e ti…
— Mos i bërtit Elirës! — ndërhyri Kastrioti, i cili tashmë po e lidhte historinë. Ai e dinte për divorcin e prindërve të saj.
— Të gjithë njësoj jeni! Do të luajë me ty e pastaj do të të hedhë tej!
— Nuk kam ndërmend të hedh askënd, — tha ai i revoltuar. Vizita e tij për të kërkuar dorën po kthehej në makth.
Një pasiguri e ftohtë e përshkoi. Për herë të parë i shkoi në mendje nëse kjo martesë ishte vërtet rruga që donte. Madje i erdhi ndër mend ajo shprehja e vjetër: mjafton të shohësh vjehrrën për të kuptuar si do të bëhet gruaja në pleqëri — dhe mendimi nuk ishte aspak ngushëllues.
— Mjaft, mami! Mos i bërtit më! — zëri i Elirës u ngrit fort, ndoshta për herë të parë pas shumë vitesh. — Ta duash apo jo, unë do të martohem me të. Dhe… do të bëhemi prindër.
Si Kastrioti, ashtu edhe Mimoza, e panë njëri-tjetrin të habitur.
— Sot në mëngjes e mora vesh, — tha ajo, duke iu përgjigjur pyetjes që i lexohej në sytë e të fejuarit.
Ajo kishte ëndërruar ta jepte lajmin në një mbrëmje të qetë, me buzëqeshje e përqafime. Por zënka e detyroi ta nxirrte fjalën në mes të stuhisë.
— Je në vete apo jo? — ulëriti Mimoza edhe më fort.
— Jam njëzet e një vjeçe dhe kam të drejtë të vendos vetë për jetën time, me kë do të martohem dhe kur do të bëhem nënë.