— …dhe të sjell në jetë fëmijë kur ta ndiej unë të arsyeshme, — ndërhyri Elira Vokshi me zë po aq të ngritur sa i së ëmës. — Madje, për dijeni, dokumentet për martesë i kemi dorëzuar tashmë në gjendjen civile.
— Po e bëre atë hap, më fshi nga jeta jote njëherë e përgjithmonë!
Elira e njihte mirë Mimoza Prendin. Ajo nuk ishte nga ato që kërcënonte kot. Fjalët e saj peshonin dhe zakonisht bëheshin realitet. Vajza nuk kishte qenë e përgatitur për një ultimatum kaq të prerë.
— Mjaft më! — ndërhyri Kastriot Dervishi, duke i dhënë fund përplasjes. — Elira, mblidh gjërat.
Ai e kapi lehtë për krahu dhe e drejtoi nga dhoma. Ndërkohë, Mimoza vazhdonte të shpërthente në mallkime e fyerje, herë ndaj së bijës, herë ndaj dhëndrit të ardhshëm. Elira hapi valixhen dhe nisi të fuste brenda vetëm çfarë i dukej e domosdoshme. Ishte e bindur se pas një a dy ditësh zemërimi i së ëmës do të shuhej.
— Nëse del nga kjo derë, mos guxo të më quash më nënë! — shpalli gruaja, si të jepte një vendim gjykate.
Elira mbeti për një çast në prag, e lëkundur mes frikës dhe vendosmërisë. Në atë sekondë, Kastrioti e shtyu butësisht drejt daljes.
— Hajde, — i pëshpëriti. — Do t’ia dalim. Do martohemi dhe do ta rrisim fëmijën tonë në paqe.
Ajo doli. U vendosën në apartamentin e Kastriotit dhe nisën përgatitjet për ceremoninë.
Por ndryshe nga sa kishte shpresuar Elira, Mimoza nuk u qetësua. Telefonatat e saj nuk kishin fund. Çdo bisedë përfundonte me britma dhe akuza.
— Bllokoje numrin e saj, të paktën për ca kohë, — i tha Kastrioti një mbrëmje, kur e pa të fejuarën të shpërthente në lot pas një tjetër telefonate.
— S’mundem… është nëna ime, — murmuriti ajo mes ngashërimeve.
Edhe gjyshja u përpoq të fliste me të bijën.
— Ç’lidhje ka Kastrioti me gabimet e hallës së tij? Pse duhet ta paguajë ai?
— Nga një trung i kalbur, s’pret pemë të shëndetshme, — ia ktheu Mimoza prerë, e palëkundur në qëndrimin e saj.
— Mimoza, po e tepron. Djali s’të ka bërë asgjë, — u mundua ta bindte e ëma.
Katër ditë para dasmës, papritur, toni i saj ndryshoi.
— Mirë, nesër vij për vizitë, — tha shkurt në telefon. — Të bëjmë paqe.
Elira fluturoi nga gëzimi. Që herët në mëngjes, Kastrioti u mor me gatimin. Përgatiti me kujdes brinjët e tij të famshme me salcë mjalti, duke dashur të linte përshtypjen më të mirë.
Mimoza u shfaq fiks në orën e caktuar.
— Këtu do të jetosh pas martesës? — tha me një vështrim përçmues, duke hedhur sytë rrotull. — Bijë, kjo s’është shtëpi, është kasolle.
Elira e pa e habitur. Asgjë nuk tregonte pajtim në qëndrimin e së ëmës.
— Mami… — i bëri shenjë të ulte zërin.
— Qetësohu, ai s’po dëgjon, — ia ktheu ajo me shpërfillje. — Dhe sinqerisht, mund të kishe zgjedhur më mirë. Po u martove, të paktën gjej dikë me para. Ç’është ky? Çdo gjë këtu duket si mall tregu i lirë… edhe perdet, si nga ndonjë shitje kineze.
Qeshi me shakanë e vet, e kënaqur.
— Nuk është aspak ashtu, — u dëgjua zëri i Kastriotit nga dera. — Perdet i ka sjellë im atë nga Italia. Ka qenë diplomat për vite me radhë.
Mimoza u shtir e befasuar.
— Ah, sa situatë e pakëndshme! Më fal, dhëndër, — tha ajo, duke e goditur lehtë në shpatull me një afeksion të tepruar.
— Hajde të hamë, — ndërhyri Elira me një buzëqeshje të tendosur. — Kastrioti ka gatuar vetë.
— Sa i zoti qenka! — tha Mimoza, duke parë tryezën e shtruar.
Kastrioti heshti. Ideja e afrimit me vjehrrën e ardhshme po i dukej gjithnjë e më pak e mençur.
Gruaja mori një kafshatë dhe menjëherë shtrembëroi fytyrën.
— O Zot, çfarë është kjo? Është e pangrënshme! Mish i ëmbël dhe i yndyrshëm…
— Është salcë me mjaltë, — tha Elira me zë që i dridhej.
— Kush i hedh mjaltë mishit, more? — shpërtheu Mimoza.
— Kombinimi është shumë i mirë, — u përgjigj Kastrioti ftohtë.
— Të kanë mashtruar me recetën. Më beso, unë e njoh mishin, — vazhdoi ajo me një ton të shkujdesur e provokues.
Teksa fliste, lëvizi krahët aq fort, sa rrëzoi një gotë me lëng mbi tavolinë. Kastriotit iu duk se lëvizja ishte më shumë e qëllimshme sesa aksidentale.
— Çfarë e paaftë që jam! — thirri ajo me teatralitet, duke vënë dorën në ballë. — Elira, zemër, a e pastron pak ti?
Vajza u ngrit menjëherë nga karrigia, pa thënë asnjë fjalë.