Një ditë dimri, Rinesa Mëhilli humbi çelësat e apartamentit. Për një nxënëse të klasës së parë, në ato vite, kjo ishte pothuajse e zakonshme. Pas mësimit ajo ishte ndalur të rrëshqiste në kodrinën me dëborë pranë shkollës dhe ishte vonuar duke luajtur. I ftohti e kishte mpirë krejt. Kur arriti te hyrja e pallatit dhe futi dorën në xhep – asnjë çelës. Ishin zhdukur.
E pafuqishme, u ul në stol për të pritur të ëmën, duke e ditur se do të qortohej sërish: që nga shtatori ishte hera e tretë që i humbiste, megjithëse ia kishin varur me fije në qafë. Kur dera u hap dhe doli Gentian Lika, ajo mezi po mbante lotët. Ai ishte më i madh, banonte në të njëjtin kat dhe njihej në lagje si djalë që mbronte më të vegjlit. Kishte dalë për të blerë diçka dhe, kur u kthye, e pa Rinesën me çantën në shpinë, të ngrirë në vend.
— Pse rri këtu vetëm? Do të sëmuresh nga i ftohti, — e pyeti ai.
— I kam humbur çelësat… dhe në shtëpi s’ka njeri, — tha ajo me zë të dridhur. — Do të kem prapë telashe.
— Hajde tek ne, gjejmë një zgjidhje.
Shkruan një shënim për nënën e Rinesës dhe e futën në derë që ta gjente sapo të kthehej. Pas pak, vajza ishte ulur në kuzhinën e fqinjit, duke shijuar një pjatë të ngrohtë me supë. Pasi pinë çaj me biskota, Gentiani i propozoi që të lexonin diçka së bashku, për ta kaluar kohën derisa të vinte e ëma.