Më pas u zhvendosën në dhomën e prindërve të Gentian Likës, ku një raft i gjatë librash mbulonte tërë murin. Zgjodhën një përmbledhje me “Përralla magjike” dhe ai nisi t’i lexonte me zë të qetë, duke i dhënë secilit personazh ngjyrë e jetë. Rinesa Mëhilli mezi e kuptoi kur sytë iu rënduan; zëri i tij u kthye në ninullë dhe ajo e zuri gjumi në kolltuk. U zgjua vetëm kur erdhi e ëma ta merrte. Prindërit e Gentianit nxituan ta mbronin vajzën.
— Mos e qortoni, edhe djali ynë në klasë të parë i humbiste çelësat pa pushim, — thanë ata.
— S’ka pse ta qortoj, i kishte harruar brenda në shtëpi, — u përgjigj nëna e saj më e qetë.
Që nga ajo ditë, Rinesa filloi të hynte shpesh te fqinjët; dy nënat u afruan shumë. Pavarësisht diferencës në moshë, Gentiani gjente gjithmonë diçka për të luajtur me të, i lexonte tregime dhe e nxiti ta donte librin. Në oborr sillej si vëlla i madh, e ruante dhe e këshillonte. Ajo, me një dashuri të pastër fëmijërore, e adhuronte pa kushte. Fjala e tij për të ishte ligj, madje e ëma e përdorte shpesh ndikimin e tij kur donte ta bindte për diçka.
Kur matematika nisi t’i dukej e vështirë, Gentiani i shpjegonte ushtrimet, ia kontrollonte detyrat dhe mundohej t’ia bënte të qarta gjërat e ndërlikuara. Por koha kaloi dhe Gentian Lika u rrit, duke hyrë në vitet e klasave të larta.