Me kalimin në klasat e sipërme, rreth Gentian Likës nisën të shfaqeshin vajza të reja. Për Rinesa Mëhillin kjo ishte një sprovë e heshtur. Ajo përpiqej të mos e tregonte xhelozinë, sepse e kuptonte mirë që pesë vite diferencë e vendosnin automatikisht në rolin e “motres së vogël” dhe çdo ndjenjë tjetër do të dukej qesharake. Dalëngadalë u krijua një largësi mes tyre; për disa vite jetët e tyre ecën pothuajse paralel, me pak tema të përbashkëta. Pastaj ai mbaroi shkollën dhe u regjistrua në universitet. Një ditë trokiti te Rinesa dhe i kërkoi ndihmë për të hartuar një urim ditëlindjeje për një shoqe kursi, njëfarë Elsa Dervishi.
Rinesa e ndihmoi me buzëqeshje, por brenda saj dhimbja shtohej, sepse e ndiente se hendeku mes tyre po zgjerohej edhe më shumë. Idhulli i fëmijërisë, princi i saj i pakrahasueshëm, mund të gjente shpejt një të fejuar të moshës së vet. Megjithatë ajo vazhdonte të ëndërronte me kokëfortësi se një ditë do të ishin bashkë.
Atë pranverë ishte rreth katërmbëdhjetë vjeçe. Po rrinte në një stol, duke pritur shoqen, kur papritur ndjeu diçka që i rrëshqiti pas jakës. U kthye dhe pa Petrit Shalën nga oborri fqinj, që ishte afruar tinëz me një grusht fara në dorë. Rinesa u ngrit vrullshëm dhe, e zemëruar, u hodh pas tij, por rrëshqiti në shtigun e bërë baltë nga shiu.