U përplas drejt e në baltë. Inati iu shtua edhe më tepër. U ngrit me vrull, nisi të shkundte gjunjët e ndotur, kur pranë saj u shfaq Gentian Lika.
– Hajde, të të ndihmoj. E pashë gjithë skenën, – tha ai me një buzëqeshje të lehtë. – Duket se çuni qenka marrë seriozisht me ty.
– E di, – mërmëriti Rinesa Mëhilli me bezdi.
– Po ti ç’thua?
– Unë… unë dua vetëm ty, – i shpëtoi pa u menduar.
Fjalët mbetën pezull mes tyre. Gentiani e vështroi drejt në sy, me një seriozitet që nuk e kishte treguar më parë. Pastaj foli qetë, por me vendosmëri:
– Rinesa, le ta hapim sërish këtë bisedë pas pesë vitesh. Deri atëherë… le të mbetet mes nesh, në rregull?
Për të, ato fjalë ishin si krahë. Edhe pse nuk takoheshin shpesh – jeta studentore e Gentianit ishte e ngarkuar, ai drejtonte brigadën e ndërtimit dhe verave largohej për muaj të tërë – sa herë kthehej, sillte ndonjë dhuratë të vogël për fqinjën dhe patjetër një libër. Rinesa nuk pa më vajza që t’i rrinin pranë dhe bindej se ai nuk kishte tjetër. Më vonë, kur u pjek, e kuptoi se Gentiani thjesht ruante krenarinë e gruas që mendonte për të ardhmen.
Pas mbrëmjes së maturës, iu kthyen asaj bisede. Dy vjet më pas u martuan. Dhe që prej asaj dite, kanë kaluar 27 vite krah për krah.